ตอนที่ 975-976 พวกเราเป็นเพียงเพื่อนกัน
ตอนที่ 975-976 พวกเราเป็นเพียงเพื่อนกัน
คนขับมองมาที่เธอและพยักหน้า “ลูกสาวของผมชอบคุณมาก เธอบอกว่าเป็นแฟนคลับของคุณ คุณเฉียว คุณนี่สวยจริง ๆ ผมได้คิดเลยว่าตัวจริงจะสวยแบบนี้ ไม่แปลกใจว่าทำไมลูกสาวถึงชอบคุณมากขนาดนั้น”
เฉียวเมียนเมียนพูดไม่ออก
เธอหน้าแดง “อะแฮ่ม! ขอบคุณคะคุณลุง”
“คุณเฉียว ขอลายเซ็นหน่อยได้ไหม” คนขับรถเกาศีรษะและพูดอย่างเขินอายเล็กน้อยว่า
“ผมอยากเอาไปให้ลูกสาวน่ะ พรุ่งนี้วันเกิดเธอ ถ้าเธอได้ลายเซ็นคุณ ผมคิดว่าเธอจะต้องมีความสุขมากแน่ ๆ”
เฉียวเมียนเมียนมองดูท่าทางเขินอายของเขาและรู้สึกไม่ดีที่คิดว่าเขาพยายามจะจีบเธอ
“ได้สิคะ” เธอพยักหน้าทันที
“คุณอยากได้ลายเซ็นใช่ไหม ฉันมีปากกาคะ อยากให้เซ็นที่ไหนคะ”
คนขับรถไม่ได้คาดหวังว่าเธอจะตอบตกลงอย่างรวดเร็ว เขาหยิบสมุดเล่มเล็ก ๆ ออกมา แล้วยื่นให้เธออย่างตื่นเต้น “เซ็นในนี้ ขอเขียนคำว่า”สุขสันต์วันเกิดครบรอบ 18 ปี ด้วยจะได้ไหมครับ ถ้าขอมากเกินไป ก็แค่เซ็นตามที่คุณอยากเซ็นก็ได้”
“ได้สิคะ”
นี้ไม่ได้ยุ่งยากสำหรับเฉียวเมียนเมียน
เธอเขียนอย่างรวดเร็ว : สุขสันต์วันเกิดครบรอบ 18 ปี นางฟ้าน้อย
จาก เพื่อนของคุณ เฉียวเมียนเมียน
หลังจากเขียนเสร็จ เธอส่งสมุดโน้ตคืนให้เขา
คนขับรถไปและมอบอย่างซาบซึ้ง “ขอบคุณครับ คุณเฉียว ลายมือคุณสวยมาก ลูกสาวของผมต้องมีความสุขเป็นพิเศษแน่ ๆ ข่าวลือในเน็ตไม่น่าเชื่อเลย คุณเฉียวเป็นคนดีมาก คนพวกนั้นพูดไร้สาระอะไรกัน”
เฉียวเมียนเมียนตกตะลึง “ข่าวลืออะไรคะ?”
“ใช่แล้ว” คนขับรถเงยหน้าขึ้นมองเธอแล้วพูดว่า
“ผมเห็นข่าวพร้อมกับลูกสาวน่ะ ข่าวนั่นแย่ทำให้คุณเฉียว..ดูไม่ดีเลย แต่ตัวจริงคุณเฉียวเข้าถึงง่าย และอ่อนโยน ไม่ได้เป็นอย่างที่ในเน็ตเขาว่าเลย”
“แต่ว่านะคุณเฉียว ผมขอถามอะไรคุณอย่างหนึ่งได้ไหม ถ้าทำให้คุณไม่พอใจ คุณไม่ต้องตอบก็ได้ไ
เฉียวเมียนเมียนลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะพยักหน้า “ได้ค่ะ ถามมาสิคะ”
คนขับรถครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า
“ผมเห็นมีบางคนบอกว่าคุณเฉียวมีความสัมพันธ์ที่ไม่ปกติกับผู้กำกับ เป็นเรื่องไม่จริงใช่ไหม”
เฉียวเมียนเมียนตกตะลึง
เธอมองดูคนขับรถแท็กซี่ท่าท่างซื่อ ๆ ตรงหน้าเธอ และมีความสงสัยแวบหนึ่งผ่านดวงตาของเธอ
แม้ว่าเธอจะพบกับคำถามแปลก ๆ อยู่บ้าง แต่เธอก็ยังคงตอบว่า
“หมายถึงผู้กำกับไป่เหรอคะ? เราเป็นเพื่อนกันคะ เขาเป็นผู้กำกับของฉัน ฉันเป็นเพียงนักแสดงคนหนึ่งในกองถ่าย ก็แค่นั้นคะ”
“เข้าใจแล้ว” คนขับยิ้มและพูดว่า “ดูเหมือนว่าข่าวลือในโลกออนไลน์จะไม่น่าเชื่อถือจริง ๆ คุณเฉียว ขอบคุณที่เซ็นให้นะครับ นี่เป็นของขวัญวันเกิดที่ดีที่สุดสำหรับลูกสาวผมเลย”
“คุณลุงคะ คุณใจดีเกินไปแล้ว ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณลูกสาวของคุณที่ชอบฉันและสนับสนุนฉัน”
...
เฉียวเมียนเมียนลงจากลงรถแท็กซี่และสวมหน้ากากอีกครั้ง
เธอไม่ได้บอกเหมาเยซื่อล่วงหน้าว่าเธอกำลังจะมาที่นี่
เธอเดินตรงไปแผนกต้อนรับ
“สวัสดีคะคุณผู้หญิง ขอทราบ...” พนักงานต้อนรับถามอย่างสุภาพตามปกติ
ก่อนที่เธอจะพูดจบ เฉียวเมียนเมียนถอดหน้ากากออกแล้วยิ้ม “ฉันมาหาเหมาเยซื่อคะ เขาอยู่ไหมคะ”
พนักงานต้อนรับสองสามคนตกตะลึงเมื่อเห็นเธอ พวกเขาพูดอย่างสุภาพทันที
“คุณเฉียว ประธานเหมาอยู่คะ ให้พวกเราพาคุณขึ้นไปไหมคะ”
พนักงานต้อนรับเหล่านี้เคยเจอกับเฉียวเมียนเมียนมาก่อนแล้ว และจำเธอได้
พวกเธอสุภาพเป็นพิเศษกับแฟนสาวของประธานเหมา เพราะประธานเหมาได้สั่งเป็นการส่วนตัวไว้ก่อนแล้ว
ตราบใดที่คุณเฉียวมาหาเขา เธอไม่ต้องนัดหรือแจ้งให้เขารู้ ให้เธอขึ้นมาได้เลย
“ไม่ต้องคะ ฉันขึ้นไปเอง” เฉียวเมียนเมียนสวมหน้ากากและเดินไปที่ลิฟต์
พนักงานต้อนรับสองสามคนรอให้เธอออกไปก่อนที่จะรวมตัวกันกระซิบกระซาบ
“คุณเฉียวดูเหมือนใคร?”
“ใช่ ฉันก็คิดอย่างนั้น เธอกับนักแสดงสาวที่มีข่าวกับตู่อี้เล่ยเป็นคนเดียวกัน”
“ก็เหมือนกันทุกอย่างเลย ชื่อสกุลก็เหมือนกัน ต้องเป็นคนเดียวกันแน่ ๆ”
“แต่ฉันเพิ่งเห็นการค้นหามาใหม่บนเว่ยป๋อ พวกเขาไม่ได้บอกหรอกเหรอว่าเธอเป็นคนรักของนายน้อยกงน่ะ ทำไมเธอถึงมาอยู่ประธานเหมา..”
“ว้าว น่าตื่นเต้นมาก ประธานเหมากับนายน้อยกงเป็นเพื่อนรักกันใช่ไหม นี่หรือว่าเป็นรักสามเส้า? ผู้หญิงคนนี้น่าทึ่งเกินไปแล้ว ผู้ชายที่มีอำนาจมากที่สุดในเมืองหยุนเฉิงต่างมีความสัมพันธ์ที่คลุมเครือกับเธอ เธอทำได้ยังไง”
“จริง ๆ แล้ว ง่ายมาก ถ้าเธอมีหน้าตาสวยเหมือนเธอ เธอก็ทำได้เหมือนกัน”
“...เธอสวยจริง ๆ ใบหน้านั้นงดงามเป็นพิเศษ ผิวก็สวยและอ่อนโยนด้วย ยังกับนางฟ้า พวกเธอคิดว่าเธอทำศัลยกรรมมาหรือเปล่า? ถ้าไม่อย่างนั้น สวรรค์ต้องรักเธอมากแน่ ๆ”
“เธออาจทำศัลยกรรมก็ได้ ถ้าไม่ทำ หน้าจะสมบูรณ์แบบได้ยังไง แต่ถึงจะทำ เค้าโครงเดิมก็ต้องสวยอยู่ก่อนแล้วล่ะ ไม่อย่างนั้นจะออกมาสวยแบบนี้ได้เหรอ”
“เธอคิดว่าประธานเหมา จะรู้เรื่องข่าวอื้อฉาวระหว่างเธอกับนายน้อยกงหรือยัง? ถ้าเขารู้ ประธานเหมาจะรังเกียจไหม ประธานเหมาของเราขี้ห่วงด้วยสิ เขาต้องคิดมากแน่ ๆ”
...
ที่ห้องทำงานชั้นบน
เหมาเยซื่อกำลังถูกพูดถึงโดยพนักงานหญิงของเขา
เขาออกจากเว่ยป๋อด้วยสีหน้ามืดมน หลังจากเห็นเรื่องอื้อฉาวระหว่างเธอกับกงเซลี
ขณะที่เขาออกจากเว่ยป๋อ โทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น
เขามองลงไปและเห็นว่ากงเซลีโทรเข้ามา ท่าทางของเขายิ่งมืดลง
หลังจากที่เขารับสาย กงเซลีก็เริ่มอธิบายเรื่องอื้อฉาวให้เขาฟังในทันที “อาซื่อ ฉันไม่รู้ว่านายเห็นเรื่องอื้อฉาวในเว่ยป๋อหรือยัง ฉันไม่รู้ว่าฉันไปเกี่ยวอะไรด้วยได้ยังไง ยิ่งไม่รู้ว่าเรื่องมันแพร่กระจายออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ถ้านายซีเรียส ฉันจะออกแถลงการณ์เพื่อชี้แจ้งเรื่องต่าง ๆ ให้”
ท่าทางของเหมาเยซื่อมืดลง “ไม่จำเป็น ฉันรู้ความสัมพันธ์ของนายกับเธอดีกว่าใคร ไม่มีอะไรให้ต้องคิดมาก”
“ไม่คิดมากงั้นเหรอ?” กงเซลีดูเหมือนจะไม่เชื่อเขา
“แต่ฉันคิดว่านายไม่ได้คิดแบบนั้น ฉันคิดว่าจำเป็นต้องแถลงข่าวแล้วล่ะ ไม่อย่างนั้น คนก็จะเข้าใจผิดเรื่องความสัมพันธ์ของฉันกับเฉียวเมียนเมียน”
ท่าทางของเหมาเยซื่อเปลี่ยนไป