ตอนที่ 527 มีใครรู้บ้างไหมว่าเขาเป็นนักเลงหัวไม้

ผู้อาวุโสยังคงเดินได้ด้วยตัวเอง

ทว่าค่อนข้างจะเหนื่อยหากไม่มีคนรับใช้คอยช่วยเหลือ

เพราะเธอไม่สามารถเดินได้เหมือนคนปกติ

“ท่านได้รับบาดเจ็บตอนที่ท่านยังเป็นสาว ตอนนี้เลยมีปัญหากับการเดิน ผมไม่คิดว่าขาของท่านจะดีขึ้น แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร เพราะในบ้านตระกูลเหมามีคนมากมายที่สามารถดูแลท่านได้”

เฉียวเมียนเมียนพยักหน้า เธอรู้สึกหวานและอบอุ่นในหัวใจของเธอ เมื่อเธอเห็นผู้ชายคนนี้ นวดให้กับเธอด้วยความอดทนและเต็มใจ

ผู้ชายที่ดีและมีความภาคภูมใจคนนี้เป็นสามีในตอนนี้

เขาเต็มใจที่จะละทิ้งอัตลักษณ์อื่น ๆ ของเขา และมองว่าตัวเองเท่าเทียมกับเธอ ในโลกของพวกเรา เขาไม่ได้ทำตัวเป็นคุณชายเหมาจากครอบครัวที่ร่ำรวยหรือประธานเหมาของบริษัทขนาดใหญ่

เขาเป็นเพียงเหมาเยซื่อ สามีของเฉียวเมียนเมียน

บางทีนี่อาจไม่ใช่เร่องใหญ่สำหรับคนอื่น

แต่นี่เป็นเรื่องยากมากสำหรับคนที่มีภูมิหลังอย่างเขา

คนส่วนใหญ่ที่มาจากครอบครัวที่ร่ำรวย มีความรู้สึกเหนือกว่าคนอื่นมาตั้งแต่ยังเด็ก

พวกเขาไม่ค่อยเต็มใจที่จะมีปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่นที่ไม่ได้มีสถานะเดียวกับพวกเขา

ยิ่งบันไดทางสังคมสูงขึ้นเท่าไหร่ ความแตกต่างก็ยิ่งชัดเจนมากขึ้นเท่านั้น

พวกเขาอาจมีการเลือกปฏิบัติทางชนชั้น เพิ่มเติมในสังคมชั้นสูง

ไม่ต้องพูดถึงความประทับใจของพวกเขา ที่มีต่อสามัญชนคนอื่น ๆ

เช่นเดียวกับตระกูลซู พวกเขาเป็นครอบครัวที่ร่ำรวยสำหรับคนทั่วไป

แต่เมื่อเปรียบเทียบกับตระกูลเหมา ตระกูลกง ตระกูลหยาง และตระกูลเซินแล้ว พวกเขาเป็นเพียงขุนนางเท่านั้น

เหมาเยซื่อเกิดในตระกูลเหมา ซึ่งเป็นตระกูลหนึ่งในสี่สุดยอดเจ้าของโรงไฟฟ้า

เขาเป็นของขวัญจากสวรรค์จริง ๆ

ทุกคนยอมตามใจเขา ปรนนิบัติเขา และปฏิบัติต่อเขาด้วยความเคารพสูงสุด

เมื่อไหร่ที่เขาจำเป็นต้องให้อะไรคนอื่น?

ไม่มีทางที่ใครจะสามารถบังคับให้เขาทำอย่างนั้นได้

เว้นเสียแต่ว่าเขาจะเต็มใจที่จะทำมันเอง

ถ้าเขาเต็มใจที่จะประนีประนอมเพื่อคนอื่นและยกย่องใครสักคน

คน ๆ นั้น อาจสำคัญสำหรับเขามากกว่าชีวิตของเขา

“เหมาเยซื่อ...” เฉียวเมียนเมียนอ่อนโยนและนุ่มนวล

“อืม?”

เหมาเยซื่อรู้สึกได้ เขามองขึ้นไปและเห็นว่าเธอสวยแค่ไหน

หัวใจของเขาเต้นรัวไปชั่วขณะ

เธอรู้สึกหวาดกลัวกับรูปลักษณ์ของเขา ไม่แพ้กัน ขณะที่เธอพูดว่า

“คุณนวดให้ฉันนานแล้วนะ เมื่อยหรือยังคะ?”

“ทำไมคุณถึงปวดใจกับเรื่องเล็กน้อยที่เกิดกับผมล่ะ? ที่รัก ผมออกจะแข็งแรง คุณก็เป็นพยานให้ได้นี่”

จากนั้นเขาก็ยิ้มอย่างมีเสน่ห์

เฉียวเมียนเมียนพูดไม่ออก

เอาล่ะ

เธอมองไปที่เขาพูดไม่ออก ร่องรอยของความอ่อนโยนนั้นหายไปโดยสิ้นเชิง

เธอจ้องมองเขา

“อย่าจริงจังไปมากกว่านี้จะได้ไหม”

เขามักจะพูดเรื่องสกปรก ๆ กับเธอเสมอที่มีโอกาส

ลูกน้องของเขาจะรู้ไม่นะ ว่าเจ้านายของพวกเขาเป็นคนแบบนี้?

เพื่อนของเขาจะรู้ไหมนะว่าบางทีเขาก็เหมือนนักเลงหัวไม้?

บางทีพวกเขาไม่คิดอะไรเลยด้วยซ้ำ