ตอนที่ 468 เขามองเธอแปลกไป

กงเซลีและหยางเชาชิงอยู่ที่นั่นด้วย

เฉินโย่วไม่อาจระบายความโกรธของเธอโดยเปิดเผย ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

เฉียวเมียนมเยนเคยคิดถึงการรักษาความสัมพันธ์ตามมารยาทกับเฉินโย่ว

แม้ว่าพวกเขาจะไม่สามารถเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้อย่างแท้จริง แต่ก็สามารถเป็นคนรู้จักธรรมดาได้

ท้ายที่สุดเฉินโย่วและเหมาเยซื่อก็เป็นเพื่อนกันมาหลายปี

เธอไม่ต้องการทำลายมิตรภาพของพวกเขาได้ ทว่าตอนนี้เธอเปลี่ยนใจแล้ว

เธอล้มเลิกความคิดที่จะรักษามิตรภาพตามมารยาทกับเฉินโย่ว นับตั้งแต่ที่เธอดูถูกน้องชายของเธอ

เธอมองไปที่ทั้งสามคนที่เข้ามาและหันไปทางเฉินโย่ว หลังจากสนตากับเธอไม่กี่วินาที เธอยิ้มและพูดว่า

“คุณเฉินค่ะ พวกเคาไม่ค่อยคุ้นเคยกัน ฉันคิดว่าคุณควรเรียกฉันว่าคุณเฉียว สำหรับสิ่งที่หลัวหลัวพูดไปน่ะ ขอโทษด้วยนะคะ แต่ฉันไม่คิดว่าเธอจะเสียสติอะไรตรงไหน”

เฉินโย่วแข็งกระด้าง “เธอ...”

“ทุกคนมีสิทธิ์ชอบหรือไม่ชอบคนอื่น คุณเฉินไม่สามารถคิดว่าหลัวหลัวเสียสติเพียงเพราะเธอไม่ชอบคุณได้หรอกนะคะ ท้ายที่สุดสิ่งเดียวที่ทุกคนชื่นชอบก็คือเงินไม่ใช่เหรอคะ”

เฉินโย่วหน้าซีด

ไม่กี่วินาทีต่อมา เธอหันกลับมาแทบทำอะไรไม่ถูกและกัดริมฝีปากของเธอ

“ดูเหมือนว่าฉันจะไม่ควรมารที่นี่ ฉัน-ฉันไปล่ะ”

ถ้าเฉินโย่วเคยพูดแบบนี้ในอดีต กงเซลีและหยางเชาชิงจะหยุดเธอไม่ให้ออกไปและยืนหยัดเพื่อเธอ

แต่คราวนี้ ดูเหมือนจะไม่มีใครเคลื่อนไหวเพื่อให้เธออยู่ที่นี่ต่อ

ไม่มีสักคนเดียวที่จะพูดแทนเธอด้วย

หยางเชาชิงถึงกับพยักหน้า “อืม โย่วโย่ว เธอออกไปก่อนเถอะ ฉันมีบางอย่างจะพูดกับพี่สะใภ้น่ะ ฉันจะตามออกไปทีหลัง”

“เซลี นายจะออกไปกับโย่วโย่วเลยหรือเปล่า”

หยางเชาชิงเห็นว่ากงเซลีกำลังมองไปที่เฉียวเมียนเมียน

วิธีที่เขามองเธอเป็นเรื่องแปลกเล็กน้อย

กงเซลีดูเหมือนจะไม่ได้ยินเขา เขาไม่ตอบสนอง

จู่ ๆ หยางเชาชิงก็รู้สึกว่าหัวใจของเขาจมลง เมื่อความคิดแปลก ๆ ผุดขึ้นมาในหัว

ไม่มีทางเป็นไปได้น่า.

ทำไมน้องสี่ถึงสองพี่สะใภ้แบบนี้?

มันดูแปลก ๆ นะ

เขาจะ...ตกหลุมรักพี่สะใภ้หรือเปล่านะ ก็เธอสวยออกอย่างนี้?

หยางเชาชิง  ตกใจกับความคิดเช่นนี้

ถ้าเป็นจริงคงเป็นเรื่องที่แย่มาก

อาจจะกลายเป็นสงครามครั้งใหญ่

เฉินโย่วสังเกตเห็นความเงียบแปลก ๆ ของกงเซลีเช่นกัน เธอหันกลับมาและเห็นเขามองไปที่เฉียวเมียนเมียนด้วยความงุนงง

เขาเสียสมาธิมากจนไม่ตอบสนองต่อคำถามของหยางเชาชิง

การแสดงออกของเฉินโย่วเปลี่ยนไปทันที

เธอรู้สึกถูกคุกคาม

กงเซลีไม่เคยมองเฉียวเมียนเมียนแบบนี้มาก่อน

เฉินโย่วเห็นได้ชัดว่าไม่มีร่องรอยของการดูถูกในสายตาของกงเซลี เขามีทัศนคติที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิงต่อเฉียวเมียนเมียนในตอนนี้

เธอรู้สึกตื่นตระหนกอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน

เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้

กงเซลีไม่รังเกียจเฉียวเมียนเพราะเห็นแก่เธออีกแล้วหรือ?

ณ ตอนนี้มีเพียงกงเซลีเท่านั้นที่เต็มใจที่จะยืนอยู่เคียงข้างเธอ เพื่อช่วยเหลือเธอและปกป้องเธอ ถ้าแม้แต่เขา..

“เซลี” เธอไม่สามารถห้ามตัวเองให้เรียกเขาได้

ทว่ากงเซลีดูเหมือนจะไม่ได้ยินเสียงเธอ

สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่เฉียวเมียนเมียน