ตอนที่ 469 ทำไมเธอมีกลิ่นหอม?
ตอนที่ 469 ทำไมเธอมีกลิ่นหอม?
เฉินโย่วดูแย่มาก ความโกรธและความหึงหวงพุ่งขึ้นภายในตัวเธอ
เธอจ้องมองไปที่กงเซลี จากนั้นหันกลับไปมองหยางเชาชิง
“ดี ไม่มีใครอยากออกไปกับฉัน? งั้นฉันไปเอง!”
ด้วยเหตุนี้เอจึงรีบออกจากห้องแห่งนี้
“โย่วโย่วเดี๋ยวก่อน!” หยางเชาชิงตีที่ไหล่ของกงเซลี เมื่อเขาเห็นว่าเฉินโย่วออกจากห้องส่วนตัวไปแล้ว
“น้องสี่ นายเป็นอะไรไป? ตอนนี้โย่วโย่วโกรธใหญ่แล้ว นายควรตามเธอไปไม่ใช่เหรอ?”
สถานะปัจจุบันของกงเซลีทำให้หยางเชาชิงมีปัญหาอย่างมาก
เขาได้สติแล้ว
โดยปกติแล้วความสนใจทั้งหมดของเขาอยู่ที่เฉินโย่วทุกครั้งที่เธออยู่ใกล้ ๆ
นอกจากเฉินโย่วแล้ว ไม่มีใครอยู่ในสายตาของเขา
แต่ตอนนี้แม้แต่เฉินโย่วก็ยังงุนงงกับท่าทีของเขา
ไม่น่าแปลกใจเลยที่เฉินโย่วโกรธและจากไปอย่างกะทันหัน
เป็นไปได้ไหมว่าเขาจะหลงใหลในความงามของพี่สะใภ้?
ในที่สุดกงเซลีก็สลัดเอาความงุนงงออกไป หลังจากที่หยางเชาชิงตบที่ไหล่ของเขา เขาละสายตาจากเฉียวเมียนเมียน
“โย่วโย่วไปแล้วเหรอ” กงเซลีเพิ่งนึกขึ้นได้
หยางเชาชิงพูดไม่ออก
“เมื่อกี้นายไม่ได้ยินที่ฉันคุยกันนายเหรอ? โย่วโย่วโกรธ นายรีบตามเธอไปเถอะ”
กงเซลี “โกรธฉันเหรอ”
“จะมีใครอีกล่ะถ้าไม่ใช่นาย? นายไม่สนใจเธอตอนที่เธอพูดกับนาย เธอเลยโกรธไง”
ด้วยเหตุนี้กงเซลีจึงเดินตามเฉินโย่วไปอย่างรวดเร็ว
แต่เขาหยุดที่ประตู
เขาหันกลับมาและมองไปที่ดวงตาเฉียวเมียนเมียน เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นก็พูดว่า
“คุณเฉียว ฉันขอถามอะไรหน่อยได้ไหม”
เฉียวเมียนเมียนหันมองเขาด้วยความตกใจ
ไม่มีทาง.
เธอต้องหูฝาดไปแน่ ๆ
กงเซลีพูดกับเธอว่า คุณเฉียว? เขาพูดสุภาพกับเธองั้นเหรอ?
เขาเคยเรียกเธอด้วยชื่อเต็มของเธอด้วยน้ำเสียงที่รุนแรงและหยาบคาย
ทำไมวันนี้เขาถึงแตกต่างจากทุกที?
เช้านี้ดวงอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกหรือเปล่านะ?
เฉียวเมียนเมียนพยักหน้า เพราะความสุภาพของเขา “ค่ะ”
กงเซลีมองเธอสักพักแล้วถามว่า “บอกหน่อยได้ไหม คุณใช้น้ำหอมอะไร?”
เฉียวเมียนเมยีนรู้สึกสับสนเล็กน้อย
หยางเชาชิงรู้สึกสับสนอย่างสิ้นเชิง
ผู้ชายคนนี้กำลังพยายามทำอะไรอยู่!
กงเซลีไม่ได้พูดอะไรอีกหลังจากที่เขารอคำตอบของเฉียวเมียนเมียน
เฉียวเมียนเมียนตะลึงอยู่สองสามวินาที
เธอคิดว่ากงเซลีถามเรื่องนี้เพราะเขาอยากได้ของขวัญให้กับผู้หญิง เธอคิดเรื่องนี้อย่างจริงจังและพูดว่า “ฉันไม่ได้ใช้น้ำหอมคะ เลยไม่สามารถตอบคุณได้”
“คุณไม่ได้ใช้เหรอ? ทำไมคุณถึงมีกลิ่นหอมจัง?”
ไม่มีการตอบสนองใด ๆ
ทุกคนเงียบไปครู่หนึ่งเมื่อเขาพูดอย่างนั้น
หยางเชาชิงเบิกตากว้างและคว้าแขนของกงเซลี เขาพยายามลดระดับเสียงขณะที่พูดว่า “นี่ น้องสี่ นายเป็นอะไรไป! เฉียวเมียนเมียนเป็นพี่สะใภ้ของเรานะ นายกำลังพูดอะไรอยู่”
มันฟังดูคลุมเครือสำหรับผู้ชายที่จะบอกกับผู้หญิงแบบนั้น และมันก็ไม่เหมาะสมมากขึ้นไปอีก หากผู้หญิงคนนั้นมีแฟนแล้ว