บทที่ 4 - ทองก้อนแรก

บทที่ 4 - ทองก้อนแรก

ขณะที่ทั้งสองกำลังจะเชือดไก่เผากระดาษเหลืองเพื่อสาบานเป็นพี่น้องนั้นเอง ไม่รู้ว่าลูกธนูจากที่ใดพุ่งเข้ามาปักฉึกเข้าที่รถล้อเดียวที่ล้มคว่ำอยู่

"ศิษย์พี่ระวัง!"

จูล่งกวาดสายตามองไปรอบด้าน ในยุคสมัยเช่นนี้ใครจะรู้ว่าจะเจอกับคนประเภทไหน? ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นโจรปล้นชิงทรัพย์

หวังเฉินรีบดึงกวนอูถอยไปหลังม้า ในใจกลับแค่นเสียงเย็นชา

'ช่างบังเอิญเสียจริง ข้างกายข้ามีสองยอดขุนพลผู้สะเทือนยุคสามก๊กยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้ ยังมีคนกล้ามาหาเรื่องอีกรึ? ข้าก็อยากจะเห็นนักว่าเป็นเจ้าคนตาบอดหน้าไหน!'

"หยุดนะ!"

เสียงตวาดดังลั่น ตามมาด้วยเสียงม้าร้องระงม

เห็นเพียงด้านหลังเส้นทางที่กวนอูเดินมา จู่ๆ ก็ปรากฏคนขี่ม้าห้าคนพุ่งออกมาจากป่า

คนนำหน้าสวมชุดแพรคาดเข็มขัดหยก มือซ้ายกำคันธนู มือขวาคีบลูกศร ด้านหลังมีชายฉกรรจ์สี่คนติดตามมา แม้การแต่งกายจะดูเรียบง่ายแต่กลับแผ่กลิ่นอายฆ่าฟันออกมาอย่างชัดเจน

"ผู้มาเป็นใคร?"

จูล่งชี้ทวนเฉียงไปข้างหน้า คิ้วเข้มดวงตาฉายแววอำนาจโดยไม่ต้องโกรธเกรี้ยว

"หึ!"

คนผู้นั้นแค่นเสียงเย็น ไม่พูดพร่ำทำเพลง ง้างสายธนูยิงใส่ทันที

วรยุทธ์ของทั้งสามคนในยุคนี้ถือได้ว่าเป็นระดับสุดยอด หากเป็นการลอบยิงอาจจะหลบยาก แต่การยิงซึ่งหน้าเช่นนี้มีหรือจะทำอันตรายพวกเขาได้?

คนผู้นั้นยิงต่อเนื่องสามดอก แม้ทุกดอกจะเล็งจุดตาย แต่ก็ถูกปลายทวนของจูล่งปัดออกไปได้หมดสิ้น

"หือ?"

คนผู้นั้นเห็นได้ชัดว่าไม่อยากจะเชื่อที่อีกฝ่ายปัดลูกธนูของตนได้ จึงเก็บคันธนู แล้วยกมือขวาขึ้นเป่าปากเป็นเสียงสัญญาณหวีดหวิว

ทันใดนั้น ในป่าทึบก็มีคนพุ่งออกมาอีกราวยี่สิบคน ล้อมทั้งสามคนไว้ตรงกลาง

"ไอ้หนุ่มชุดขาวสองคนนั่นน่าจะมีเงินติดตัว เก็บไว้ ส่วนไอ้คนชุดผ้าดิบนั่นดูแล้วไม่มีราคา ฆ่าทิ้งซะ" คนผู้นั้นสั่งการลูกน้อง

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า..."

สิ้นเสียงคำสั่ง หวังเฉินกลับระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก

คนผู้นั้นยกมือห้ามลูกน้อง มองหน้าหวังเฉินด้วยความสนใจ ถามว่า "ข้าปล้นมาตั้งหลายปี ไม่เคยเจอคนแบบเจ้า เป็นไง? ตลกมากรึ?"

หวังเฉินหัวเราะ กวนอูและจูล่งที่อยู่ข้างกายก็พากันหัวเราะตาม

"พี่ท่าน แค่คนยี่สิบสามสิบคน ให้ข้าไปตัดหัวมันมาเถิด" กวนอูมีสีหน้าหยิ่งทะนงดั่งเช่นเคย สายตาที่มองหัวหน้าโจรนั้นราวกับมองคนตาย

"ศิษย์พี่ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้มอบให้ข้าเถิด เดินทางมาตลอดทาง ทวนเงินที่ท่านอาจารย์มอบให้ข้าเล่มนี้ยังไม่ได้ลิ้มรสเลือดเลย" จูล่งเองก็รู้สึกหงุดหงิดมานาน นัยน์ตาฉายแววสังหารที่หาได้ยากยิ่ง

"ฆ่า! ฆ่าพวกมันให้หมด!"

หัวหน้าโจรโกรธจัดจนหน้าแดง คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะไม่เห็นตนอยู่ในสายตาเลยสักนิด!

สมุนโจรได้ยินคำสั่งก็พากันพุ่งเข้ามาฆ่าฟันทันที

"น้องหยุน ไปเอาหัวไอ้คนนั้นมา ส่วนคนอื่นแค่ทำให้บาดเจ็บพอก็ ห้ามฆ่า!"

"รับทราบ!"

เห็นเพียงม้าขาวใต้ร่างจูล่งพุ่งทะยานดั่งสายฟ้าฟาดเข้าใส่ศัตรู

ท่ามกลางประกายแสงสีเงิน ใครเล่าจะต้านทานได้?

คนยี่สิบกว่าคนนี้ภายใต้การพุ่งรบของจูล่ง ช่างไร้ค่าสิ้นดี

หัวหน้าโจรตกใจจนหน้าถอดสี รีบตวาดสั่งคนด้านหลัง ชายฉกรรจ์ร่างยักษ์สี่คนด้านหลังเขาชักดาบยาวที่เอวออกมา ปะทะกับจูล่ง

ชายสี่คนนี้เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่สมุนปลายแถว ฝีมือพอตัวทีเดียว การประสานงานของทั้งสี่ทำให้จูล่งที่บุกตะลุยมาอย่างดุดันต้องชะงักไปชั่วครู่

แต่ก็เพียงแค่ชะงักเท่านั้น เห็นเพียงทวนยาวหมุนวน พริบตาเดียวก็ถูกจูล่งฟาดตกม้า

หัวหน้าโจรเห็นท่าไม่ดีรีบกลับม้าจะหนี แต่มีหรือจะหนีพ้น?

คมทวนเปื้อนเลือดแทงทะลุออกมาจากหน้าอก เลือดสดๆ ไหลทะลักชุ่มชุดแพร

แรงกระแทกมหาศาลส่งร่างเขาร่วงลงสู่พื้น ดวงตาปิดสนิทตลอดกาล

เหล่าสมุนโจรพอเห็นหัวหน้าตาย ก็ทำท่าจะแตกฮือหนีตาย

หวังเฉินใช้ทวนยาวงัดรถล้อเดียวจนลอยหมุนคว้างกลางอากาศหลายตลบ

"ใครกล้าหนี อย่าหาว่าข้าไร้ปรานี!"

เหล่าสมุนถึงกับไม่กล้าขยับขา ต่างพากันโยนอาวุธทิ้งแล้วคุกเข่าลงกับพื้น ร้องขอชีวิตกันระงม

มีเพียงองครักษ์สี่คนของหัวหน้าโจรเท่านั้นที่ยังกำดาบแน่น จ้องมองหวังเฉินด้วยสายตาเร่าร้อน

"พวกเจ้า เข้ามานี่!" หวังเฉินชี้ไปที่ชายฉกรรจ์สี่คนที่คุ้มกันหัวหน้าโจรเมื่อครู่ เรียกให้เข้ามาหา

"จอมยุทธ์มีอะไรจะชี้แนะ?" ทั้งสี่ประสานมือคารวะหวังเฉิน ดูเหมือนคนที่เพิ่งตายไปจะไม่มีความหมายอะไรกับพวกเขาเลย สีหน้าดูเฉยเมยยิ่งนัก

"ค่ายของพวกเจ้าอยู่ที่ไหน?"

"ไปทางตะวันตกสองลี้ เขาหนานซาน"

"ทำไมถึงมาเป็นโจร?"

"กินข้าว"

เป็นเหตุผลที่ฟังขึ้น หวังเฉินพยักหน้าเบาๆ รู้สึกถูกใจในความตรงไปตรงมาของคนพวกนี้

"ที่ค่ายยังมีคนอีกไหม?"

"ยังมีอีกห้าร้อยคน หัวหน้าอีกสองคน"

"ทำไมถึงบอกข้า?"

"อยากรอด แล้วก็ขายชีวิต!"

หวังเฉินเริ่มสนใจขึ้นมาจริงๆ พิจารณาชายฉกรรจ์สี่คนนี้อย่างละเอียด ถามว่า "พวกเจ้าทิ้งเจ้านายเก่าเหมือนรองเท้าขาด ใครจะกล้าใช้พวกเจ้า?"

"เลือดเดือดพล่านนี้ ขายให้เฉพาะคนที่ตาถึงเท่านั้น"

ทั้งสี่คนไม่ได้รู้สึกอับอายแต่อย่างใด

"ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ก็ขายให้ข้า"

"ขอรับ!" ทั้งสี่คนไม่พูดพร่ำทำเพลง คุกเข่าลงต่อหน้าหวังเฉิน "นายท่าน!"

"แล้วพวกเจ้าล่ะ? อยากตายหรืออยากอยู่?" หวังเฉินหันหน้าไปมองพวกสมุนโจรที่คุกเข่าอยู่

"นายท่าน..." สมุนหัวไวลุกขึ้นขานรับทันที คนอื่นๆ ก็รีบทำตาม

หวังเฉินยิ้มบางๆ ส่วนกวนอูข้างกายกลับทำสีหน้าดูแคลน

"พาข้าไปที่ค่ายของพวกเจ้า!"

เขาหนานซาน ค่ายโจร

ที่นี่ไม่ได้มีชัยภูมิสลับซับซ้อนอันตรายเหมือนที่จินตนาการไว้ มีเพียงค่ายไม้ไผ่ล้อมรอบ ดูไปก็พอจะเป็นรูปเป็นร่างอยู่บ้าง

"กลับมาแล้วเรอะ? เป็นไงบ้าง?"

"หัวหน้าใหญ่กับหัวหน้าสองล่ะ?" สมุนหัวไวคนหนึ่งถามคนเฝ้าประตูค่าย

"นั่งดื่มรออยู่ในโถงนั่นแหละ!"

คนในค่ายดูจะคุ้นเคยกันดี จึงปล่อยผ่านโดยไม่ตรวจค้นอะไร

เมื่อเข้ามาในโถงใหญ่ของค่ายโจร บนตั่งปูหนังเสือมีหัวหน้าโจรสองคนนั่งอยู่ รูปร่างสูงใหญ่กำยำ หน้าตาเหี้ยมเกรียม

"น้องสามกลับมาแล้วรึ? แล้วตัวคนล่ะ?" หัวหน้าใหญ่กวาดตามองในกลุ่มคนแต่ไม่พบน้องสามของตน จึงตะคอกถาม

หวังเฉินไพล่มือเดินออกมา สีหน้าผ่อนคลาย กล่าวว่า "น้องสามของเจ้ากลายเป็นผีไปแล้ว อ้อ จริงสิ เขาฝากข้ามาบอกเจ้าว่า เขากำลังรอพวกเจ้าสองคนอยู่พอดี"

"เพล้ง!"

ชามดินเผาถูกตบแตกกระจาย หัวหน้าใหญ่โกรธจัด ตวาดใส่หวังเฉิน "ไอ้เด็กเมื่อวานซืนมาจากไหน? กล้ามาสามหาวที่นี่? เด็กๆ ลากมันไปแล่เนื้อแกล้มเหล้าคืนนี้!"

สิ้นเสียงคำสั่ง สมุนโจรที่เฝ้าอยู่ในโถงก็ชักดาบชักกระบี่ออกมา

ฝ่ายสมุนโจรที่ติดตามหวังเฉินมาก็ชักอาวุธออกมาเช่นกัน แต่หันปลายดาบใส่พวกโจรในโถง

"อวิ๋นฉาง ตาเจ้าแล้ว"

หวังเฉินถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ยกสองคนตรงหน้าให้กวนอู

กวนอูกวาดตามองสองคนนั้นด้วยความเหยียดหยาม ประสานมือให้หวังเฉิน กล่าวว่า "พี่ท่าน พวกกระจอกเช่นนี้ ข้าไม่อยากให้มือเปื้อนเลือด"

ความหยิ่งทะนงของอวิ๋นฉางช่างสมคำร่ำลือจริงๆ หากข้าคิดจะทำการใหญ่ที่นี่ อวิ๋นฉางคงจะทิ้งข้าไปแน่ๆ

"เฮ้ย! คิดจะแข็งข้อรึไงวะ?"

หัวหน้าโจรทั้งสองตะโกนก้อง ชักกระบี่ยาวที่เอวออกมา เตะโต๊ะบูชาตรงหน้าคว่ำ แล้วพุ่งเข้าใส่หวังเฉิน สมุนโจรนอกโถงก็กรูกันเข้ามา ล้อมทุกคนไว้ตรงกลาง

"อืม!"

สำหรับความคิดของกวนอูที่ไม่อยากลงมือ หวังเฉินไม่ได้บีบคั้น เขาเพียงส่งสายตาให้จูล่ง ความรู้ใจระหว่างศิษย์พี่ศิษย์น้องทำให้อีกฝ่ายเข้าใจความหมายทันที

จูล่งแทงทวนออกไปทางด้านข้าง เปิดฉากการฆ่าฟันขึ้นทันที ภายในโถงกลายเป็นสนามรบโกลาหล

กวนอูกุมกระบี่ยาว ยืนนิ่งอยู่ข้างกายหวังเฉิน ไม่พูดจา

จูล่งไล่ฆ่าฟันอยู่ในโถงราวกับปลาได้น้ำ วรยุทธ์ที่ร่ำเรียนมาถูกนำมาใช้ ใครเล่าจะต้านทานไหว? ใครก็ตามที่ขวางหน้าล้วนตกตายสิ้น ทำให้สมุนโจรโดยรอบไม่กล้าเข้าใกล้

ส่วนหัวหน้าโจรทั้งสองคน แค่กระบวนท่าเดียวก็ยังรับมือจูล่งไม่ได้ ถูกสังหารดับคาที่

"หัวหน้าพวกเจ้าตายแล้ว ใครกล้าขัดขืน ฆ่าไม่เว้น!"

จูล่งชูหัวคนในมือขึ้น ตะโกนก้องไปทั่วโถง ทำให้ทุกคนหยุดมือ

"พี่น้องทั้งหลาย วันนี้เราเปลี่ยนชื่อแซ่กันแล้ว เราจะติดตามนายท่าน ไม่แซ่จางอีกต่อไป" สมุนหัวไวไม่กี่คนรีบตะโกนนำ

คนในค่ายโจรนี้เดิมทีก็ล้วนแต่คนหมดหนทางทำมาหากินถึงได้มาเป็นโจร ใครเล่าจะยอมสละชีวิตเพื่อคนที่ตายไปแล้ว? จะแซ่อะไรสำหรับพวกเขาไม่สำคัญ สำคัญที่ต้องมีชีวิตรอด

[จบแล้ว]