บทที่ 48 - ความเข้าใจผิดของท่านอาจารย์

บทที่ 48 - ความเข้าใจผิดของท่านอาจารย์

กระแสโชคชะตาเดือดพล่าน!

พลังปราณโกลาหลและแสงดาวคำรามกึกก้อง

อำนาจแห่งมหาจักรพรรดิจื่อเวย หนึ่งในหกราชันย์สวรรค์ สั่นสะเทือนตอบรับในวินาทีนั้น

ลำแสงเทพพุ่งลงมาจากสวรรค์ อาบไล้ร่างของเย่ อู้

ทั่วทั้งฟ้าดิน ดูเหมือนจะเหลือเพียงต้นชาหยั่งรู้มรรควิถีต้นหนึ่งตั้งตระหง่าน

"ทุนรอนที่สะสมมาตลอดช่วงเวลานี้ เดิมทีก็พอแค่จะใช้ทะลวงเข้าสู่ระดับไท่อี้เท่านั้น"

"แต่เมื่อได้แรงหนุนจากโชคชะตาของเผ่ามังกร ก็มากพอที่จะซ่อมแซมแก่นแท้ของร่างต้นได้อีกส่วนหนึ่ง"

"แล้วค่อยใช้มันเป็นแรงส่ง ทะลวงสู่ระดับไท่อี้จินเซียน!"

การบำเพ็ญเพียรหลายปี ทรัพยากรต่างๆ ที่ทุ่มลงไป ในที่สุดแก่นแท้ที่เสียหายของเย่ อู้ ก็มาถึงจุดวิกฤตแห่งการเปลี่ยนแปลง

ทงเทียนจับสัมผัสความเปลี่ยนแปลงของเย่ อู้ได้ทันที และเริ่มจับตามองอย่างใกล้ชิดด้วยความเป็นห่วง

"วาสนาหลายสายหลั่งไหลมารวมกัน เจ้าเด็กคนนี้บุญหนักศักดิ์ใหญ่จริงๆ"

วูบ!

แสงเทพน่าสะพรึงกลัวแผ่ออกมาจากต้นชาหยั่งรู้มรรควิถี กระจายออกไปรอบทิศทาง

แต่แล้วก็ถูกบีบให้ล็อกแน่นอยู่รอบตัวเย่ อู้ อาบย้อมเขาไว้ภายใน

ทันใดนั้น ร่างกายเย่ อู้สั่นสะท้าน แก่นแท้ภายในเพิ่มพูนขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์

ที่ต้นชา ไม่ว่าจะเป็นลำต้น กิ่งก้าน หรือใบชาทั้งสามพันใบ เกิดการเปลี่ยนแปลงพลิกฟ้าพลิกดิน ลวดลายแห่งเต๋าปกคลุมไปทั่ว

สีสันเข้มข้นขึ้น แฝงกลิ่นอายโบราณกาล ราวกับได้รับการอวยพรจากมหาเต๋า

กลิ่นอายอันยิ่งใหญ่ ระเบิดออกมาจากร่างของเย่ อู้

"ในที่สุด ก็ซ่อมแซมแก่นแท้ที่เสียหายกลับมาได้ส่วนหนึ่ง"

ประมาณหนึ่งในห้าส่วนได้

"ถึงจะไม่เยอะ แต่ก็ทำให้เห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์"

ในที่สุดก็มีโอกาส ที่จะกู้คืนศักยภาพระดับรากวิญญาณชั้นยอดกลับมา

ดูจากฟอร์มของเย่ อู้ตอนนี้ หากกู้คืนแก่นแท้ได้สมบูรณ์ กลับไปเป็นรากวิญญาณชั้นยอด พรสวรรค์ในการฝึกตนของเขาจะต้องน่ากลัวกว่านี้แน่นอน

"ผลลัพธ์ของการใช้ค่าโชคชะตา มันดีกว่าที่คิดไว้เยอะเลยแฮะ"

"ก่อนหน้านี้ ที่เห็นผลไม่ชัดเจน คงเพราะปริมาณโชคชะตามันน้อยไป"

แววตาของเย่ อู้เป็นประกาย ความทะเยอทะยานบางอย่างค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจ

"บัลลังก์ฮ่องเต้สวรรค์นั่น... ก็ไม่ใช่ว่า... จะนั่งไม่ได้ซะทีเดียว"

ความคิดของเย่ อู้เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

แค่โชคชะตาจากเผ่ามังกรกลุ่มเดียว ยังช่วยกู้คืนแก่นแท้ได้ถึงหนึ่งในห้า

ถ้าเขาได้ครอบครองทั้งสวรรค์ ค่าโชคชะตาที่จะกอบโกยได้ มันจะมหาศาลขนาดไหน?!

เขาไม่ได้สนตำแหน่งฮ่องเต้ แต่เขาสนก้อนเค้กโชคชะตาเบ้อเริ่มเทึ่มที่มาพร้อมตำแหน่งต่างหาก

"ต่อให้ได้นั่งบัลลังก์แค่ช่วงสั้นๆ ก็สามารถสูบโชคชะตาฟ้าดินได้มหาศาล"

"เมื่อถึงตอนนั้น บวกกับปัจจัยเสริมอื่นๆ น่าจะกู้คืนความเสียหายของแก่นแท้ได้ในพริบตา"

ในเมื่อเจอทางลัดแล้ว มีหรือเย่ อู้จะยอมปล่อยผ่าน

"อาจจะยุ่งยากหน่อย แต่ก็ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้"

เย่ อู้พักเรื่องนี้ไว้ก่อน มีไอเดียแล้ว ค่อยไปวางแผนละเอียดทีหลัง

"รอมาตั้งนาน ได้เวลาทะลวงระดับไท่อี้จินเซียนอย่างเป็นทางการสักที"

เมื่อแก่นแท้ฟื้นคืนมาหนึ่งในห้า กำแพงกั้นระดับไท่อี้จินเซียนก็บางเหมือนกระดาษ ถูกเย่ อู้เจาะทะลวงอย่างง่ายดาย

"สิ่งที่เรียกว่า ไท่อี้ หรือ ไท่อี สื่อถึงต้นกำเนิดแห่งจักรวาล"

"ความลึกล้ำของระดับไท่อี้ คือการบำเพ็ญเพียรจนเกิด ลมปราณเบญจธาตุในอก"

แสงห้าสีเปล่งประกายออกมาจากอกของเย่ อู้ ค่อยๆ แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ราวกับเมฆมงคลห้าสี

กลิ่นอายที่สิ่งชั่วร้ายไม่อาจกล้ำกราย แผ่ออกมาจากตัวเย่ อู้

ระดับไท่อี้จินเซียนขั้นต้น!

"ความเร็วระดับนี้ยังช้าไปหน่อย" เย่ อู้ขมวดคิ้ว เขาหยิบ โอสถทองคำเก้าเปลี่ยน ที่ลุงใหญ่ไท่ซ่างส่งมหาจอมเวทเสวียนตูนำมาให้ ออกมาทันที แล้วกลืนลงท้องไปหน้าตาเฉย "โอสถทองคำเก้าเปลี่ยนหนึ่งเม็ด ทำให้บรรลุระดับต้าหลัวจินเซียนได้ทันที แม้จะเป็นต้าหลัวเกรดต่ำสุดก็เถอะ"

"ตอนนี้ อาศัยพลังของโอสถทองคำ มากระแทกระดับไท่อี้จินเซียน น่าจะจบงานได้ในรวดเดียว!"

ฤทธิ์ยาของโอสถระเบิดออกในร่างเย่ อู้ กลายเป็นกระแสน้ำเชี่ยวกราก

ราวกับเขาปู้โจวถล่ม แม่น้ำสวรรค์แตกซ่าน

"ฤทธิ์ยาแรงจริง สมชื่อโอสถทองคำเก้าเปลี่ยนในตำนาน!" เย่ อู้ตะลึงเล็กน้อย "แต่ยิ่งแรงยิ่งดี จะได้หล่อหลอมลมปราณเบญจธาตุของข้าให้แกร่งขึ้น"

ลมปราณเบญจธาตุระดับไท่อี้ ไม่ใช่แค่สัญลักษณ์บอกระดับพลัง แต่ใช้เป็นอาวุธโจมตีได้ด้วย

เพียงแต่ปกติมันเปราะบาง

ในการต่อสู้ ถ้าลมปราณนี้เสียหาย ระดับพลังจะร่วงกราวรูด

เหมือนในศึกผนึกเทพ ที่สามเทพธิดาใช้ถังทองคำหุนหยวน ตัดดอกไม้สามดอกบนศีรษะและลมปราณเบญจธาตุในอกของสิบสองเซียนทอง จนการบำเพ็ญเพียรนับล้านปีสลายกลายเป็นศูนย์

ผลแห่งพุทธะจำลองลอยเด่นอยู่ในห้วงเวลาอนาคต ส่งพลังอันยิ่งใหญ่ออกมากดทับฤทธิ์ยา

กดระดับพลังที่แท้จริงของเย่ อู้เอาไว้ ไม่ให้ทะลวงข้ามขั้นไปถึงต้าหลัวจินเซียน

วิชาเซียนแห่งสามสำนักเริ่มหมุนวนในกายเย่ อู้โดยอัตโนมัติ ดูดกลืนและกลั่นพลังจากโอสถอย่างบ้าคลั่ง

"แค่ไท่อี้จินเซียนยังไม่พอใจ ดันรีบกินโอสถทองคำเข้าไปอีก เจ้าเด็กนี่มุทะลุเกินไปแล้ว"

ทงเทียนที่แอบดูอยู่ ตกใจจนหน้าถอดสี

"ใช้ระดับไท่อี้ยืมพลังโอสถทะลวงสู่ต้าหลัว ต่อให้ไม่ใช่ต้าหลัวเกรดต่ำสุด ก็ดีกว่ากันไม่เท่าไหร่หรอก"

"ทำไมอยู่ๆ เจ้านี่ถึงได้รีบร้อนขนาดนี้?"

มิติเบื้องหน้าบิดเบี้ยว ทงเทียนโผล่พรวดเข้ามาในถ้ำของเย่ อู้

พลังระดับมหาเซียนพุ่งออกมา เตรียมจะผนึกฤทธิ์ยาในตัวเย่ อู้

"เจ้าไม่อยากมีอนาคตดีๆ แล้วรึไง"

"เป็นต้าหลัวจินเซียนด้วยฤทธิ์ยา นั่นมันต้าหลัวหางแถว แถมรากฐานยังกลวงโบ๋ วันข้างหน้าแทบจะหมดสิทธิ์ก้าวหน้าต่อ"

"อาจารย์ ท่านเข้าใจผิดแล้ว" เย่ อู้คาดไม่ถึงว่าอาจารย์จะรีบบึ่งมาหาขนาดนี้ ทำเอาขำไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ "ข้าจะใช้พลังของโอสถ มาฝึกฝนลมปราณเบญจธาตุ ให้มันแกร่งขึ้นต่างหาก"

"เพื่อตอกเสาเข็มระดับไท่อี้ให้แน่นปึ้ก จะได้เป็นฐานที่มั่นคงตอนขึ้นสู่ต้าหลัว"

"ข้าไม่อยากเป็นแค่ต้าหลัวธรรมดาๆ หรอกนะ"

"อ๋อ... ที่แท้เจ้าคิดแบบนี้เองรึ" ทงเทียนถึงบางอ้อ "ข้าก็นึกว่าเจ้าอยากจะ..."

เขาเกือบจะนึกว่าเย่ อู้คิดสั้น ตัดอนาคตตัวเองซะแล้ว

"ขอบคุณอาจารย์ที่เป็นห่วง แต่ไหนๆ ท่านก็มาแล้ว ช่วยข้าสักเรื่องสิ"

[จบแล้ว]