บทที่ 47 - อำนาจจื่อเวย เย่ อู้หมายปองบัลลังก์

บทที่ 47 - อำนาจจื่อเวย เย่ อู้หมายปองบัลลังก์

"พวกข้าพระองค์ได้รับคำชี้แนะจากจักรพรรดิจื่อเวย จึงได้ตระหนักว่าการเข้าร่วมกับสวรรค์คือหนทางที่ถูกต้องที่สุด"

"แม้จักรพรรดิจื่อเวยแห่งทิศเหนือจะเป็นผู้ดูแลดวงดาวและทวยเทพทั้งมวล และมีบุญคุณชี้ทางสว่างแก่เรา แต่ทุกอย่างย่อมต้องขึ้นอยู่กับพระบัญชาของฝ่าบาท"

"มังกรน้อยอย่างพวกข้า มิบังอาจตัดสินใจแทนฝ่าบาทพะยะค่ะ"

ราชันย์มังกรตงไห่รีบเปลี่ยนคำพูดทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงรังสีทะแม่งๆ

ในฐานะมังกรเฒ่าผู้เจนจัด ย่อมเข้าใจความหมายที่แฝงอยู่ในคำถามของเฮ่าเทียน

เผ่ามังกรเมื่อเข้าร่วมกับสวรรค์ ตามหลักการแล้วควรอยู่ภายใต้การควบคุมของเฮ่าเทียน เพื่อให้เฮ่าเทียนใช้เป็นเครื่องมือขยายอำนาจไปทั่วหล้า

ในสถานการณ์ปกติ พวกเขาก็คงต้องยอมก้มหัวให้เฮ่าเทียนแต่โดยดี

แต่ทว่า... สถานการณ์ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว พวกเขามีทางเลือกที่ดีกว่า!

การไปอยู่ใต้สังกัดจักรพรรดิจื่อเวย ก็เท่ากับมีมหาเซียนแห่งสำนักสกัดสวรรค์เป็นแบ็คอัพ

เฮ่าเทียนเป็นแค่กึ่งนักบุญ แต่เจ้าสำนักสกัดสวรรค์คือมหาเซียนผู้ยิ่งใหญ่ระดับนักบุญ

แถมตัวเย่ อู้เอง ก็มีแววว่าจะก้าวขึ้นเป็นกึ่งนักบุญได้เช่นกัน

ต้องเลือกใคร ราชันย์มังกรตงไห่มีคำตอบชัดเจนในใจอยู่แล้ว

จะเกาะขาทองคำทั้งที ก็ต้องเลือกขาที่ใหญ่และแข็งแรงที่สุดสิ

เฮ่าเทียนอาจมีปู่หงจวินหนุนหลัง แต่ปู่แกหลอมรวมกับเต๋าไปแล้ว เลิกยุ่งทางโลก

ยุคนี้คือยุคของหกมหาเซียน

สวรรค์อยู่สูง ฮ่องเต้อยู่ไกล สู้เจ้านายที่อยู่ใกล้ๆ ไม่ได้หรอก!

เทพดาราทอง ไท่ไป๋จินซิง ยืนเงียบอยู่ข้างๆ เขามองทะลุแผนการของพวกมังกรเฒ่าเหล่านี้หมดเปลือก

"มังกรเฒ่าพวกนี้เจ้าเล่ห์นัก อยากได้ชื่อว่าสังกัดสวรรค์เพื่อใช้บารมีข่มขู่พวกผู้มีอิทธิพลที่จ้องจะเล่นงานเผ่ามังกร แต่ใจจริงกลับอยากไปซบไหล่สำนักสกัดสวรรค์"

"การที่องค์ชายสาม อ้าวปิ่ง ยอมไปเป็นพาหนะให้เย่ อู้ ดูท่าจะเป็นการวางหมากไว้ล่วงหน้าสินะ"

"เผ่ามังกรตกอับมานานขนาดนี้ แต่ยังไม่สูญพันธุ์ไป ถือว่ามีของจริงๆ"

"พวกเจ้าพูดได้ดี จักรพรรดิจื่อเวยเป็นปรมาจารย์แห่งสรรพสิ่ง ดูแลดาราและทวยเทพ เผ่ามังกรขึ้นสวรรค์แล้ว ไปอยู่ใต้สังกัดเขาก็ถือว่าสมเหตุสมผล"

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เฮ่าเทียนก็หัวเราะออกมา

"ไท่ไป๋ ร่างราชโองการ แต่งตั้งเผ่ามังกรให้ดูแลทางน้ำทั่วหล้า ควบคุมการทำฝน ให้ความชุ่มชื้นแก่สรรพชีวิต"

"และให้เผ่ามังกรสังกัดอยู่ใต้บัญชาจักรพรรดิจื่อเวย คอยช่วยเหลือจักรพรรดิในการขับเคลื่อนลมฟ้าอากาศ ปกป้องคุ้มครองสรรพสัตว์"

"รับด้วยเกล้าพะยะค่ะ!"

ไท่ไป๋จินซิงดวงตาวาวโรจน์ โค้งคำนับรับคำสั่งและเริ่มร่างราชโองการ

เรื่องราวบนสวรรค์ เฮ่าเทียนไม่ได้ปิดบัง ย่อมรู้ไปถึงหูผู้มีอิทธิพลหลายฝ่าย

ข่าวเผ่ามังกรเข้าร่วมสวรรค์สร้างความตื่นตะลึงให้เหล่าผู้ยิ่งใหญ่ในจักรวาลไม่น้อย

ทั้งตกใจในความใจกล้าของเผ่ามังกร และตกใจในฝีมือของเฮ่าเทียน

ต้องรู้ก่อนว่าในยุคมหากัลป์ลิขิตฟ้า อดีตฮ่องเต้สวรรค์ตงหวงไท่อีและตี้จวิ้น เคยลงไปชวนเผ่ามังกรเข้าแก๊งปีศาจด้วยตัวเอง

แต่ตอนนั้นล้มเหลว

ทว่าตอนนี้ เฮ่าเทียนทำสำเร็จแล้ว

เงื้อมมือของสวรรค์ ยื่นลงไปครอบคลุมผืนพิภพได้สำเร็จ

"น่าเสียดาย ต่อไปจะหากินตับมังกร เคี้ยวเอ็นมังกรคงยากขึ้นแล้ว"

"นั่นสิ มีสวรรค์คุ้มกะลาหัว จะกินมังกรทีคงต้องระวังหน้าหลังกันหน่อย"

"ดูดีๆ สิ เผ่ามังกรไปอยู่ใต้สังกัดจักรพรรดิจื่อเวย เจ้านั่นมันศิษย์น้องเล็กตัวแสบของสำนักสกัดสวรรค์ เย่ อู้นี่นา"

"เผ่ามังกร!"

ณ ตำหนักราชันย์แห่งทิศใต้ หนานจี๋เซียนเวิง หรือเซียนเฒ่าขั้วใต้ หน้าตาบอกบุญไม่รับ

"ศิษย์พี่ แย่แล้วล่ะ เผ่ามังกรขึ้นสวรรค์ อำนาจของเด็กรับใช้อย่างเฮ่าเทียนต้องเพิ่มขึ้นอีกแน่"

"สำหรับพวกเรา นี่ไม่ใช่ข่าวดีเลย"

"ใช่แล้ว ไอ้เจ้าเย่ อู้ แม้จะได้เป็นจักรพรรดิจื่อเวย แต่ก็เป็นแค่แม่ทัพไร้พล ไม่มีลูกน้องสักคน แต่ตอนนี้พอได้เผ่ามังกรไป สถานการณ์เปลี่ยนไปคนละเรื่องเลยนะ"

เสียงวิพากษ์วิจารณ์เซ็งแซ่ในตำหนัก หนานจี๋เซียนเวิงย่อมรู้ดี

เรื่องมังกรขึ้นสวรรค์นี่มันผิดแผน ทำเอาแผนการที่พวกเขาวางไว้รวนไปหมด

"ตื่นตระหนกกันทำไม ทุกอย่างให้ดำเนินไปตามแผนเดิม"

"ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีก็พอ"

ทางฝั่งนิกายตะวันตก เขาพระสุเมรุ

จอมเซียนเจาทิศและจอมเซียนจุ่นถี อารมณ์บูดบึ้งมาพักใหญ่แล้ว

ความเสียหายครั้งก่อนยังทำให้พวกเขาเจ็บใจไม่หาย

"เผ่ามังกรกล้าดีนิ บัดซบ!"

จุ่นถีอดไม่ได้ที่จะสบถออกมา

"ช่างกล้าจริงๆ!"

"เหอะ คิดว่าไปซุกปีกสวรรค์ แล้วจะหนีนิกายตะวันตกของเราพ้นงั้นรึ"

"ตลกสิ้นดี"

"ช่างเถอะ ในเมื่อปฏิเสธเหล้ามงคล ก็คงต้องจับกรอกเหล้าลงทัณฑ์ให้หลาบจำ!"

จุ่นถีบังเกิดจิตสังหาร การกระทำของเผ่ามังกรถือเป็นการตบหน้าเขาฉาดใหญ่

"พระโพธิสัตว์ยังมีปางดุ"

เจาทิศพนมมือ จิตสังหารพุ่งพล่านไม่แพ้กัน

"สั่งสอนเผ่ามังกรสักหน่อย ให้แปดเทพมังกรฟ้าที่เพิ่งตั้งขึ้น ไปเดินเล่นแถวสี่สมุทรดู ให้โอกาสพวกมันอีกสักครั้ง"

"อ้าวหลิง"

มิติเกิดการบิดเบี้ยว มังกรแท้ตัวหนึ่งปรากฏกายขึ้นในแดนสุขาวดี หมอบกราบแทบเท้า

"ไปซะ นำทัพแปดเทพมังกรฟ้า ไปเริ่มที่ทะเลประจิม ให้พ่อ พี่ชาย และน้องสาวของเจ้า ได้ซึมซับความรุ่งโรจน์แห่งนิกายตะวันตกของเรา"

"ทะเลทุกข์ไร้ขอบเขต กลับใจคือฟากฝั่ง!"

"น้อมรับบัญชาจากมหาเซียน"

อ้าวหลิงเปล่งประกายแสงธรรม หมุนตัวนำทัพมุ่งหน้าสู่ทะเลประจิมทันที

"มังกรเข้าพวกจื่อเวย คราวนี้อำนาจของจักรพรรดิจื่อเวย ก็ไม่ใช่แค่เสือกระดาษอีกต่อไป"

จอมเซียนทงเทียนหัวเราะร่า

"แต่หลังจากนี้ ปัญหาคงวิ่งเข้าหาเจ้าไม่หยุดหย่อนแน่"

เขามองเห็นปัญหาที่จะตามมาจากเหตุการณ์นี้ทะลุปรุโปร่ง

แต่ทงเทียนไม่คิดจะยื่นมือเข้าไปยุ่ง

ตูม!

ในความว่างเปล่า กระแสแห่งโชคชะตาและบุญบารมีมหาศาล พลันปรากฏขึ้นและกระแทกเข้าใส่ร่างของเย่ อู้

ทำเอาเย่ อู้สะดุ้งตื่นจากการเข้าฌาน

"ค่าโชคชะตา?!"

พอตั้งสติได้ เย่ อู้ก็รู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

"เผ่ามังกรขึ้นสวรรค์สำเร็จ และเข้ามาอยู่ใต้บัญชาข้าเรียบร้อยแล้ว"

เย่ อู้หลอมรวมอำนาจแห่งจักรพรรดิจื่อเวย สัมผัสได้ทันทีว่าขอบเขตอำนาจของตนขยายกว้างกว่าเดิมมาก และดูมั่นคงขึ้น

สี่สมุทรทั่วหล้า ตกอยู่ในสายตาของเขาแล้ว

"เฮ่าเทียนจ้องจะงาบเผ่ามังกรมาตั้งนาน ยอมปล่อยมือง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ"

"ไม่ขัดขวางสักนิด?"

แม้จะขึ้นชื่อว่าเป็นคนของสวรรค์เหมือนกัน แต่อยู่ใต้สังกัดใคร ผลลัพธ์มันต่างกันลิบลับ

เย่ อู้ทำหน้าแปลกใจ เขาเดาใจเฮ่าเทียนไม่ออก

เดิมทีเขาไม่ได้คาดหวังว่าเผ่ามังกรจะมาอยู่ใต้สังกัดเขาได้จริงๆ

เพราะเฮ่าเทียนหวงอำนาจส่วนนี้มาก ไม่ยอมให้ใครมาแตะต้องง่ายๆ

แต่คราวนี้...

"ช่างมันเถอะ ไม่ว่าเฮ่าเทียนจะวางแผนอะไร ของที่มาถึงมือข้าแล้ว ไม่มีทางคายคืนให้โง่หรอก"

"ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยแรงหนุนจากโชคชะตาก้อนใหม่นี้ จะช่วยให้ข้าก้าวหน้าไปอีกขั้น!"

ร่างต้นชาหยั่งรู้มรรควิถีปรากฏขึ้น เย่ อู้เทค่าโชคชะตาที่ได้มาใหม่ใส่เข้าไปทันที

พริบตานั้น การเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพก็บังเกิด

ครืน!

รากวิญญาณแห่งยุคบรรพกาลสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แก่นแท้เดือดพล่าน

มันดูดกลืนพลังปราณทุกอย่างในฟ้าดินอย่างบ้าคลั่ง

น้ำเต้าโกลาหลเทพลังปราณโกลาหลลงมาราวกับเขื่อนแตก ต้นพฤกษาดาราจักรวาลก็สั่นไหว โปรยแสงดาวลงมาไม่ขาดสาย

ชั่วขณะนั้น ถ้ำของเย่ อู้กลายเป็นมหาสมุทรแห่งพลังงานโกลาหลและแสงดาว

"แก่นแท้ที่ขาดหาย จงเติมเต็มกลับมาซะ!"

"ขอบเขตไท่อี้... จงทะลวงเดี๋ยวนี้!!!"

[จบแล้ว]