บทที่ 40 - ศิษย์พี่ไม่ใช้ หรือว่าใช้ไม่เป็นกันแน่

บทที่ 40 - ศิษย์พี่ไม่ใช้ หรือว่าใช้ไม่เป็นกันแน่

เย่ อู้ ปรากฏตัวขึ้น ขัดขวางการโจมตีของอ้าวปิ่ง แล้วใช้วิชาสะกดพลังของเซียนงาขาวเอาไว้ได้ทันท่วงที

เขากวาดตามองเหล่าลูกหลานมังกรที่มีสภาพน่าเวทนา แล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ

อดีตเผ่าพันธุ์ผู้ยิ่งใหญ่ที่เคยครองโลกในยุคบรรพกาล บัดนี้กลับตกต่ำจนถูกเซียนระดับไท่อี้รังแกได้ตามอำเภอใจ

น่าเศร้าและน่าสมเพชจริงๆ

"หืม?"

เซียนงาขาวหน้าบึ้งตึง หันร่างที่มีหัวเป็นช้างตัวเป็นคนกลับมาจ้องเย่ อู้ ปลดปล่อยแรงกดดันระดับไท่อี้จินเซียนเข้าใส่ทันที

"ศิษย์น้องเย่ อู้ คิดจะขวางข้าหรือ เพื่อไอ้พวกเดรัจฉานมังกรไม่กี่ตัวเนี่ยนะ?"

"ศิษย์น้อง คิดให้ดีๆ นะ"

การที่เย่ อู้ ยื่นมือเข้ามาสอด เป็นสิ่งที่เซียนงาขาวคาดไม่ถึง

เขารู้สึกเหมือนโดนตบหน้าฉาดใหญ่

ในขณะเดียวกัน เขาก็แปลกใจในฝีมือของเย่ อู้ ไม่น้อย

เมื่อกี้แม้เขาจะไม่ได้เอาจริงเอาจัง แต่พลังระดับนั้นก็เพียงพอจะกดเจ้าสมุทรให้จมดินได้

แต่เย่ อู้ ที่เป็นแค่จินเซียน กลับรับมือได้สบายๆ ดูท่าทางจะยังไม่ออกแรงเต็มที่ด้วยซ้ำ

นี่ไม่ใช่จินเซียนธรรมดาแล้ว!

"ท่านอาจารย์ลำเอียงเกินไปแล้ว ต้องแอบติวเข้มให้เจ้าหมอนี่เป็นพิเศษแน่ๆ"

เซียนงาขาวบ่นอุบอิบในใจ

เช่นเดียวกับเซียนกระต่ายหูยาว เซียนงาขาวเองก็อิจฉาเย่ อู้ จนตาเป็นมัน

ทำไมพอเจ้าหมอนี่เข้าสำนักมา ถึงได้รับความเอ็นดูจากอาจารย์ขนาดนั้น

ถึงขั้นมอบแผนผังค่ายกลกระบี่สังหารเทพให้

แถมยังยอมลงทุนกางค่ายกลถล่มเขาพระสุเมรุจนเกือบเกิดสงครามล้างโลก เพื่อศิษย์คนเดียว

พวกเขาทั้งเจ็ดเซียนรับใช้ ติดตามรับใช้อาจารย์มาตั้งนาน ไม่มีผลงานก็ยังมีความดีความชอบ

ทำไมไม่เห็นได้รับสิทธิพิเศษแบบนี้บ้าง

ต่อให้เจ้าหมอนั่นจะมีรากฐานวิเศษมาจากไหน ก็ไม่ควรเลือกปฏิบัติขนาดนี้สิ

สาเหตุที่เซียนงาขาวยืนกรานจะลงมือต่อ ทั้งที่รู้ว่าเจ้าสมุทรมาหาเย่ อู้ ก็เพื่อจะหักหน้าเย่ อู้ นั่นแหละ

เขาต้องการสั่งสอนให้เย่ อู้ รู้สำนึกว่า ในสำนักสกัดสวรรค์แห่งนี้ แค่อาจารย์รักอย่างเดียวมันยังไม่พอหรอกนะ

"อะไรกัน ศิษย์พี่เซียนงาขาวอยากจะสอนมวยให้ศิษย์น้องหรือครับ"

เมื่อสัมผัสได้ถึงเจตนาที่ไม่เป็นมิตรและแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามา เย่ อู้ ไม่ถอยหนีแม้แต่ก้าวเดียว กลับเดินหน้าเข้าหาด้วยซ้ำ

"งั้นศิษย์น้องก็ขอรับคำชี้แนะจากศิษย์พี่เซียนงาขาวหน่อยแล้วกัน!"

ตูม!

จิตสังหารอันน่าสะพรึงกลัวของกระบี่สังหารเทพ ระเบิดออกจากร่างของเย่ อู้ ทันที

มิติรอบข้างเริ่มบิดเบี้ยวเป็นริ้วรอย

เจตจำนงแห่งการฆ่าฟันร่วงหล่นลงมาราวกับดาวตก พร้อมจะทำลายล้างทุกสรรพสิ่ง

ปลายนิ้วกลายเป็นกระบี่

จิตกระบี่กลายเป็นคมมีด ฟาดฟันเข้าใส่เซียนงาขาวอย่างเฉียบขาด

"จิตกระบี่สังหารเทพกระบวนท่านี้ รบกวนศิษย์พี่ช่วยวิจารณ์ด้วยนะครับ"

เซียนงาขาวไม่ชอบขี้หน้าเย่ อู้ ซึ่งก็พอๆ กับที่เย่ อู้ เกลียดขี้หน้าเซียนงาขาว

เซียนงาขาวคือตัวอะไร

ก็แค่ช้างเผือกที่บำเพ็ญเพียรจนกลายเป็นปีศาจ เคยทำงานอยู่ในสวรรค์ของเผ่ามาร

ต่อมาสวรรค์เผ่ามารล่มสลาย เซียนงาขาวรอดตายมาได้ เลยถูกทงเทียนรับมาเป็นคนรับใช้

แต่พอเข้ามาอยู่ในสำนักมหาเซียน แทนที่จะกลับตัวกลับใจ เจ้านี่กลับสันดานเสียเหมือนเดิม ก่อกรรมทำเข็ญไม่หยุดหย่อน

รอบตัวมีกลิ่นอายของบาปกรรมหนาเตอะ

ปากบอกว่าเป็นเซียนรับใช้ แต่เนื้อแท้ก็คือปลวกที่คอยกัดกินสำนักสกัดสวรรค์

ในอนาคตยุคไซอิ๋ว เจ้าหมอนี่กับพรรคพวกอีกสองตัว ก็ไปยึดเขาซือถัวหลิ่ง กินคนทั้งเมืองจนเหลือแต่กระดูกขาวโพลน สร้างบาปกรรมมหันต์

คนพรรค์นี้ ไม่สมควรเป็นศิษย์สำนักสกัดสวรรค์!

เมื่อจิตกระบี่พุ่งเข้ามา เซียนงาขาวหน้าเปลี่ยนสีทันที ผิวหนังรู้สึกแสบยิบๆ เหมือนกำลังจะถูกฉีกกระชาก

"จิตกระบี่สังหารเทพ!"

"เจ้าเรียนรู้มันได้ยังไง!"

เซียนงาขาวอุทานลั่น เก็บอาการหวาดกลัวไม่อยู่ รีบปล่อยพลังออกไปต้านทาน

นั่นมันจิตกระบี่สังหารเทพเชียวนะ!

เหล่าศิษย์ที่มุงดูอยู่รอบๆ ต่างหน้าถอดสีไปตามๆ กัน

ตกตะลึงจนพูดไม่ออก

เจ้าสมุทรและพรรคพวกที่รอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด ก็ช็อกจนตาค้าง

รู้สึกเหมือนกำลังฝันไป

กระบี่มารทั้งสี่ตั้งอยู่ในตำหนักปี้โหยวมาตลอด แต่จนถึงตอนนี้ ดูเหมือนจะมีแค่เย่ อู้ คนเดียวที่เข้าใจแก่นแท้ของมัน

"ท่านเซียนเย่ อู้ ต้องชนะนะ!"

เจ้าสมุทรและพวกพ้องภาวนาในใจ

ส่วนอ้าวปิ่งตะโกนเชียร์เจ้านายสุดเสียงในใจ

"งานนี้เซียนงาขาวเจอของแข็งแล้ว"

ตั่วเป่ายืนดูอยู่ห่างๆ ไม่ได้เข้ามาแทรกแซง

"ศิษย์น้องเล็กแม้จะเป็นแค่จินเซียน แต่ไม่ง่ายอย่างที่เห็นภายนอกหรอกนะ"

เขามั่นใจว่าเย่ อู้ มีดีพอที่จะงัดข้อกับระดับไท่อี้ได้

"พี่ใหญ่ ไอ้เจ้าเซียนงาขาวมันเกินไปแล้วนะ กล้ารังแกศิษย์น้องเล็กแบบนี้ มันจงใจหาเรื่องพวกเราสามพี่น้องชัดๆ!"

ปี้เซียวหน้าบึ้ง จะลากพี่สาวทั้งสองไปช่วยรุมยำเซียนงาขาว แต่ถูกอวิ๋นเซียวห้ามไว้

"ไม่ต้องรีบ รอดูไปก่อน ศิษย์น้องเล็กไม่เสียเปรียบหรอก อย่าลืมสิว่าเขามีแผนผังค่ายกลกระบี่สังหารเทพกับค้อนอสนีม่วงที่อาจารย์ให้มา แค่นี้ก็ยืนหนึ่งในจุดที่ไม่มีวันแพ้แล้ว"

"แต่ที่น่าทึ่งคือ ศิษย์น้องเล็กซ่อนเขี้ยวเล็บได้แนบเนียนมาก ถึงขนาดบรรลุจิตกระบี่สังหารเทพได้ งานนี้เซียนงาขาวคงเจ็บตัวฟรี"

อวิ๋นเซียวเองก็ไม่ชอบพฤติกรรมชั่วร้ายของเซียนงาขาวเหมือนกัน

ปี้เซียวถึงยอมสงบลง แต่ก็ยังขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

"ฮึ่ม ฝากไว้ก่อนเถอะเซียนงาขาว เป็นแค่คนรับใช้แท้ๆ อย่าให้แม่จับได้นะ"

ถ้ามีโอกาส แม่จะจับคลุมถุงกระสอบแล้วซ้อมให้น่วม!

ฉยงเซียวพยักหน้าเห็นด้วยกับน้องเล็กอย่างแรง

จ้าวกงหมิงหมุนลูกแก้วตรึงสมุทรยี่สิบสี่เม็ดในมือ จ้องมองการต่อสู้ตาไม่กะพริบ

อู๋ตังและคนอื่นๆ ก็เฝ้าดูอยู่ ห่างๆ พร้อมจะโดดเข้าไปช่วยถ้าท่าไม่ดี

ในตำหนักปี้โหยว ทงเทียนนั่งกินแตงดูละครอย่างสบายใจ

"รากฐานดี พรสวรรค์เยี่ยม แต่ระดับพลังจะสูงส่งแค่ไหน ถ้าไม่มีวิชาป้องกันตัวก็เปล่าประโยชน์ พลังต่อสู้คือสิ่งที่ช่วยยืนยันความแข็งแกร่ง!"

ทงเทียนไม่คิดจะห้าม กลับตั้งตารออยากเห็นฝีมือจริงๆ ของเย่ อู้

คนเราจะเก่งขึ้นได้ ก็ต้องผ่านการต่อสู้จริง

"บ้าเอ๊ย บ้าเอ๊ย บ้าเอ๊ย!"

เซียนงาขาวเสียจังหวะตั้งแต่เริ่มเพราะความประมาท ทำให้ตกเป็นรอง

ความคมกริบของจิตกระบี่สังหารเทพ ทำให้เขาต้องคอยหลบหลีก ไม่กล้าปะทะตรงๆ

จิตกระบี่นี้ช่วยลบช่องว่างระหว่างระดับพลังของทั้งสองคนได้ชะงัด

การโจมตีของเขาถูกจิตกระบี่ฉีกกระชากอย่างง่ายดาย

ทำอะไรเย่ อู้ ไม่ได้เลยแม้แต่ปลายก้อย

บัฟเทพมันโกงเกินไป

"แน่จริงก็อย่าใช้จิตกระบี่สิวะ!"

เซียนงาขาวคำรามลั่น เรียกเสียงโห่ฮาจากกองเชียร์รอบสนาม

หน้าด้านชะมัด!

แม้การใช้จิตกระบี่จะดูโกงไปหน่อย แต่มันก็เป็นความสามารถของเย่ อู้ เอง ทำไมจะใช้ไม่ได้

ขนาดเซียนกระต่ายหูยาวที่เป็นพวกเดียวกัน ยังรู้สึกอายแทน

"ศิษย์พี่เซียนงาขาวไม่พอใจเหรอครับ?"

เย่ อู้ ยิ้มหวาน

"งั้นศิษย์พี่ก็ใช้จิตกระบี่ออกมาสู้กับผมบ้างสิครับ"

"ถ้าศิษย์พี่ไม่ชอบจิตกระบี่สังหารเทพ จะใช้จิตกระบี่สังหารเซียน จิตกระบี่ดักเซียน หรือจิตกระบี่สิ้นเซียนก็ได้นะครับ ผมไม่เกี่ยง"

"เดี๋ยวนะ ที่ศิษย์พี่ไม่ใช้เนี่ย... อย่าบอกนะว่าใช้ไม่เป็น? คงไม่ใช่หรอกมั้ง คงไม่ใช่หรอกเนอะ?!"