บทที่ 39 - เซียนกินมังกร

บทที่ 39 - เซียนกินมังกร

"คารวะท่านเซียนงาขาว!"

สีหน้าของเจ้าสมุทรบูรพาเปลี่ยนไปเล็กน้อย ส่วนเต่าเสนาบดีและคนอื่นๆ แววตาฉายความหวาดกลัวและโกรธแค้นวูบหนึ่ง

แต่ทุกคนก็รีบก้มหน้าลง ไม่กล้าแสดงอาการต่อต้านออกมาตรงๆ

กลัวว่าเซียนงาขาวจะสังเกตเห็น

"จุ๊ๆๆ ยกขบวนกันมาแบบนี้ จะเอาเนื้อมังกรมาส่งถึงที่หรือไง ช่วงนี้ข้ากำลังอยากกินตับมังกรแกล้มเหล้าอยู่พอดี"

เซียนงาขาวจ้องมองเจ้าสมุทรและพรรคพวก แน่นอนว่าเขาสังเกตเห็นปฏิกิริยาของพวกลูกหลานมังกรเหล่านั้น ในใจรู้สึกพึงพอใจอย่างประหลาด

ทว่าสายตาของเขานั้นทำเอาเจ้าสมุทรหนาวไปถึงกระดูกสันหลัง มังกรน้อยที่ติดตามมาด้วยถึงกับถอยกรูดด้วยความหวาดผวา

บางตัวที่ใจเสาะหน่อย ถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น

"ท่านเซียนงาขาวล้อเล่นแล้ว มังกรน้อยอย่างพวกเรามาขอเข้าพบท่านเซียนเย่ อู้ ต่างหาก"

เจ้าสมุทรบูรพากัดฟัน ขยับตัวมาบังสายตาของเซียนงาขาวไว้

แม้ในใจจะมีไฟโทสะลุกโชนเพียงใด เจ้าสมุทรก็ไม่กล้าแสดงออกมา

ใครใช้ให้เผ่ามังกรตกต่ำเล่า

ตั้งแต่จอมเซียนทงเทียนย้ายสำนักมาตั้งที่เกาะเต่าทอง ศิษย์สำนักสกัดสวรรค์จำนวนมากก็จ้องเผ่ามังกรตาเป็นมัน

ถ้าไม่จับไปเป็นพาหนะ ก็จับไปกินเนื้อ กินตับ เห็นเผ่ามังกรเป็นแค่ปลาบนเขียง

เจ้าเซียนงาขาวตนนี้ ร่างจริงคือพญาช้างเผือก เป็นแค่ปีศาจช้างแท้ๆ แต่พอได้เป็นศิษย์มหาเซียน ก็เที่ยวไล่กินลูกหลานมังกรเป็นว่าเล่น ความอยากอาหารของมันน่ากลัวมาก

หลายปีมานี้ ไม่รู้ลูกหลานมังกรต้องสังเวยชีวิตไปเท่าไหร่แล้ว

แต่ทำไงได้ อีกฝ่ายเป็นศิษย์มหาเซียน มีจอมเซียนทงเทียนหนุนหลัง พวกเขาไม่กล้าหือ กลัวจะนำหายนะมาสู่เผ่าพันธุ์

ที่เจ้าสมุทรส่งอ้าวปิ่งลูกชายคนที่สามไปเป็นพาหนะให้เย่ อู้ ก็เพื่อหลีกหนีชะตากรรมแบบนี้นั่นแหละ

"หืม? มาหาศิษย์น้องเย่ อู้?"

เซียนงาขาวชะงักไปนิดหนึ่ง แล้วก็เข้าใจ

"เหอะๆ ศิษย์น้องเย่ อู้ ใช่คนที่มังกรชั้นต่ำอย่างพวกเจ้าอยากเจอเมื่อไหร่ก็เจอได้หรือไง"

"เอาอย่างนี้ เจ้าสมุทรเข้าไปคนเดียวก็พอ ส่วนพวกมังกรน้อยๆ ข้างหลังนั่น ทิ้งไว้ให้ข้ากินแก้หิวดีกว่า"

เซียนงาขาวแสยะยิ้ม หัวของเขากลายร่างกลับเป็นหัวช้างเผือกขนาดยักษ์ งาสีขาวคู่มหึมาส่องประกายเย็นเยียบ ราวกับจะแทงทะลุฟ้า

จากนั้นเขาก็ไม่อ้อมค้อม ยื่นงวงยาวเหยียดพุ่งเข้าใส่ลูกหลานมังกรที่อยู่ข้างหลังเจ้าสมุทรทันที

ถ้าเป็นเผ่ามังกรในยุคมหากาพย์สงครามมังกร ต่อให้เซียนงาขาวมีความกล้าสักสิบกอง ก็คงไม่กล้าทำแบบนี้ แต่ตอนนี้เผ่ามังกรตกต่ำถึงขีดสุด แถมยังแบกรับกรรมเก่าของโลกไว้เต็มบ่า

ส่วนเขาเป็นถึงหนึ่งในเจ็ดเซียนรับใช้ข้างกายทงเทียน เป็นศิษย์มหาเซียน สถานะสูงส่งกว่าเผ่ามังกรไม่รู้กี่เท่า

เขาไม่จำเป็นต้องเกรงใจ อาหารก็คืออาหาร

กินแล้วก็แล้วกันไป

ตั้งแต่มาอยู่เกาะเต่าทอง เขากินมังกรทะเลไปนับไม่ถ้วน แต่มังกรสายเลือดบริสุทธิ์นี่ยังไม่เคยลองเลย

ครั้งนี้ถือโอกาสเปิดหูเปิดตา ลิ้มรสชาติของดีเสียหน่อย

เสียงเอะอะโวยวายดึงดูดความสนใจของศิษย์สำนักสกัดสวรรค์จำนวนมาก แต่ไม่มีใครเข้ามาห้าม

แถมยังมีหลายคนยืนดูความสนุกอย่างออกรส

แม้บางคนจะรู้สึกสงสาร แต่ก็ไม่มีใครกล้าออกหน้า

เพื่อมังกรไม่กี่ตัว ไปมีเรื่องกับเซียนงาขาวที่เป็นคนสนิทของอาจารย์ มันไม่คุ้มกัน

ได้ไม่คุ้มเสีย

เหล่ามังกรน้อยแตกตื่นขวัญหนีดีฝ่อ เมื่อเผชิญหน้ากับเซียนงาขาวที่มีระดับพลังไท่อี้จินเซียน พวกเขาไม่มีทางสู้ได้เลย

"หยุดนะ!"

เจ้าสมุทรบูรพาตาแทบถลน ตัดสินใจลงมือ ระเบิดพลังระดับไท่อี้ออกมาขัดขวาง

"หืม? เจ้าสมุทรบูรพา เจ้ากล้าขัดขืนเรอะ?!"

"ช่างบังอาจนัก!"

เซียนงาขาวโกรธจัด งายักษ์ทั้งสองเปลี่ยนสภาพเป็นดาบคู่ พุ่งเข้าแทงเจ้าสมุทร ส่วนงวงยาวก็ไม่ลดละความพยายาม ตวาดม้วนเข้าใส่พวกมังกรน้อย

"ดื้อด้านไม่เข้าเรื่อง วันนี้ข้าจะสั่งสอนให้พวกเจ้าได้รู้สำนึก!"

"ท่านเซียนงาขาว ลูกชายข้าเป็นพาหนะของท่านเซียนเย่ อู้ และข้าได้แจ้งท่านเย่ อู้ ไว้แล้ว ท่านทำแบบนี้มันไม่เหมาะกระมัง!"

เจ้าสมุทรพยายามต้านทานอย่างยากลำบาก

แม้จะเป็นระดับไท่อี้จินเซียนเหมือนกัน แต่เมื่อเทียบกับศิษย์มหาเซียนที่มีวิชาและของวิเศษเหนือกว่า ความต่างชั้นก็ปรากฏชัดเจน

พวกมังกรน้อยด้านหลังแม้จะยังไม่โดนจับ แต่ก็โดนลูกหลงจนกระอักเลือดหน้าซีดกันเป็นแถว

"เอาชื่อศิษย์น้องเย่ อู้ มาขู่ข้า? เจ้าสมุทร เจ้ามีสิทธิ์อะไร!"

"เผ่ามังกรของพวกเจ้า ไม่ใช่เจ้าโลกเหมือนในอดีตแล้ว รู้จักที่ต่ำที่สูงซะบ้าง!"

"ข้ายอมกินพวกเจ้า ถือว่าให้เกียรติแล้วนะ!"

"อีกอย่าง ข้าเซียนงาขาว เป็นถึงเซียนรับใช้ติดตามท่านเจ้าสำนักมานานปี!"

"ต่อให้ศิษย์น้องเย่ อู้ มาเห็น ก็ยังต้องเรียกข้าว่าศิษย์พี่ แล้วยืนรอให้ข้ากินจนอิ่มก่อนด้วยซ้ำ"

เซียนงาขาวไม่แยแส ดาบงาช้างทะลวงการป้องกันของเจ้าสมุทร งวงฟาดเปรี้ยงเข้ากลางลำตัว ส่งเจ้าสมุทรจมดิ่งลงสู่ก้นทะเล เกิดคลื่นยักษ์ซัดสาด

"โฮก!"

ในทะเล เจ้าสมุทรที่บาดเจ็บหนัก จำต้องคืนร่างเดิม เลือดมังกรย้อมน้ำทะเลแถวนั้นจนแดงฉาน

เจ้าสมุทรทั้งตกใจทั้งโกรธ ความรู้สึกสิ้นหวังถาโถมเข้ามาในใจ

เผ่ามังกรของพวกเขา... สิ้นท่าแล้วจริงๆ หรือนี่

หรือว่าวันนี้ต้องมาตายที่นี่กันหมด?!

"มังกรพวกนั้นจบเห่แล้ว ใครใช้ให้ไปแหย่หนวดเสืออย่างศิษย์พี่เซียนงาขาวล่ะ งานนี้ไม่รู้จะโดนกินกี่ตัว"

"เหอะๆ เผ่ามังกร หนึ่งในสามเผ่ามหาอำนาจยุคบรรพกาล อดีตเจ้าผู้ครองโลก ตอนนี้ตกต่ำถึงเพียงนี้ น่าสมเพชจริงๆ"

"ก็จริงอยู่ แต่พวกเขามาเยี่ยมศิษย์น้องเย่ อู้ แถมลูกชายเจ้าสมุทรยังเป็นพาหนะของศิษย์น้องเย่ อู้ อีก ศิษย์พี่เซียนงาขาวทำแบบนี้จะไม่ดูน่าเกลียดไปหน่อยเหรอ?"

ท่ามกลางเสียงวิจารณ์ของเหล่าศิษย์ในสำนัก เซียนงาขาวแปลงร่างขยายขนาดมหึมา อ้าปากเตรียมกลืนกินเหล่ามังกรน้อยและพลพรรคกุ้งหอยปูปลานับหมื่น

ใบหน้าเต็มไปด้วยความอำมหิตเลือดเย็น

ส่วนเจ้าสมุทรนั้น ไม่ใช่ว่าเซียนงาขาวใจดี แต่เขาไม่กล้ากินต่างหาก

ยังไงซะนั่นก็คือเจ้าสมุทร

มังกรแม้ตกต่ำ แต่ก็ยังมีไพ่ตายซ่อนอยู่

ไม่งั้นด้วยกรรมเก่าขนาดนั้น เผ่ามังกรคงโดนคนดีมีคุณธรรมมาช่วย "โปรดสัตว์" จนสูญพันธุ์ไปนานแล้ว

กินลูกหลานไม่เป็นไร แต่ถ้ากินระดับราชา เดี๋ยวพวกตาแก่ไดโนเสาร์ที่หลบอยู่ในถ้ำของเผ่ามังกรจะออกมาเอาเรื่อง

"อย่านะ!"

อ้าวปิ่งมองเห็นเหตุการณ์แต่ไกล ตะโกนลั่นด้วยความแค้นแทบกระอักเลือด

เขารีบพุ่งเข้าไปขวางตามสัญชาตญาณ

มังกรน้อยที่กำลังจะโดนกินพวกนั้น ล้วนเป็นพี่น้องของเขา

"ศิษย์พี่เซียนงาขาว เห็นแก่หน้าข้าเถอะ ปล่อยพวกพี่น้องข้าไปได้ไหม"

"จะได้ไหม?"