บทที่ 42 - นายกเทศมนตรีเมืองฮุยเยว่ ปรากฏกาย!

บทที่ 42 - นายกเทศมนตรีเมืองฮุยเยว่ ปรากฏกาย!

กรรมการมองหลินฮานที่คว้าแชมป์ไปครอง ความรู้สึกเหมือนเห็นลูกหลานที่ตัวเองเฝ้าดูมาตั้งแต่เล็กเติบโตขึ้นกะทันหัน

ในแง่หนึ่ง เขาก็ถือว่าเป็นสักขีพยานที่เห็นหลินฮานฝ่าฟันทีละก้าวขจนมาถึงจุดสูงสุด

"หลินฮาน ยินดีด้วยนะ"

กรรมการอดไม่ได้ที่จะกล่าวแสดงความยินดี

หลินฮานยิ้มตอบกลับอย่างเป็นกันเอง

"ขอบคุณครับ ขอบคุณมาก"

เขารู้สึกดีกับกรรมการคนนี้พอสมควร ถือว่าเป็นคนที่ทำหน้าที่ได้ยุติธรรมดีทีเดียว

เวลานี้สื่อมวลชนทุกสำนักต่างหันกล้องระดมถ่ายไปที่หลินฮาน รายการทีวีทุกช่องในเมืองฮุยเยว่ตัดภาพเข้าสู่การถ่ายทอดสดนี้พร้อมกัน

สำหรับเมืองฮุยเยว่ นี่คืองานใหญ่ประจำปี ยิ่งประกอบกับสถานการณ์พิเศษที่เพิ่งเกิดขึ้น ทางรัฐบาลจึงทุ่มงบโปรโมทงานนี้เต็มที่ เพื่อกลบกระแสข่าวอื่นให้เงียบหายไป

อย่างน้อยก็เพื่อไม่ให้ประชาชนตื่นตระหนก

ตอนนี้ที่นั่งในสนามเต็มไปด้วยผู้เข้าแข่งขัน รอบชิงชนะเลิศนี้ดึงดูดนักเรียนที่ตกรอบไปแล้วให้กลับมาดูจนแน่นขนัด

แน่นอนว่านักเรียนส่วนใหญ่ไม่ได้สนใจผลแพ้ชนะเท่าไหร่ แต่ที่พวกเขารอดูกันจริงๆ คือช่วง "แมวมองมหาลัย" หลังจบการแข่งขันต่างหาก

สำหรับพวกเขา นี่คือการคัดเลือกรอบแรกของมหาวิทยาลัยชั้นนำ แม้จะไม่ใช่การตัดสินขั้นเด็ดขาด แต่ก็น่าตื่นเต้นพอที่จะทำให้หัวใจเต้นแรง

ส่วนรายชื่อรอบสอง ทางมหาวิทยาลัยจะต้องนำข้อมูลกลับไปพิจารณาอย่างละเอียดอีกครั้ง

"หลินฮาน ไปรับรางวัลเถอะ"

กรรมการเตือนด้วยความหวังดี

หลินฮานมองไปที่แท่นรับรางวัลแล้วเดินตรงเข้าไปโดยไม่ลังเล ส่วนอันดับสองและสามก็ตามขึ้นมาติดๆ

"หยวนซือ ไม่นึกเลยนะว่านายจะยังขยับตัวไหว"

เมื่อเห็นหยวนซือในสภาพสะบักสะบอม หน้าตาบวมปูดจนจำแทบไม่ได้ยืนอยู่อันดับสอง หลินฮานก็อดไม่ได้ที่จะแขวะสักหน่อย

หยวนซือไม่มีอารมณ์จะต่อปากต่อคำ ถ้าไม่ใช่เพราะต้องมารับรางวัล เขาไม่อยากจะขยับตัวแม้แต่มิลลิเมตรเดียว ถึงจะกินยารักษาเกรดสูงเข้าไปแล้ว แต่ความรู้สึกเหมือนเครื่องในถูกจับมาผูกเงื่อนตายก็ยังไม่หายไป

เห็นได้ชัดว่าหมัดและเท้าของหลินฮานเมื่อกี้มันหนักหน่วงแค่ไหน

ส่วนอันดับสามเป็นอาชีพสายต่อสู้ นั่นคือ นักดาบ!

ต้องยอมรับว่าปีนี้เมืองฮุยเยว่เต็มไปด้วยเพชรเม็ดงาม แต่ละโรงเรียนส่งตัวท็อปมาประชันกันดุเดือด

แต่ถึงอย่างนั้น สัดส่วนอาชีพส่วนใหญ่ก็ยังคงเป็นสายฮีลและสายดำรงชีพอยู่ดี

พวกที่ติดอันดับสูงๆ ส่วนใหญ่เป็นสายต่อสู้ที่มีอยู่น้อยนิด

ด้านหลังของพวกเขาทั้งสามคน คือเหล่านักเรียนที่ติดท็อป 8

หวังเฉียงเองก็ยืนอยู่ในกลุ่มนั้น

"หลินฮาน ยินดีด้วยเว้ย ไม่นึกเลยว่านายจะได้แชมป์จริงๆ งานนี้เป็นเกียรติแก่วงศ์ตระกูลสุดๆ"

หลินฮานได้ยินดังนั้นก็รู้สึกอบอุ่นในหัวใจ นอกจากพ่อแม่แล้ว ก็มีแค่หวังเฉียงเพื่อนรักคนนี้แหละที่ยินดีกับเขาจากใจจริง

"ขอประกาศ ณ บัดนี้ ผู้ชนะเลิศการสอบคัดเลือกประจำปี ได้แก่ หลินฮาน!"

เสียงประกาศอันทรงพลังดังมาจากแท่นพิธี

วินาทีนี้แสงไฟสปอร์ตไลท์ทุกดวงสาดส่องมาที่ร่างของหลินฮาน กองทัพนักข่าวเบื้องล่างรัวชัตเตอร์ใส่เขาไม่ยั้งราวกับปืนกล

"คุณหลินฮานครับ ขอถามหน่อยครับว่ามีเคล็ดลับความสำเร็จอะไรไหมครับ?"

"น้องหลินฮานคะ ได้ข่าวว่าที่โรงเรียนน้องสอบได้ที่หนึ่งทุกวิชา เดิมทีถูกคาดหวังว่าจะได้เป็นนักรบ แต่พอได้เป็นนักบวชแล้วรู้สึกยังไงบ้างคะ?"

"คุณหลินฮานครับ มีข่าวลือว่าเบื้องหลังของคุณไม่ธรรมดา พลังที่คุณใช้นี่มาจากไอเท็มพิเศษหรือเปล่าครับ?"

"คุณหลินฮาน เล็งมหาวิทยาลัยไหนไว้ในใจหรือยังครับ?"

......

คำถามร้อยแปดพันเก้าถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน หลินฮานทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาต้องรับมือกับสถานการณ์แบบนี้

แต่จากประสบการณ์ในชาติก่อน การหุบปากเงียบไว้คือทางออกที่ดีที่สุด

ทว่าสำหรับนักข่าว ความเงียบคือสิ่งที่ยอมรับไม่ได้

"คุณหลินฮานครับ การที่คุณไม่ตอบอะไรเลย กลัวว่าจะหลุดพิรุธอะไรรึเปล่าครับ?"

"ตกลงคุณหลินฮานมีสถานะอะไรกันแน่ครับ?"

ตอนนั้นเอง หวังเฉียงทนดูไม่ไหว ตะโกนสวนนักข่าวไปว่า "พวกคุณหัดมียางอายกันบ้างไหม ไม่เห็นเหรอว่าเขาไม่อยากตอบ จะไปมุดหัวอยู่ที่ไหนก็ไปไป๊!"

ทันใดนั้น นักข่าวก็หันขวับ เล็งกล้องมาที่หวังเฉียง แสงไฟสาดมาจนหวังเฉียงต้องยกมือบังตา

"คุณหวังเฉียงครับ ทราบมาว่าครอบครัวคุณเป็นตระกูลนักฝึกสัตว์ การที่คุณปลุกพลังได้อาชีพเจ้าแห่งไพ่ ทางบ้านรู้สึกไม่พอใจไหมครับ?"

"คุณหวังเฉียง การที่คุณใช้อาชีพเจ้าแห่งไพ่เข้ามาถึงรอบ 8 ทีมสุดท้าย ในทางนัยยะแล้วต้องการจะสื่อว่าอาชีพนักฝึกสัตว์มันตกยุคไปแล้วหรือเปล่าครับ?"

หวังเฉียงถึงกับเหวอไปเลย นี่มันหาเรื่องกันชัดๆ!

ในขณะที่ทั้งสองกำลังตกที่นั่งลำบาก จู่ๆ ก็มีเสียงประกาศดังขึ้นบนเวที "ลำดับต่อไป ขอเรียนเชิญท่านนายกเทศมนตรีหนานเทียน ขึ้นมอบรางวัลแก่ผู้ชนะการแข่งขันครับ"

พอได้ยินชื่อนายกเทศมนตรีหนานเทียน นักข่าวทุกคนก็รีบหันกล้องไปทางเวทีทันที

หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายเมื่อเร็วๆ นี้ นายกเทศมนตรีหนานเทียนเก็บตัวเงียบมาตลอด นี่เป็นครั้งแรกที่เขาปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณชน

เมื่อตัวเป้งอย่างนายกเทศมนตรีมาถึง แชมป์หมาดๆ อย่างหลินฮานก็กลายเป็นหมาหัวเน่าทันที

"ท่านนายกฯ ครับ ท่านมีความเห็นอย่างไรกับภัยพิบัติสองครั้งล่าสุดที่เกิดขึ้นในเมืองฮุยเยว่ครับ"

"ท่านนายกฯ คะ การที่เกิดภัยพิบัติขึ้น ถือเป็นความบกพร่องในการปฏิบัติหน้าที่ของท่านหรือไม่คะ"

"ท่านนายกฯ ครับ..."

เหล่าบอดี้การ์ดรีบเข้ามากันนักข่าวออกไปทั้งสองข้าง เพื่อเปิดทางให้นานเทียนเดินขึ้นสู่เวทีรับรางวัลได้อย่างราบรื่น

เมื่อขึ้นมายืนบนเวที หนานเทียนกวาดสายตามองนักข่าวแล้วกล่าวว่า

"ทุกท่านครับ ผมทราบดีว่าชาวเมืองฮุยเยว่กำลังเคลือบแคลงสงสัยว่ารัฐบาลจะจัดการกับเรื่องนี้อย่างไร ผมขอยืนยันตรงนี้เลยว่า ทางเมืองหลวงไม่มีวันทอดทิ้งประชาชนแม้แต่คนเดียว"

"ไม่ว่าผู้ก่อการร้ายที่โจมตีเมืองฮุยเยว่จะมีจุดประสงค์อะไร จักรวรรดิจะดำเนินการตรวจสอบอย่างเข้มงวด และจะลากคอมันออกมารับโทษให้ได้!"

"คณะกรรมการสอบสวนจากเมืองหลวงจะเดินทางมาถึงเมืองฮุยเยว่ภายในหนึ่งถึงสองวันนี้ โดยมีผู้นำทีมเป็นถึงผู้แข็งแกร่งระดับปรมาจารย์ ดังนั้นขอให้ทุกคนวางใจได้"

"และเมื่อคณะตัวแทนจากเมืองหลวงมาถึง เราจะทำการเปิดพรมแดนทันที!"

สิ้นเสียงคำแถลงของนายกเทศมนตรีหนานเทียน ทุกคนต่างตื่นเต้นดีใจ นี่เหมือนกับการฉีดยาระงับประสาทขนานแรงให้ชาวเมืองสงบใจลงได้!

"ดังนั้น เราจะมีการแถลงข่าวอย่างเป็นทางการในอีกไม่กี่วันข้างหน้า คืนนี้ผมขอความร่วมมือให้ทุกคนอยู่ในความสงบ ค่ำคืนนี้ไม่ใช่ของพวกเราคนใดคนหนึ่ง แต่มันเป็นของเหล่าเยาวชนหัวกะทิของจักรวรรดิ โลกใบนี้เป็นของพวกเขา!"

"พวกเขาคืออนาคตที่แท้จริงของจักรวรรดิเรา"

สิ้นคำกล่าว นักข่าวทุกคนก็เงียบกริบ

หลินฮานยืนฟังอยู่ข้างๆ ด้วยความรู้สึกขำปนระอา นายกเทศมนตรีหนานเทียนคงฝันไม่ถึงแน่ๆ ว่า "ตัวการร้าย" ที่พวกเขาพลิกแผ่นดินหาแทบตาย ตอนนี้กำลังยืนอยู่ข้างหลัง รอรับรางวัลจากมือเขาอยู่เนี่ย

"ทุกท่านครับ ผมขอประกาศว่า พิธีมอบรางวัล เริ่มต้น ณ บัดนี้"

พลุถูกจุดขึ้นสู่ท้องฟ้า ประกาศการสิ้นสุดการแข่งขันอย่างเป็นทางการ

[จบแล้ว]