บทที่ 41 - หนึ่งต่อสอง ไม่เห็นจะตึงมือ
บทที่ 41 - หนึ่งต่อสอง ไม่เห็นจะตึงมือ
บทที่ 41 - หนึ่งต่อสอง ไม่เห็นจะตึงมือ
หยวนซือไม่พูดพร่ำทำเพลง ร่างสองร่างพุ่งตัวออกไปพร้อมกัน ทิ้งภาพติดตาอันงดงามวาดผ่านสนามประลองในชั่วพริบตา
หลินฮานเปิดใช้งานสกิลเนตรสวรรค์ กวาดสายตาสำรวจการเคลื่อนไหวของทั้งสองร่างอย่างละเอียด พยายามไม่เปิดช่องว่างให้อีกฝ่ายแม้แต่นิดเดียว
"หลินฮาน นายลองทายดูสิว่าร่างไหนคือตัวจริงของฉัน"
เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นที่ด้านหน้าของหลินฮาน ส่วนอีกร่างหนึ่งโผล่ขึ้นที่ด้านหลัง มีดสั้นทั้งสองเล่มสะท้อนแสงจันทร์เป็นประกายวาววับจนแสบตา
ในสถานการณ์แบบนี้ หากเป็นคนทั่วไปคงทำได้แค่เลือกวัดดวง
ต้องทุ่มสุดตัวโจมตีข้างหน้าหรือข้างหลังสักทางหนึ่ง!
แต่หลินฮานกลับพุ่งตัวไปข้างหน้าทันที พร้อมซัดหมัดออกไปตูมใหญ่
เพล้ง!
ภาพติดตานั้นแตกกระจายหายไปในอากาศ!
ส่วนหยวนซือที่อยู่ด้านหลังแสยะยิ้ม เงื้อมีดสั้นในมือหมายจะปาดเข้าที่ลำคอของหลินฮานโดยตรง!
เขาเอาจริงถึงขั้นกะเอาชีวิต!
นักบวชคนนี้ทำให้เขาต้องเสียหน้าจนป่นปี้ เขาที่เป็นถึงนักฆ่าคลาสสองผู้ยิ่งใหญ่ กลับถูกนักบวชโนเนมบีบให้ต้องงัดท่าไม้ตายนี้ออกมาใช้
ที่สำคัญ อีกฝ่ายมันก็แค่มีอาชีพเป็นนักบวชเท่านั้น!
ฆ่ามันซะ!
ต่อให้ต้องโดนสังคมประณาม หรือเสียสิทธิ์เข้าเรียนต่อ แล้วมันจะทำไม!
แต่ความจริงกลับตาลปัตรจากสิ่งที่เขาคิดไปไกลลิบ ทันทีที่หลินฮานรู้ตัวว่าข้างหน้าคือภาพลวงตา เขาก็ย่อตัวลงแล้วหมุนตัวชกสวนกลับหลัง กระบวนท่าลื่นไหลราวกับสายน้ำ!
แม้แต่หยวนซือที่ตามประกบหลังมาติดๆ ก็ยังตอบสนองไม่ทัน
ปึก!
ความเจ็บปวดรุนแรงแล่นพล่านไปทั่วหน้าท้อง ราวกับอวัยวะภายในถูกจับมาขมวดรวมกันจนบิดเบี้ยว
ปฏิกิริยาตอบสนองและความเด็ดขาดระดับนี้มันน่ากลัวเกินไปแล้ว!
แม้แต่กรรมการที่ผ่านการดูแมตช์หยุดโลกของหลินฮานมานับครั้งไม่ถ้วน ก็ยังอดทึ่งกับเจ้าเด็กใหม่คนนี้ไม่ได้ทุกครั้งไป
คนปกติถ้าตีโดนร่างเงา
อย่างมากก็คงอุทานว่า "ฉิบหายแล้ว" แล้วก็ยืนรอความตาย
แต่หลินฮานกลับตัดสินใจได้ในเสี้ยววินาทีว่าศัตรูจะโจมตีมาจากจุดไหน หลบมีดแล้วสวนกลับน็อคคู่ต่อสู้ ทุกอย่างเกิดขึ้นต่อเนื่องเป็นจังหวะเดียว
ถ้าไม่ใช่เพราะพลังที่เหนือกว่าแบบขาดลอย ก็ต้องเป็นเพราะผ่านความเป็นความตายมานับไม่ถ้วน จนสั่งสมสัญชาตญาณการต่อสู้ระดับนี้ได้
แต่กับเจ้าหมอนี่!
ทั้งสองอย่างที่ว่ามาดูจะไม่เข้ากับมันเลยสักนิด!
นักบวชคลาสสอง!
พูดกันตามตรงมันก็แค่สายซัพพอร์ตสายฮีลเท่านั้น
ประสบการณ์ต่อสู้โชกโชนเหรอ?
นั่นยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่ เด็กนี่ดูยังไงก็เป็นแค่นักเรียนที่เพิ่งปลุกพลังมาพร้อมกับรุ่นนี้ เวลาสั้นๆ แค่นี้อย่างมากก็แค่ฟาร์มเลเวลในโซนมือใหม่ จะไปเอาประสบการณ์มากมายมาจากไหน?
หรือจะเป็นพรสวรรค์?
โลกนี้มีคนไม่น้อยที่มีพรสวรรค์เหนือมนุษย์ บางคนเกิดมาเพื่อเป็นนักสู้โดยกำเนิด มีสัญชาตญาณในเรื่องพวกนี้ที่คนธรรมดาเลียนแบบไม่ได้
ในสายตากรรมการ หลินฮานจัดอยู่ในประเภทหลัง
สงสัยสวรรค์คงอิจฉาความอัจฉริยะของหมอนี่ ถึงได้กลั่นแกล้งให้ปลุกพลังได้อาชีพนักบวชกระมัง!
พอคิดมาถึงตรงนี้ กรรมการก็เริ่มรู้สึกเวทนาหลินฮานขึ้นมาจับใจ
......
"ยังจะสู้ต่อไหวไหม ฉันต้องรีบกลับบ้านไปกินข้าวเย็นนะเว้ย!"
หลินฮานเดินทอดน่องอย่างสบายใจกลางลานประลอง เขาไม่คิดจะปล่อยไอ้หนุ่มนี่ไปง่ายๆ ก่อนหน้านี้ตอนที่มันสู้กับหวังเฉียง มันปากดีดูถูกเพื่อนเขาไว้เยอะ
แถมยังพูดจาดูถูกเหยียดหยามสารพัด
ในฐานะที่หวังเฉียงเป็นเพื่อนรัก เขาต้องทวงคืนศักดิ์ศรีให้เพื่อนให้สาสม
"หลินฮาน แกอย่าเพิ่งได้ใจไป ฉันยังไม่ล้มสักหน่อย!"
หยวนซือกัดฟันข่มความเจ็บปวดที่หน้าท้อง ค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นยืนแล้วตะโกนลั่น
"เมื่อกี้แกแค่ฟลุ๊คต่อยโดนฉันเท่านั้นแหละ มีอะไรน่าภูมิใจนักหนา"
หลินฮานถึงกับพูดไม่ออก โดนเข้าไปเต็มข้อขนาดนั้น ยังจะมาหาข้ออ้างเข้าข้างตัวเองอีก
ไอ้หมอนี่สงสัยต่อให้ตายไปแล้ว ปากก็ยังแข็งอยู่แน่ๆ
"ในเมื่อยังลุกไหว ก็ดาหน้าเข้ามาสิ!" หลินฮานยั่วโมโห "อย่าบอกนะว่านายที่เป็นถึงนักฆ่าคลาสสอง จะสู้แพ้นักบวชคลาสสองอย่างฉัน!"
"แบบนี้เวลาฉันออกไปคุยข้างนอกคงสนุกพิลึก ขนาดหยวนซือนักฆ่าคลาสสองยังไม่ใช่คู่มือของฉัน"
คำพูดนี้แทงใจดำเข้าจุดที่เปราะบางที่สุดของหยวนซือ สติของเขาขาดผึงทันที!
"หลินฮาน แกตายซะเถอะ!"
หยวนซือลากสังขารอันหนักอึ้งพุ่งเข้าใส่หลินฮานอีกครั้ง มีดสั้นในมือแกว่งสะเปะสะปะ ร่างกายที่บอบช้ำทำให้เขาไม่สามารถใช้ท่วงท่าที่ซับซ้อนได้เหมือนก่อนหน้านี้
ตอนนี้หลินฮานเหมือนกำลังเล่นกับเด็กอนุบาล
"หยวนซือ นายไม่ได้กินข้าวมาหรือไง สภาพแบบนี้ยังกล้าเรียกตัวเองว่านักฆ่าอีกเหรอ?"
จู่ๆ หลินฮานก็ระเบิดหัวเราะออกมา "ฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่าตรงนี้มีนักฆ่าคนอื่นดูอยู่ไหม แต่ถ้าพวกเขาเห็นสภาพนายตอนนี้ คงอยากจะโดดลงมาฆ่านายทิ้งเพื่อระบายความอับอายแทนแน่ๆ!"
"แก..."
หยวนซือกระโจนเข้าใส่หลินฮาน วินาทีนี้เขาอยากจะฆ่ามันให้ตายคามือจริงๆ!
แต่หลินฮานแค่ยกเท้าถีบเบาๆ ร่างของหยวนซือก็กระเด็นกลับไปกองกับพื้นอีกรอบ
"หยวนซือ สภาพดูไม่ได้เลยนะนั่น"
"ว่าไง จะยอมแพ้ได้หรือยัง?"
เมื่อเจอคำดูถูกของหลินฮาน หยวนซือที่นอนหมดสภาพไม่มีแรงแม้แต่จะลุกขึ้นยืน ได้แต่เจ็บใจ เขาจินตนาการไม่ออกเลยว่าพลังประหลาดของหลินฮานมันมาจากไหน
ทำไมกัน มันเป็นแค่นักบวชอาชีพขยะที่ใครๆ ก็รังเกียจแท้ๆ ทำไมถึงมีพลังระดับโกงแบบนี้ได้
ในขณะที่เขากำลังเจ็บใจอยู่นั้น หลินฮานก็มายืนค้ำหัวเขาอีกครั้ง
"หยวนซือ วันหลังหัดดูแลปากตัวเองให้ดีๆ อย่าเที่ยวไปพูดพล่อยๆ ใส่ใคร ถ้าคราวหน้าฉันเจอนายทำตัวแบบนี้อีก มันอาจจะไม่จบแค่เจ็บตัวแน่"
ประโยคนี้หลินฮานกระซิบเสียงเบา มีเพียงหยวนซือคนเดียวที่ได้ยิน
"ครั้งนี้ ถือว่าฉันสั่งสอนให้จำใส่สมองเอาไว้!"
หยวนซือมองสีหน้าอำมหิตของหลินฮาน สัญชาตญาณร้องเตือนภัยอันตรายระดับสูงสุด เซลล์ทุกเซลล์ในร่างกายบอกว่าขืนดื้อด้านต่อไปอาจจะไม่รอด
"กรรมการ ผมยะ..."
จังหวะที่เขากำลังจะขอยอมแพ้เพื่อจบการต่อสู้ คำสุดท้ายยังไม่ทันหลุดจากปาก เท้าของหลินฮานก็หวดเปรี้ยงเข้าเต็มรัก ร่างของหยวนซือที่กองอยู่กับพื้นไถลครูดไปกับพื้นสนามด้วยความเร็วสูง
จนไปกระแทกอัดก็อปปี้กับกำแพงขอบสนาม ถึงได้หยุดนิ่ง
ในขณะที่สติสัมปชัญญะกำลังจะดับวูบ ปากของเขาก็ขยับเปล่งเสียงคำสุดท้ายออกมาอย่างยากลำบาก
"...แพ้"
หลินฮานหันไปมองกรรมการด้วยสีหน้าใสซื่อสุดๆ พร้อมแก้ตัวน้ำขุ่นๆ "เอ่อ คือเขาพูดช้าไปหน่อยน่ะครับ ผมยั้งเท้าไม่ทันจริงๆ เรื่องนี้จะมาโทษผมไม่ได้นะครับ"
กรรมการเองก็ทำหน้าไม่ถูก คิดว่าวันนี้จะจบสวยๆ แล้วเชียว ดันมาเจอเรื่องปวดหัวในคู่สุดท้ายซะได้
กรรมการรีบวิ่งไปดูอาการของหยวนซือ หลังตรวจเช็คเบื้องต้นและมั่นใจว่าไม่มีอันตรายถึงชีวิตก็ถอนหายใจโล่งอก
ถึงหลินฮานจะเกลียดขี้หน้าหยวนซือ แต่เรื่องฆ่าแกงกันง่ายๆ แบบนี้เด็กนี่คงไม่ทำ
ไอ้หมอนี่ถึงจะปากหมาไปหน่อย แต่ก็ยังไม่ได้ล้ำเส้นตายของหลินฮาน
กรรมการเดินกลับมาหาหลินฮานแล้วประกาศ "เขาไม่ถึงตาย เรื่องนี้หยวนๆ กันไปแล้วกัน"
หลินฮานรีบยกมือไหว้ "ขอบคุณครับกรรมการ"
"ไม่ต้องมาขอบคุณ เดี๋ยวคนเขาจะหาว่าฉันลำเอียงช่วยเธอ"
กรรมการบ่นอุบอิบ!
แต่สุดท้ายเขาก็ประกาศผลการแข่งขันอย่างเป็นทางการ
"ผู้ชนะเลิศ หลินฮาน!"
[จบแล้ว]