บทที่ 28: ยกระดับสถานะ

ณ โรงเรียนแม่มด

ร็อบถ่ายทอดเรื่องราวการต่อสู้กับวิญญาณร้ายอย่างออกรส สร้างความตื่นตาตื่นใจให้กับเหล่าแม่มด รวมถึงคอร์ดีเลีย และทำให้สาวใช้คนใหม่อย่างเดลฟี่ต้องวิ่งวุ่นเสิร์ฟของว่างไปมาไม่หยุดหย่อน

เมื่องานเลี้ยงต้อนรับใกล้จบลง เดลฟี่ที่มีอายุปาเข้าไปกว่าสองร้อยปีกำลังจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก หวังจะได้พักสังขารอันแก่ชราเสียที

แต่ควีนนี่ก็ตะโกนสั่งขึ้นมาอีกครั้ง "ฉันยังไม่อิ่ม! เอาพายลูกพีชมาเพิ่มอีก"

เดลฟี่กุมมือแน่นด้วยความหงุดหงิด "ยังจะกินอีกเหรอ? กินล้างผลาญแบบนี้ชาตินี้คงหาผัวไม่ได้หรอก ถ้าหล่อนเป็นลูกสาวฉันนะ ฉันจะล็อคตู้เย็นแล้วโยนกุญแจทิ้งไปซะ"

แม้ปากจะบ่น แต่เธอก็ยังจำใจเดินไปที่ตู้เย็นเพื่อหยิบวัตถุดิบ

หลังจากที่นางสร้างความขุ่นเคืองให้ทุกคนด้วยคำพูดเหยียดเชื้อชาติในวันแรกที่มาถึง ฟิโอน่าจึงมอบนางให้เป็นทาสรับใช้ของควีนนี่โดยเฉพาะ

การใช้ชีวิตร่วมกันไม่กี่วันที่ผ่านมาทำให้นางต้องทนทุกข์ไม่น้อย

ไม่อย่างนั้น ป่านนี้นางคงสวนกลับไปแล้วว่า "นังคนดำชั้นต่ำ กล้าดียังไงเอาปากสกปรกๆ นั่นมาสั่งฉัน" แทนที่จะเป็นแค่คำบ่นกระปอดกระแปดเพียงไม่กี่คำ

ร็อบไม่ได้ใส่ใจเรื่องหยุมหยิมพวกนี้

พอมีเงินเหลือติดกระเป๋า เขาจึงนำของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ที่ซื้อระหว่างทางมามอบให้เหล่าแม่มด และสุดท้ายก็มายืนอยู่ตรงหน้าแนน ยื่นหูฟังอันใหม่ที่เตรียมไว้ให้เธอเป็นพิเศษ พร้อมขยิบตาให้อย่างมีเลศนัยพลางกระซิบว่า:

"เหยียบให้มิดเลยนะ แนน"

แนนรับหูฟังอันใหม่มาพยักหน้าอย่างมีความสุข "ตกลง"

แม้แนนจะอ่านใจร็อบไม่ได้ แต่เมดิสันทำได้ และย่อมรู้ความจริงที่เกิดขึ้นทั้งหมด เธอจึงต้องกลั้นขำอย่างสุดความสามารถ

เดิมทีเธอก็ลังเลว่าจะแฉความจริงดีไหม แต่เมื่อถูกร็อบติดสินบนแล้ว ความคิดนั้นก็ปัดตกไปทันที

แนนที่ถูกคนอื่นมองว่าเป็นตัวประหลาดมาตั้งแต่เด็ก ไม่เคยได้รับของขวัญจากใครเลยนอกจากคนในครอบครัว

ร็อบเข้ามาเติมเต็มส่วนที่ขาดหายไปนี้ได้อย่างสมบูรณ์

เมื่อความประทับใจพุ่งสูงขึ้น เธอย่อมเชื่อฟังเขาเป็นธรรมดา

หลังจากงานเลี้ยงต้อนรับจบลง

ร็อบกลับมาที่ห้อง ขณะกำลังจัดข้าวของที่นำกลับมา ก็มีเสียงเคาะประตู

เป็นแฟนสาวของเขานั่นเอง

เวลานี้โซอี้สวมชุดกระโปรงสีฟ้าสวยงามที่เขาซื้อมาฝากเรียบร้อยแล้ว

"สวยไหม?" เธอถามพลางหมุนตัวโชว์ ชายกระโปรงพริ้วไหวเผยให้เห็นน่องเรียวงาม

"แน่นอน" ร็อบพยักหน้า

เมื่อได้ยินดังนั้น รอยยิ้มของโซอี้ก็กว้างขึ้น

โซอี้ไม่เก็บกดอารมณ์ที่พลุ่งพล่านอีกต่อไป เธอโถมตัวเข้าใส่อ้อมกอดของร็อบ ดันตัวเขาเข้าไปในห้อง ใช้ขาเตะประตูให้ปิดลงแน่นหนา และเริ่มใช้เวลาส่วนตัวร่วมกัน

เมื่อไม่มีใครจับจ้อง ร็อบเองก็ปล่อยตัวตามสบาย ลิ้มรสความไร้เดียงสาที่แตกต่างจากความเจนจัดของเมดิสัน

น่าเสียดายที่ทำได้แค่หยอกเย้า ไม่อาจก้าวล่วงไปถึงขั้นสุดท้าย

"ฉันอยากให้เป็นฉันที่ไปกับคุณ ไม่ใช่เมดิสัน" โซอี้พูดอย่างเสียดายพลางหอบหายใจหลังจากผละออกจากกัน

ความรู้สึกที่แฟนหนุ่มต้องไปเสี่ยงอันตรายในขณะที่ตัวเองได้แต่นั่งรออยู่ที่บ้านมันแย่พออยู่แล้ว แต่การที่เมดิสันซึ่งชัดเจนว่ามีใจให้แฟนของเธอได้ติดตามไปด้วย ยิ่งทำให้เธอรู้สึกถึงวิกฤตมากขึ้นไปอีก

ถ้าไม่กลัวว่าจะรบกวนเขา เธอคงโทรหาร็อบทุกนาที

"ช่วยไม่ได้ เมดิสันเองก็โดนคำสาปเหมือนกัน" ร็อบอธิบาย "อีกอย่างคุณเพิ่งมาอยู่ที่นี่ไม่กี่วัน ยังเรียนรู้วิชาแม่มดไปไม่เท่าไหร่ ถ้าให้คุณไปกับผม ผมคงไม่สบายใจ"

สีหน้าของโซอี้ดูหม่นหมองลงเล็กน้อย

เมื่อเทียบกับเมดิสัน ควีนนี่ และแนน ความสามารถของเธอดูจะใช้ประโยชน์อะไรไม่ได้มากนัก

"ต่อไปฉันจะตั้งใจเรียนให้หนักเลย!" เธอพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

เรื่องนี้ไม่เพียงเกี่ยวกับความแข็งแกร่งของเธอ แต่ยังรวมถึงความสุขของพวกเขาด้วย

หากไม่ใช่เพราะอันตรายที่ซ่อนอยู่ในร่างกายของเธอ เธอคงไม่ต้องรู้สึกขาดความมั่นใจเวลาเผชิญหน้ากับร็อบ หรือแม้แต่กับเมดิสัน

เขาคิดจริงๆ เหรอว่าเธอไม่สังเกตเห็นท่าทีลับหลังของเมดิสัน?

ร็อบไม่ได้รับรู้อารมณ์ความรู้สึกภายในใจของโซอี้ เขาแค่ยกคำคมปลุกใจดาษดื่นมาให้กำลังใจเธอ

ไม่นานนัก เมื่อเห็นโซอี้ที่เต็มไปด้วยความฮึกเหิมและกระตือรือร้นกลับไปอ่านหนังสือทั้งคืน เขาก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ

แม้จะได้ความทรงจำของร่างเดิมมา แต่อารมณ์ความรู้สึกกลับไม่ได้ลึกซึ้งขนาดนั้น

หากจะว่าไป เมดิสันที่ร่วมเป็นร่วมตายกันมาไม่กี่วันยังดู 'จริง' เสียกว่า

ส่วนเหตุผลที่ไม่ทิ้งโซอี้...

แน่นอนว่าเป็นเพราะสถานะของเขา...

พูดง่ายๆ ก็คือความเห็นแก่ตัวนั่นแหละ

ตอนแรกเขาก็รู้สึกผิดอยู่บ้าง

แต่เมื่อเทียบกับวัยรุ่นอเมริกันทั่วไปที่มั่วเซ็กซ์แล้ว ร็อบรู้สึกว่าตัวเองเป็นหนุ่มน้อยผู้แสนดีขึ้นมาทันตา

ในฐานะว่าที่บิดาผู้เมตตาและพระผู้ช่วยให้รอดของชาวอเมริกัน การจะมีผู้หญิงมารุมล้อมย่อมเป็นเรื่องปกติใช่ไหม?

แน่นอนว่าปกติ!

ถือซะว่าเป็นการปรับตัวและป้องกันไว้ก่อนเพื่ออนาคตอันรุ่งโรจน์ ไม่ควรปล่อยให้ชื่อเสียงต้องมาพังเพราะข่าวฉาวในภายหลังจริงไหม?

คิดได้ดังนั้น ร็อบก็พยักหน้าอย่างหนักแน่น

ทันใดนั้น บททดสอบจิตใจก็ส่งมาถึง

ร็อบมองรูปเซลฟี่ในห้องน้ำที่เมดิสันส่งมาให้ในโทรศัพท์ เขากดบันทึกรูปเงียบๆ แล้วพิมพ์ตอบกลับไปอย่างผู้ทรงศีลว่าทำแบบนี้ไม่ดีนะ อยากมีภาพหลุดเหมือนรุ่นพี่ในฮอลลีวูดหรือไง

เมดิสันแสดงความสำนึกผิดและลบรูปทิ้งทันที

ขณะที่ร็อบกำลังชื่นชมว่าเด็กคนนี้สอนง่าย ข้อความใหม่ก็เด้งขึ้นมา

"เปิดประตู"

"......"

นี่มันเรื่องเปิดประตูที่ไหนกัน?

นี่กะจะทำลายตบะกันชัดๆ

ต้องต้านทานสิ่งยั่วยวนและยกระดับจิตใจของตนเอง

ร็อบแข็งใจปฏิเสธไปด้วยมาดผู้ทรงศีล

สุดท้ายเขาก็สมปรารถนา ได้นอนหลับพักผ่อนอย่างเงียบสงบตลอดคืน

วันรุ่งขึ้น ร็อบผู้ไร้ซึ่งจิตสำนึกของคนรับใช้ชาย ตื่นขึ้นมาแทบจะพร้อมๆ กับเหล่าแม่มด พวกเขาลงมาทานอาหารเช้าที่สปอลดิงและเดลฟี่ช่วยกันเตรียม

สปอลดิงไม่ได้แสดงท่าทีรังเกียจเดลฟี่เหมือนที่ทำกับร็อบ เข้าใจชัดเจนว่านางไม่ได้มาสายเดียวกับเขา

ที่โต๊ะอาหาร คอร์ดีเลียไม่ได้ทักท้วงเรื่องที่ร็อบตื่นสาย

หลังจากได้ฟังเรื่องราวเมื่อวาน เธอไม่ได้มองว่าแฟนหนุ่มสุดพิเศษของโซอี้เป็นเพียงคนรับใช้ชายอีกต่อไป

เขาสามารถเผชิญหน้ากับวิญญาณร้ายได้โดยไม่หวั่นเกรง และมีบทบาทสำคัญในการต่อสู้

พลังการต่อสู้ที่เหลือล้นขนาดนี้

เทียบกับการเป็นคนรับใช้ชายแล้ว เธอเต็มใจที่จะปั้นร็อบให้เป็นผู้พิทักษ์ของเหล่าแม่มดมากกว่า

เมื่อต้องเผชิญกับอันตรายในโลกความเป็นจริง หากแม่มดสาวๆ มีคนอย่างเขาคอยคุ้มกัน ย่อมทำให้เธอเบาใจขึ้นมาก

"ร็อบ ทานมื้อเช้าเสร็จแล้วมาคุยกับฉันที่ห้องทำงานหน่อยนะ" คอร์ดีเลียเอ่ยขึ้นหลังจากตัดสินใจได้แล้ว

ร็อบพยักหน้า แม้จะไม่รู้เหตุผลแต่ก็เดาว่าคงไม่ใช่เรื่องร้าย

และก็เป็นเช่นนั้นจริง

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เมื่อร็อบเดินออกมาจากห้องทำงานของคอร์ดีเลีย ใบหน้าของเขาก็แช่มชื่นเบิกบาน

เขาได้รับสัญญาจ้างฉบับใหม่

ไม่ใช่ในฐานะคนรับใช้ชาย แต่ในตำแหน่ง 'หัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัยแห่งโรงเรียนสตรีโรบิโชซ์'

คล้ายกับพวกบอดี้การ์ดใส่สูทที่อยู่รอบตัวไมร์เทิล

แม้ในฐานะหัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัย ลูกน้องในสังกัดจะมีแค่ตัวเขาเองคนเดียวก็ตาม

แต่การได้เลื่อนสถานะและขึ้นเงินเดือนย่อมเป็นเรื่องดีเสมอ

เหมือนอย่างตอนนี้ จังหวะที่เดินสวนกับสปอลดิง ร็อบทักทายด้วยมาดว่าที่เจ้านาย:

"เฮ้ สปอลดิง ตั้งใจทำงานล่ะ คืนนี้อย่าลืมปิดประตูหน้าต่างให้เรียบร้อยนะ"

พูดจบเขาก็ยิ้มแล้วเดินจากไป โดยไม่สนใจใบหน้าบอกบุญไม่รับของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย