บทที่ 20 เจ้าหน้าที่จากเพนตากอน

"เรื่องนั้นมันเก่ากึ้กไปแล้ว"

ดูเหมือนจะไม่พอใจที่ไมค์แย่งความสนใจจากเมดิสันไปจนหมด เพื่อนคนหนึ่งของเขาจึงตะโกนแทรกขึ้นมาเสียงดัง

เมื่อเมดิสันหันไปมอง เขาจึงรีบเล่าต่ออย่างตื่นเต้น "เพื่อนบ้านที่หวาดกลัวช่วยกันฝังร่างของสองสามีภรรยาและแขนทองคำกลับลงไปในดิน นึกว่าจะสงบสุขไปได้หลายปี แต่เมื่อไม่นานมานี้ ดันมีพวกโจรขุดสุสานกลุ่มหนึ่งไปขโมยแขนทองคำออกมาจากโลงอีกรอบ นั่นแหละคือสาเหตุที่ตอนนี้มีข่าวลือว่าวิญญาณร้ายของเฮเธอร์ออกมาเพ่นพ่านและส่งเสียงคำรามทุกค่ำคืน"

"ใช่! ฉันได้ยินคนแถวนั้นเล่าว่า ตอนกลางคืนมักจะได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ กับเสียงคำรามที่น่าสยดสยองดังมาจากข้างนอก"

"หมาล่าเนื้อกับพวกเป็ดไก่แถวนั้นโดนควักไส้พุง เครื่องในถูกกินเกลี้ยงเลยนะ"

"ไม่ใช่แค่นั้นนะ คนที่ใจกล้าออกไปดูลาดเลาตอนกลางคืน ก็หายสาบสูญไปตั้งหลายคนแล้ว"

"ขนาดเชิญบาทหลวงมาทำพิธีไล่ผียังคว้าน้ำเหลวเลย"

"......"

ภายใต้ความหวาดกลัว มนุษย์ย่อมมีความอยากรู้อยากเห็นในเรื่องลี้ลับเป็นธรรมดา

หากตอนแรกทุกคนยังสงวนท่าที แต่ตอนนี้เมื่อถูกกระตุ้นด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ สาวงาม และบรรยากาศพาไป ทุกคนจึงเริ่มเปิดปากเล่าอย่างออกรส

"เหอะ! วิญญาณร้ายบ้าบออะไร ฆาตกรที่ไหนกัน มีแต่พวกคนแก่หูเบาเท่านั้นแหละที่เชื่อเรื่องพรรค์นี้ นี่มันยุคสมัยไหนแล้ว ต่อให้เป็นปิศาจโผล่มาจริง ฉันจะเป่าให้ร่วงด้วยกระสุนนัดเดียวคอยดู"

"ใครกล้าไปพิสูจน์กับฉันบ้าง? ไม่ว่าจะไปกระชากหน้ากากคนลวงโลกหรือไปจับวิญญาณร้ายที่ว่านั่น เราก็จะกลายเป็นวีรบุรุษของเคาน์ตี้กันทั้งนั้น!"

เมื่อเห็นว่าสายตาของเมดิสันเริ่มเบนความสนใจไปที่คนอื่น ไมค์ที่ต้องการทำคะแนนอย่างหนักจึงตบโต๊ะเสียงดังและประกาศก้องด้วยความห้าวหาญ

พวกขี้เมาคนอื่นๆ เมื่อถูกไมค์ยุยงก็พลอยตื่นเต้นตามไปด้วยและตะโกนสนับสนุน

"ไปสิ! ใครไม่ไปถือว่าเป็นหมาหัวหด!"

"พวกเราคือคนที่กล้าหาญที่สุดในเขตนี้ แน่นอนว่าต้องไป!"

"เฮอะๆ อยากรู้จังว่าแม่สาวเฮเธอร์ที่ว่าสวยที่สุด พอกลายเป็นวิญญาณร้ายแล้วรสชาติจะเป็นยังไง"

"......"

หากไม่มีใครห้ามปราม พวกหนุ่มเลือดร้อนที่กำลังฮึกเหิมเหล่านี้คงจะเดินเรียงแถวไปตายทีละคนเหมือนในหนังสยองขวัญฮอลลีวูดอย่างแน่นอน

เมดิสันขยับตัวถอยห่างจากเจ้าหนุ่มที่คิดจะ 'เอา' แม้กระทั่งผี เธอไม่ได้ใส่ใจคำคุยโวโอ้อวดเหล่านั้น ในเมื่อได้ข้อมูลมามากพอแล้ว เธอจึงเอ่ยถามอีกครั้ง

"ข่าวลือเรื่องวิญญาณร้ายนั่นมาจากที่ไหน?"

"กรีนทาวน์ ในเขตอัลเพนา ร่างของเฮเธอร์ถูกฝังอยู่ที่นั่น" คนหนึ่งตอบ

อีกคนหนึ่งที่มีอาการเมาตาเยิ้ม จู่ๆ ก็ชี้ไปที่ชายผิวดำวัยกลางคนซึ่งนั่งอยู่ไม่ไกลแล้วพูดว่า "หมอนั่นเคยเป็นคนงานเก่าแก่ของสามีเฮเธอร์ เขาน่าจะรู้อะไรดีกว่าใคร"

"ขอบใจ" เมดิสันหันไปมองชายผิวดำแวบหนึ่ง ก่อนจะโบกมือลาพวกวัยรุ่นที่หมดประโยชน์แล้ว

"เดี๋ยวสิ! อย่าเพิ่งรีบไป นี่มันยังหัวค่ำอยู่เลย อยู่เล่นกับพวกเราต่อเถอะน่า ฉันพิสูจน์ให้ดูได้นะว่าของฉัน 'ใหญ่' ของจริง!"

ไมค์ที่กลิ่นเหล้าหึ่งเห็นเมดิสันกำลังจะจากไป ก็รีบลุกขึ้นมาขวางทางและยื่นมือจะคว้าตัวเธอไว้ หวังจะรั้งสาวงามผู้นี้ด้วยกำลัง

เมดิสันสะบัดมือเบาๆ อย่างแนบเนียน ร่างของไมค์ก็สะดุดล้มหน้าทิ่มพื้นเต็มแรง เลือดไหลอาบหัวทันที

เพื่อนๆ ของเขารีบกุลีกุจอเข้าไปพยุงตัวเขาขึ้นมา

เมื่อไม่มีใครขวางทาง เมดิสันจึงลุกขึ้นยืนแล้วถามทิ้งท้ายด้วยท่าทีสบายๆ

"ว่าแต่ ได้ยินว่าสมัยก่อนเฮเธอร์เป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดในแถบนี้ เธอสวยเท่าฉันไหม?"

"ไม่ครับ" คนที่เคยเห็นเฮเธอร์เงยหน้าขึ้นมองแล้วตอบตาค้าง

"งั้นก็ดี"

เมดิสันหันหลังเดินจากไปอย่างอารมณ์ดี

เมื่อกลับมาสมทบกับร็อบ เธอก็ถ่ายทอดข้อมูลที่ได้มาให้เขาฟัง

ร็อบมองชายผิวดำที่นั่งดื่มเหล้าอยู่คนเดียวตามที่ได้รับแจ้งว่าเป็นคนงานเก่าแก่ของคู่สามีภรรยาเจ้าของแขนทองคำ เขาใช้มือลูบคางพลางกล่าวว่า "งั้นเราไปยืนยันข้อมูลกับเขาเป็นครั้งสุดท้ายกันเถอะ"

ร็อบเดินตรงเข้าไปหาชายผิวดำและเข้าประเด็นทันที "สวัสดีครับ ผมเจ้าหน้าที่สมิธ จากแผนกสิ่งผิดปกติ เพนตากอน มีเรื่องอยากจะสอบถามคุณหน่อยครับ"

พูดจบ เขาก็หยิบตราขนาดเท่าฝ่ามือออกมาโชว์ให้ชายผิวดำดูแวบหนึ่งแล้วรีบเก็บเข้ากระเป๋า

แน่นอนว่านั่นไม่ใช่ตราประจำแผนกสิ่งผิดปกติอะไรทั้งนั้น แต่เป็นเข็มกลัดที่ระลึกที่ได้มาจากโรงแรมมอนเทลีโอนก่อนหน้านี้

การจะหลอกชายผิวดำที่ใช้ชีวิตเป็นคนตัดไม้ในเมืองบ้านนอกมาทั้งชีวิต ซึ่งอาจจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าในเคาน์ตี้มีหน่วยงานกี่แผนก นับประสาอะไรกับเพนตากอน แค่นี้ก็เหลือเฟือแล้ว

เป็นไปตามคาด แม้ชายผิวดำจะดูงุนงงเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่ได้โต้แย้งอะไร เพียงแค่ยกแก้วเบียร์ขึ้นจิบแล้วถามอย่างเนือยๆ ว่า "มีธุระอะไร?"

"ขอทราบชื่อของคุณด้วยครับ"

"แอนดี้"

"คุณแอนดี้ รบกวนเวลาสักสองสามนาที ผมต้องการถามเรื่องเกี่ยวกับ 'แขนทองคำ'"

เพล้ง!

ทันทีที่ร็อบพูดจบ มือของแอนดี้ที่ถือแก้วเหล้าอยู่ก็สั่นเทาจนแก้วร่วงหล่นลงพื้นแตกกระจาย

แอนดี้ไม่ได้สนใจเศษแก้วเหล่านั้น แต่กลับจ้องมองร็อบด้วยดวงตาแดงก่ำที่เบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "อย่าพูดถึงเรื่องนั้นนะ!"

ร็อบยังคงรักษารอยยิ้มบนใบหน้าพลางกล่าว "เชื่อผมเถอะ เรามาที่นี่เพื่อจัดการเรื่องนี้ให้จบสิ้น ก่อนหน้านี้คุณเคยแจ้งตำรวจไปแล้วไม่ใช่เหรอ? พวกเขารับมือเรื่องพรรค์นี้ไม่ไหวหรอก เบื้องบนเลยส่งพวกเรามาแทน"

"พวกคุณเนี่ยนะ?" แอนดี้มองใบหน้าอ่อนเยาว์ของร็อบที่ดูอายุรุ่นราวคราวเดียวกับลูกชายของเขาด้วยความประหลาดใจและตั้งคำถาม "นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ คุณจะทำได้เหรอ? ขนาดบาทหลวงยังคว้าน้ำเหลวกลับไปเลยนะคุณรู้ไหม"

"คนเรามีความถนัดต่างกันครับ หน้าที่หลักของบาทหลวงคือสื่อสารกับพระเจ้า แต่ถ้าเป็นเรื่องจัดการกับวิญญาณร้าย ต้องเป็นหน้าที่ของมืออาชีพอย่างพวกผม" ร็อบตอบด้วยรอยยิ้มเปี่ยมความมั่นใจ

จากนั้นเขาเหลือบมองแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายของแอนดี้แล้วเสริมว่า "วางใจเถอะครับ เรารู้เรื่องวิญญาณร้ายดีกว่าที่คุณคิด และเราไม่มองว่ามันเป็นเรื่องงมงายไร้สาระแน่นอน การรีบจัดการเรื่องนี้ให้จบๆ ไป ย่อมเป็นผลดีต่อครอบครัวและลูกๆ ของคุณ โดยไม่มีข้อเสียใดๆ... ผมพูดถูกไหมครับ?"

อาจเป็นเพราะได้รับความมั่นใจจากร็อบ หรืออาจเพราะนึกถึงครอบครัว แอนดี้เริ่มใจอ่อน เขากัดฟันพูดว่า "อยากรู้อะไรก็ถามมา ผมจะบอกเท่าที่รู้"

"เยี่ยมมากครับ"

ร็อบเริ่มซักถามรายละเอียด

ในช่วงแรก สิ่งที่แอนดี้เล่าคล้ายคลึงกับข้อมูลที่เมดิสันได้มา เพียงแต่ลงรายละเอียดลึกกว่า

ทว่า หลังจากจุดที่แขนทองคำถูกขโมยไป เขาได้ให้ข้อมูลใหม่เพิ่มเติม

"พวกเรารู้ดีว่าแขนทองคำสำคัญต่อเฮเธอร์มากแค่ไหน แม้จะรู้ว่ามีทองคำจำนวนมหาศาลอยู่ใต้หลุมศพมาตลอดหลายปี แต่เราก็ไม่กล้ามีความโลภแม้แต่นิดเดียว แต่ไอ้พวกโจรบัดซบพวกนั้น ไม่รู้ไปเอาข่าวมาจากไหน ถ้าพวกมันไม่ขโมยแขนทองคำไป เฮเธอร์ก็คงไม่ตื่นขึ้นจากการหลับใหล และกรีนทาวน์ก็คงไม่กลายเป็นสภาพแบบนี้" แอนดี้พูดด้วยความคับแค้นใจ

ร็อบถามต่อ "กลายเป็นสภาพแบบไหนครับ?"

แอนดี้ตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ทุกค่ำคืน วิญญาณของเฮเธอร์จะกลับเข้าร่าง แล้วออกอาละวาดไปทั่วเมืองด้วยความโกรธเกรี้ยว ตอนแรกก็มีพวกวัยรุ่นที่ไม่เชื่อเรื่องผีสางออกไปลองของ แต่ไม่นานพวกเขาก็หายสาบสูญไป ไม่เคยมีใครได้กลับออกมาอีกเลย"

"ไม่เคยมี! ห้ามออกไปข้างนอกตอนกลางคืนเด็ดขาด!"