บทที่ 19 เขตอัลพีนา

กว่าสองชั่วโมงต่อมา ณ สนามบินภูมิภาคอัลพีนา

สนามบินขนาดเล็กที่เน้นให้บริการชุมชนและนักธุรกิจเป็นหลักแห่งนี้ ได้ต้อนรับเครื่องบินเจ็ตธุรกิจขนาดเล็กที่ร่อนลงจอด

ท่ามกลางคำบอกลาของลูกเรือ ร็อบสะพายเป้ที่บรรจุแขนทองคำไว้เดินลงจากเครื่องพร้อมกับเมดิสัน หลังจากออกจากสนามบิน พวกเขาเช่ารถและขับมุ่งหน้าสู่ใจกลางเมืองอัลพีนาตามระบบนำทาง

ผ่านไปประมาณสิบนาที ร็อบและเมดิสันก็เดินทางมาถึงจุดหมาย

ประชากรทั้งหมดในเขตอัลพีนามีเพียงสองถึงสามหมื่นคน หากตัดเขตเมืองย่อยๆ รอบนอกออกไป ประชากรในใจกลางเมืองก็มีไม่ถึงหนึ่งหมื่นคนด้วยซ้ำ การเดินเล่นที่นี่เพียงไม่กี่ก้าวก็แทบจะสำรวจได้ทั่วเมืองแล้ว

แม้ฟิโอน่าจะทำนายพิกัดของวิญญาณร้ายเจ้าของแขนทองคำมาให้ แต่เนื่องจากระยะทางที่ไกลเกินไป ตำแหน่งที่ได้จึงไม่ชัดเจนนัก ร็อบกับเมดิสันจึงต้องมาสืบหาเบาะแสต่อเอง

เนื่องจากออกเดินทางแต่เช้าตรู่ จึงยังมีเวลาอีกพักใหญ่กว่าจะถึงช่วงเที่ยง

เพื่อจัดการวิญญาณร้ายให้เร็วที่สุดและหลีกเลี่ยงคำสาปยามค่ำคืน ร็อบกับเมดิสันจึงไม่มีเวลามาเดินทอดน่องชมเมืองเล็กๆ ที่มีบรรยากาศต่างจากนิวออร์ลีนส์แห่งนี้ พวกเขารีบลงมือทำงานทันที

ร็อบเดินเข้าไปในร้านสะดวกซื้อแห่งหนึ่ง เขาหยิบแผนที่ท้องถิ่นมาและชวนเจ้าของร้านคุยระหว่างจ่ายเงิน "เถ้าแก่ แถวนี้มีตำนานแปลกๆ บ้างไหมครับ?"

"ตำนาน? แบบที่เอาไว้หลอกเด็กน่ะเหรอ?"

เถ้าแก่ร่างท้วมวัยกลางคนปรายตามองร็อบและเมดิสันที่ยืนอยู่ข้างๆ

ด้วยความเข้าใจผิดคิดว่าเป็นคู่รักหนุ่มสาวที่หนีมาหาความตื่นเต้นในชนบท เขาจึงหัวเราะหึๆ แล้วกล่าวว่า

"ฆาตกร ลัทธิประหลาด ผีในป่า เอเลี่ยน... ไม่ว่าจะไปเมืองบ้านนอกที่ไหน พวกเขาก็เล่าเรื่องสยองขวัญทำนองนี้ให้ฟังได้เหมือนกันหมดนั่นแหละ"

เถ้าแก่จงใจเสริมต่อด้วยน้ำเสียงข่มขู่ "แต่บางทีเรื่องพวกนั้นก็อาจจะไม่ใช่เรื่องแต่ง ระวังตัวไว้หน่อยก็ดี หนุ่มสาวจากเมืองใหญ่แบบพวกเธอ ผิวพรรณดี หน้าตาดี มักจะเป็นเป้าหมายหลักของสิ่งชั่วร้ายพวกนั้นเสมอ"

เมดิสันที่เดินดูของในร้านอย่างเบื่อหน่ายแค่นเสียง "ก็ให้มันมาสิ ฉันรับรองว่าจะจับพวกมันมัดรวมกันเป็นก้อนแล้วเตะกลิ้งเป็นลูกบอลเลยคอยดู"

"แฟนเธอนี่? เผ็ดดีนะ!" เถ้าแก่ได้ยินดังนั้นจึงหันมาพูดกับร็อบด้วยความหมายแฝง

ร็อบยิ้มรับแต่ไม่ตอบคำ

เขาถามต่อ "นอกจากตำนานทั่วไปพวกนี้ มีเรื่องแปลกใหม่กว่านี้ไหมครับ? อย่างเช่น ผมเคยได้ยินคนพูดว่าที่นี่มีคนแขนเดียว..."

"พอได้แล้ว!"

ร็อบถูกตะโกนขัดจังหวะก่อนจะพูดจบ

สีหน้าของเถ้าแก่เปลี่ยนเป็นบึ้งตึงและน่าเกลียดทันที "ถ้ายังอยากมีความสุขกับแฟนสาวต่อ ก็อย่าถามถึงเรื่องพวกนี้อีก ถ้าฉันเป็นเธอ ฉันจะขับรถเล่นแถวนี้สักรอบ ดื่มไวน์พื้นเมืองสักหน่อย ซื้อของที่ระลึก หรือจะไปเอากันในมุมเงียบๆ สักแห่งแล้วรีบไสหัวไปซะ อย่ามารนหาที่ตายด้วยการเล่นเกมผจญภัยแถวนี้"

แววตาของร็อบไหววูบ เขาอยากจะถามต่อ แต่เถ้าแก่ก็ไล่ตะเพิดพวกเขาออกมาอย่างไม่ไยดี

ร็อบถือแผนที่ออกมายืนริมถนน มองหน้าเมดิสันพลางวิเคราะห์ "ดูเหมือนที่นี่จะมีปัญหาจริงๆ การมีอยู่ของศพผู้หญิง หรือวิญญาณร้ายตนนี้น่าจะส่งผลกระทบต่อคนท้องถิ่นไปแล้ว ถึงขนาดทำให้พวกเขากลัวกันหัวหด"

เมดิสันกล่าว "นั่นหมายความว่าเรามาถูกที่แล้ว"

ร็อบขมวดคิ้วเล็กน้อย "แต่ดูจากท่าทีเถ้าแก่ คนแถวนี้คงไม่ยอมบอกความจริงง่ายๆ แน่"

"ไม่ต้องห่วง ไม่ใช่ทุกคนจะเก็บความลับได้หรอก คอยดูฉันนะ" เมดิสันพูดอย่างมั่นใจ

"คอยดูเธอ? ยังไง?" ร็อบถามด้วยความสงสัย

เมดิสันยื่นมือไปชี้ที่แผนที่ในมือร็อบ

"ก่อนอื่น นายช่วยหาพิกัดบาร์ในตัวเมืองให้ฉันหน่อย"

......

แสงไฟหลากสีวูบวาบ เสียงเพลงเมทัลกระหึ่ม

แม้จะเป็นเวลากลางวัน แต่เมื่อร็อบกับเมดิสันมาถึงบาร์ที่ใกล้ที่สุดในตัวเมือง ก็ยังเห็นหนุ่มสาวมากมายกำลังปลดปล่อยตัวตนอยู่ข้างใน

"ธรรมดาชะมัด"

เมดิสันผู้เจนจัดในสถานที่แบบนี้วิจารณ์เป็นอย่างแรก ก่อนจะชี้ไปที่กลุ่มวัยรุ่นไม่ไกล แล้วยักคิ้วให้ร็อบอย่างมั่นใจ "สิบนาที ฉันทำให้พวกนั้นคายความลับออกมาได้แน่ แม้แต่เรื่องช่วยตัวเองครั้งแรกกับใครฉันก็ถามได้"

เมื่อได้ยินดังนั้น ร็อบก็ผายมือเชิญทันที

เมดิสันเดินตรงเข้าไปทักทายกลุ่มวัยรุ่นอย่างมาดมั่น

"ไงหนุ่มๆ แถวนี้มีเหล้าให้ดื่มบ้างไหม?"

กลุ่มวัยรุ่นชะงักไปชั่วครู่ จ้องมองเมดิสันตาค้าง

ในฐานะดาราฮอลลีวูด ทั้งการแต่งตัว หน้าตา และรูปร่างของเมดิสันจัดอยู่ในระดับท็อป

วัยรุ่นกลุ่มนี้ที่สอบไม่ติดมหาวิทยาลัยและใช้ชีวิตส่วนใหญ่ในชนบทที่มีโลกทัศน์จำกัด ไม่มีทางต้านทานเสน่ห์ของเธอได้

ไม่นานเมดิสันก็แทรกตัวเข้าไปในกลุ่มได้อย่างง่ายดาย และคำขอเหล้าฟรีของเธอก็ได้รับอนุมัติอย่างเป็นเอกฉันท์

"พวกเราไม่ใช่เด็กน้อยนะ!" หนึ่งในวัยรุ่นรีบแย้งอย่างกระตือรือร้น

"งั้นเหรอ? แต่ฉันมองว่าพวกนายยังเหมือนลูกไก่ขนยังไม่ขึ้นกันอยู่เลยนะ"

ประโยคเดียวของเมดิสันทำเอาวัยรุ่นเลือดร้อนกันเป็นแถว

เมื่อเจอคำถามท้าทายทำนองว่า "พิสูจน์ตัวเองสิ" ของเมดิสันหลังจากนั้น ทุกคนก็แย่งกันตอบคำถาม รวมถึงเรื่องที่เธอคุยโวไว้กับร็อบเมื่อครู่ด้วย

หลังจากส่งสายตาเชิงว่า "เห็นไหมล่ะ?" ให้ร็อบที่อยู่ไม่ไกล เมื่อบทสนทนาลื่นไหลได้ที่ เมดิสันก็วกเข้าเรื่องแขนทองคำอย่างแนบเนียน

พอเอ่ยถึงเรื่องนี้ วัยรุ่นที่เมาได้ที่และกำลังโม้เพลินๆ ก็ชะงักไปดื้อๆ

โชคดีที่ชายหนุ่มชื่อไมค์ตบโต๊ะดังปัง พูดอย่างดูแคลน "มีอะไรน่ากลัว? ก็แค่เรื่องผีหลอกเด็ก พวกคนแก่กลัวจนขี้ขึ้นสมองกันไปเอง ไม่ได้หมายความว่าฉันต้องกลัวด้วยนี่หว่า พวกนั้นมันก็แค่พวกขี้ขลาด"

ได้ยินดังนั้น เมดิสันก็ส่งสายตาชื่นชมให้ไมค์ทันที

ไมค์ที่กำลังดีใจจนเนื้อเต้นรีบเล่าเรื่องผีแขนทองคำที่เขารู้ เพื่อเอาใจสาวสวย ส่วนคนอื่นก็ไม่อยากน้อยหน้า ต่างทิ้งความกังวลใจและแย่งกันเล่าเรื่องราวเหมือนนกยูงรำแพนหางอวดตัวเมีย

ที่มาของแขนทองคำจึงถูกเปิดเผย

ตัวเอกของเรื่องคือหญิงสาวชื่อ เฮเธอร์ ซึ่งเคยเป็นสาวงามที่สุดในเขตอัลพีนา

เธอมีสามีที่รักและตามใจเธอมาก

แม้เธอจะใช้เงินมือเติบ แต่สามีก็ไม่เคยบ่นว่าสักคำ

ขณะที่ทั้งคู่กำลังใช้ชีวิตอย่างมีความสุข อุบัติเหตุก็เกิดขึ้นกะทันหัน

อุบัติเหตุจากการตัดไม้ทำให้เฮเธอร์ต้องเสียแขนขวาไป

เรื่องนี้เป็นสิ่งที่เฮเธอร์ผู้รักสวยรักงามรับไม่ได้

เธออ้อนวอนให้สามีไปกู้หนี้ยืมสินเพื่อทำแขนทองคำมาให้เธอ

แม้กระทั่งตอนที่ป่วยเป็นโรคปอดจนใกล้ตาย เฮเธอร์ก็ไม่ยอมถอดแขนทองคำออก ก่อนตายเธอขอให้สามีฝังแขนทองคำไปพร้อมกับศพของเธอ

สามีรับปากตามคำขอ

แต่ความสุขอยู่ได้ไม่นาน ภายใต้ภาระหนี้สินมหาศาล สามีนึกเสียใจภายหลัง จึงไปขุดศพภรรยาและขโมยแขนทองคำออกมา

"และผลลัพธ์ก็คือ..."

ถึงตรงนี้ไมค์กระดกเหล้าเข้าปาก ด้วยความคึกคะนอง เขาจงใจทำเสียงให้ดูน่ากลัวและเล่าต่อ

"วันต่อมา เพื่อนบ้านที่สังเกตเห็นความผิดปกติเข้าไปดูในบ้านของสามีคนนั้น และต้องตกใจแทบช็อกเมื่อพบเขานอนตายอยู่บนเตียง... ในสภาพนอนกอดแนบชิดกับศพภรรยาที่ตายไปนานแล้วและควรจะอยู่ในโลงศพ โดยมีแขนทองคำวางอยู่ตรงกลางระหว่างพวกเขา"