บทที่ 7 ปฏิบัติการช่วยสาวงาม

เสียงดนตรีที่ดังกระหึ่ม แสงไฟวูบวาบชวนเวียนหัว ไอร้อนที่ปะทุขึ้นท่ามกลางคลื่นฝูงชน และหนุ่มสาวที่กำลังวาดลวดลายราวกับภูตผีปีศาจ... นี่คือภาพความคึกคักที่ร็อบ โซอี้ และเมดิสันได้พบเจอเมื่อมาถึงงานปาร์ตี้

ต่างจากร็อบที่เป็นมือใหม่และโซอี้ที่เป็นเด็กดี เมดิสันดูเหมือนจะอยู่ในถิ่นที่คุ้นเคย เธอเอ่ยถามคนรอบข้างอย่างเปิดเผยทันทีว่า "ในที่แบบนี้ผู้หญิงเขาหาเครื่องดื่มกันยังไงนะ?"

"ตามฉันมาเลย!" หญิงสาวคนหนึ่งที่จำหน้าเมดิสันได้รีบจูงมือเธอพาเข้าไปด้านในอย่างกระตือรือร้น

สมาชิกกลุ่มภราดรภาพที่สังเกตเห็นว่ามีดาราสาวสวยมาร่วมงานต่างก็เริ่มจับกลุ่มคุยกันอย่างตื่นเต้น

"นี่สิถึงจะเรียกว่าปาร์ตี้ของจริง! เมดิสัน มอนโกเมอรี่ ตัวจริงสวยหยาดเยิ้มเลยว่ะ!"

"ใครอยากจะลอง 'งาบ' เธอบ้าง? ฉันยังไม่เคยนอนกับดาราฮอลลีวูดเลยแฮะ"

"ดาลตัน นายมือไม่ถึงหรอกน่า"

"ถ้าไม่วางเหยื่อล่อ ก็ไม่มีทางตกปลาตัวใหญ่ได้หรอก"

ดาลตันแตะผงยาที่เขาเตรียมมาเป็นพิเศษในกระเป๋าเสื้อด้วยความมั่นใจ ก่อนจะเริ่มลงมือตามแผนล่าเหยื่อ

ในขณะเดียวกัน ร็อบและโซอี้ที่เป็นมือใหม่ในงานแบบนี้ก็ค่อยๆ กลมกลืนไปกับผู้คนอย่างรวดเร็วโดยมีเมดิสันผู้ช่ำชองเป็นคนนำทางในช่วงแรก

ภายใต้บรรยากาศที่เป็นใจ โซอี้เริ่มทิ้งความเคร่งขรึม เธอวางมือบนไหล่ของร็อบและเริ่มโยกย้ายเรือนร่างอันงดงามด้วยความสนุกสนานปนขัดเขิน

ภาพนั้นทำให้ไคล์ หัวหน้ากลุ่มภราดรภาพผู้แอบมองโซอี้มาตั้งแต่แรกและเฝ้าดูเธออยู่ห่างๆ รู้สึกห่อเหี่ยวใจขึ้นมาทันที

"เมดิสันหายไปไหนแล้ว?" ร็อบเอ่ยถามขณะโอบเอวคอดกิ่วของโซอี้และซึมซับเสน่ห์แห่งวัยสาวของเธอ

ในฐานะดาราฮอลลีวูด แม้จะเลยจุดพีคมาแล้ว แต่เมดิสันก็ยังเป็นจุดสนใจอย่างแน่นอนในนิวออร์ลีนส์ เมืองที่ห่างไกลจากย่านบันเทิง โดยเฉพาะในงานปาร์ตี้ของนักศึกษาหนุ่มสาว บวกกับหน้าตาที่สวยโฉบเฉี่ยวและหุ่นที่เย้ายวน ทำให้มีผู้คนเข้ามาทักทายเธอไม่ขาดสายตลอดทางที่เดินผ่าน

ร็อบคอยจับตามองเมดิสันอยู่ตลอดด้วยความระมัดระวัง

แต่ใครจะคิดว่าเพียงแค่เผลอกะพริบตา เธอก็หายวับไปในฝูงชนเสียแล้ว

"เมดิสันเหรอ? ฉันไม่เห็นเธอเลย" โซอี้มองไปรอบๆ แล้วส่ายหน้า

"ทำไมเหรอ? มีปัญหาอะไรรึเปล่า?" เธอสังเกตเห็นแฟนหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อยจึงถามด้วยความสงสัย

แน่นอนว่ามีปัญหาแน่

ร็อบอธิบาย "ผู้หญิงตัวคนเดียว แถมยังเป็นดาราชื่อดัง ย่อมต้องเจอกับปัญหาจุกจิกกวนใจเป็นธรรมดา"

โซอี้ผู้มีจิตใจดีงามเป็นทุนเดิมรีบพูดขึ้นทันที "งั้นเราไปตามหาเธอกันเถอะ"

ร็อบพยักหน้า จูงมือโซอี้แล้วมุ่งตรงไปยังชั้นสอง

อีกด้านหนึ่ง เมดิสันที่ปลีกตัวไปสูบบุหรี่ที่ระเบียงทางเดินไม่ได้สนใจดาลตันที่เข้ามาจีบเลยแม้แต่น้อย เธอมองเขาเป็นเพียงบริกรชายและสั่งให้เขาไปเอาเครื่องดื่มมาให้

ผลสุดท้าย แม่มดแห่งซาเลมผู้สูงศักดิ์กลับต้องมาสิ้นท่าเพราะยาสลบเพียงซองเดียว

...

ชั้นสอง

เมื่อร็อบพาโซอี้ขึ้นมา สิ่งแรกที่สัมผัสได้คือกลิ่นแปลกๆ ที่ผสมปนเปกันระหว่างกลิ่นบุหรี่และกลิ่นเหงื่อ

เมื่อรู้ว่ามีการสูบ 'ของพรรค์นั้น' กันเกลื่อนกลาด ร็อบได้แต่ปลงกับความเสื่อมทรามของวัยรุ่น เขาพยายามทำหูทวนลมกับเสียง 'การต่อสู้' ของหนุ่มสาวตามห้องต่างๆ ตลอดทางเดิน แล้วรีบเดินลึกเข้าไปด้านใน

ไม่นานเขาก็เห็นกลุ่มชายหนุ่มสวมเสื้อยืดกลุ่มภราดรภาพกำลังพาเมดิสันที่ดูสะลึมสะลือเดินเข้าไปในส่วนลึกสุดของชั้นอย่างตื่นเต้น

"เฮ้ย! พวกนายจะทำอะไรน่ะ?"

ร็อบรีบเข้าไปขวางทันที

สมาชิกกลุ่มภราดรภาพคนหนึ่งที่ความหื่นกามบังตา เข้ามายืนขวางร็อบไว้แล้วพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจอย่างยิ่ง "ไสหัวไป! อย่ามาแส่เรื่องชาวบ้าน!"

ร็อบพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "พวกนายกำลังทำผิดกฎหมาย รู้ตัวบ้างไหม?"

"เหลวไหล! ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็ไสหัวไปซะ! พวกแกมันก็แค่ลิงผิวเหลือง กลับไปนั่งอ่านหนังสือซะไป อย่ามาทำตัวเป็นพระเอกขี่ม้าขาวแถวนี้!"

วัยรุ่นกลุ่มภราดรภาพที่ขวางร็อบไว้เป็นนักบาสเกตบอลของโรงเรียน ตัวสูงใหญ่ถึงร้อยเก้าสิบเซนติเมตร เขาก้มมองร็อบด้วยสายตาดูถูก มือใหญ่คว้าคอเสื้อร็อบไว้ ท่าทางราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

เมื่อเห็นดังนั้น โซอี้กำลังจะพุ่งเข้าไปช่วย

แต่ในชั่วพริบตา ชายหนุ่มที่เคยวางก้ามอวดดีกลับเหงื่อแตกพลั่กด้วยความหวาดกลัว

"ปากแกนี่เหม็นชะมัด!"

ร็อบผู้เข้าถึงแก่นแท้ของความเป็นอเมริกันได้ทันทีที่มาถึง ชักปืนกล็อกออกมาจากเอว เล็งปากกระบอกปืนไปที่หน้าอกของอีกฝ่าย แล้วแสยะยิ้ม "ไหนลองพูดประโยคเมื่อกี้ใหม่ซิ"

เจอท่าชักปืนไวสไตล์อเมริกันเข้าไป ถ้าเป็นคุณป้าคุณลุงแถวบ้านเก่าที่จีนอาจจะไม่สนและกล้าเข้ามาแย่งปืน

แต่สำหรับคนอเมริกันโดยกำเนิด พวกเขาไม่กล้าคิดลองดีแน่นอน

"โอ้ พระเจ้ายอดมันจอร์จ!"

ความกลัวทำให้ชายหนุ่มสร่างเมาเป็นปลิดทิ้ง เขายกมือขึ้นโดยสัญชาตญาณ ท่าทางอวดดีเมื่อครู่หายวับไปกับตา

อย่าว่าแต่เขาเลย ต่อให้เป็นนักกล้ามร่างยักษ์มาเองก็ต้องยอมจำนน

ใครจะไปคิดว่าจะมีคนพกปืนมางานปาร์ตี้?

แต่โชคร้ายที่ร็อบคาดการณ์สถานการณ์ไว้ล่วงหน้าและเตรียมพร้อมมาอย่างดี ในจังหวะนี้ เขาจึงออกคำสั่ง

"ร้องเพลง 'เจ้าแกะน้อยกับหมาป่า' มาสักร้อยจบซิ"

"ฮะ?"

เขาลืมไปว่าที่นี่ไม่ใช่เมืองจีน

"งั้นก็คุกเข่าลง"

คราวนี้ชายหนุ่มเข้าใจความหมายดี จึงยอมปฏิบัติตามอย่างว่าง่าย

ในขณะนั้น สมาชิกกลุ่มภราดรภาพคนอื่นๆ ที่เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติทางด้านหลังต่างพากันหันกลับมามอง ก่อนจะพบว่ามีกระบอกปืนกำลังจ่อมาที่พวกเขา

"ไม่นะ!"

"เฮ้ พี่ชาย ใจเย็นก่อน!"

"คุยกันดีๆ ก็ได้!"

"อย่ายิงนะ!"

ภายใต้กระบอกปืน ทุกสรรพสิ่งล้วนสงบราบคาบ

ไม่ว่าจะเมามายหรือหน้ามืดตามัวแค่ไหน ทุกคนต่างสร่างเมาและตาสว่างขึ้นมาทันที

"โซอี้ ไปพาตัวเมดิสันมา" ร็อบสั่ง

โซอี้รีบวิ่งเข้าไปพยุงเมดิสันที่กำลังสะลึมสะลือออกมา

ดาลตันที่เห็นเหยื่อกำลังจะหลุดมือไป ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสติไม่สมประกอบหรืออะไรดลใจ เขาจึงโพล่งออกมาอย่างไม่ยอมแพ้ "พี่ชาย ถ้าอยากแจมด้วยก็เอาสิ พวกเราให้พี่เปิดก่อนเลยก็ได้"

คราวนี้ร็อบไม่ต้องพูดอะไรสักคำ โซอี้ที่กำลังเดือดดาลตวัดขาเตะผ่าหมากเข้าที่หว่างขาของดาลตันอย่างจัง

เสียงเหมือนอะไรบางอย่างแตกละเอียดดังลั่น

ดาลตันททรุดฮวบลงไปกองกับพื้น กุมเป้ากางเกงด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส

ในขณะที่บรรดาผู้ชายในเหตุการณ์ต่างรู้สึกเจ็บแทน ไคล์ที่เฝ้ามองโซอี้อยู่ก็วิ่งเข้ามาพอดี

"พวกนาย เกิดอะไรขึ้น... โอ้! ใจเย็นพวก ใจเย็นๆ ฉันไม่ได้มาหาเรื่อง"

ไคล์ยังไม่ทันได้ดูเหตุการณ์ให้ชัดเจน ก็เหลือบไปเห็นปืนกล็อกในมือร็อบ จึงรีบยกมือขึ้นและพูดอย่างรวดเร็ว

ร็อบไม่ได้คิดจะยิงจริงๆ อยู่แล้ว เขาอธิบายกลับไป "เห็นได้ชัดว่าเพื่อนของนายวางยาเพื่อนฉัน แล้วกำลังจะรุมโทรมเธอ ว่าแต่... กลุ่มภราดรภาพเดี๋ยวนี้รับแต่พวกขยะเข้ากลุ่มหรือไง?"

สีหน้าของไคล์เคร่งเครียดขึ้นทันที โดยเฉพาะเมื่อเห็นสภาพสะลึมสะลือของเมดิสันที่โซอี้กำลังพยุงอยู่ เขาก็ยิ่งปักใจเชื่อ

"กลุ่มภราดรภาพก็คือพวกสารเลวอวดดีดีๆ นี่เอง!" โซอี้เสริมด้วยน้ำเสียงเย็นชา เป็นการตอกย้ำความผิด

ไคล์ไม่มีอารมณ์จะโต้เถียง เขามองไปยังสมาชิกในกลุ่มด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว และตะโกนด่าทอเสียงดังลั่น...