บทที่ 3 คัมภีร์อาคม

นี่มันหนังสือเล่มเดียวกับที่เขาเจอในโลกเดิมไม่ใช่หรือ?

ทั้งรูปแบบและลวดลายเหมือนกันทุกกระเบียดนิ้ว จะต่างก็เพียงหน้าปกที่เคยเหลืองซีด บัดนี้กลับกลายเป็นสีแดงสด

และไม่ใช่สีแดงจากสีย้อม ทว่าเป็นสีแดงฉานราวกับเลือดเนื้อที่แท้จริง

หรือนี่จะเป็นของวิเศษติดตัวมางั้นหรือ?

แต่มันรู้สึก... ทะแม่งๆ ชอบกล

ทันใดนั้นเอง!

เสียงกรีดร้องโหยหวนอันน่าสะพรึงกลัวก็ปะทุขึ้นจากหนังสือสีเลือดเล่มนั้น

ร็อบรีบก้มลงมองทันควัน พลันสายตาก็ปะทะเข้ากับใบหน้าภูตผีปีศาจมากมาย ทั้งอัปลักษณ์ ดุร้าย และบ้าคลั่ง กลิ่นอายชั่วร้ายคละคลุ้ง พวกมันพยายามดิ้นรนจะหลุดออกมาจากหน้าปก ทว่าไม่ว่าจะบิดเบี้ยวหนังสือเพียงใดก็ไม่อาจหนีพ้น สุดท้ายเมื่อหน้ากระดาษพลิกผ่าน พวกมันก็ถูกดูดกลับเข้าไปด้วยสีหน้าตื่นตระหนกและสิ้นหวัง

ทุกอย่างกลับสู่ความสงบเงียบ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ร็อบรู้สึกเหมือนเพิ่งดูหนังสยองขวัญจบ ขณะที่กำลังพยายามสงบจิตใจที่เต้นรัว หนังสือที่กลับสู่สภาพปกติแล้วก็ลอยเข้ามาตรงหน้าเขาโดยอัตโนมัติ

ร็อบคว้ารับไว้ตามสัญชาตญาณ บนปกสีเลือดปรากฏตัวอักษรสีดำทมิฬที่แผ่รังสีน่าเกรงขาม

【คัมภีร์อาคม】

นี่คือชื่อของหนังสือในมือเขา

เมื่อไม่สัมผัสถึงอันตราย ร็อบจึงเปิดหน้าแรก ซึ่งมีเพียงคำโปรยสั้นๆ

【มองเห็น ควบคุม กักขัง】

ชั่วพริบตานั้น เขาเหมือนเห็นภาพวิญญาณอาฆาตนับไม่ถ้วนกำลังคร่ำครวญขอความเมตตา ร็อบกระพริบตา ภาพลวงตานั้นก็จางหายไป

ด้วยความสงสัย เขาเปิดหน้าต่อไปและพบกับสารบัญ

ไล่เรียงจาก 【หมายเลข 000】, 【หมายเลข 001】 ไปจนถึง 【หมายเลข 999】 และยาวเหยียดไปจนถึงอนันต์

ในหน้าที่สาม มีข้อมูลของ 【หมายเลข 000】 ปรากฏอยู่

และนั่นคือข้อมูลของตัวเขาเอง

【หมายเลข: 000】

【ชื่อ: ร็อบ】

【เผ่าพันธุ์: มนุษย์】

【กายภาพ: 1.1】

【พลังจิตวิญญาณ: 0.1】

【ความสามารถ: ไม่มี】

【แต้มผนึก: 0】

【คำอธิบาย: ในฐานะศัตรูตามธรรมชาติของปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติทั้งปวง และผู้ครอบครองคัมภีร์อาคม คุณกุมพลังที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกไว้ แน่นอนว่าต้องมาพร้อมกับหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบเช่นกัน】

"หมายความว่ายังไง?" ร็อบพึมพำกับตัวเองอย่างงุนงง

สิ้นเสียง แสงสว่างจ้าก็สาดส่องออกมาจากตำราในมือ ดูดร่างของเขาเข้าไปโดยไม่อาจขัดขืน

หนึ่งนาที สองนาที สามนาที...

ข้อมูลมหาศาลเกี่ยวกับ 'คัมภีร์อาคม' หลั่งไหลเข้าสู่สมองของร็อบ เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง ทุกอย่างก็กระจ่างชัด

ร็อบเรียกตำราที่มีเพียงเขาเท่านั้นที่มองเห็นออกมาสู่โลกความเป็นจริง โดยที่แม้แต่แม่มดอย่างเมอร์เทิลก็ไม่ทันสังเกต

เพราะการมีอยู่ของหนังสือเล่มนี้ เขาจึงข้ามมิติมาที่นี่และรอดชีวิตมาได้

ไม่ใช่แค่รอด แต่ยังมอบพลังให้เขามีชีวิตอยู่อย่างปลอดภัยในโลกอันแปลกประหลาดนี้

สมชื่อ 'คัมภีร์อาคม' มันสามารถกักขังสิ่งลี้ลับเหนือธรรมชาติทุกอย่างที่ขัดต่อสามัญสำนึก ในฐานะผู้ครอบครอง เมื่อร็อบทำการกักขังสิ่งลี้ลับ เขาจะได้รับ 'แต้มผนึก'

แต้มนี้สามารถนำมาเพิ่มค่าสถานะทาง 'กายภาพ' และ 'พลังจิตวิญญาณ' รวมถึงแลกรับความสามารถต่างๆ ได้

นี่นับเป็นข่าวดีอย่างยิ่งสำหรับร็อบที่กำลังจะต้องไปใช้ชีวิตอยู่ดงแม่มด

แต่สิ่งที่น่าหนักใจคือ... จะกักขังพวกมันยังไง?

ต้องรู้ก่อนว่าสิ่งลี้ลับที่ว่า ส่วนใหญ่คงหนีไม่พ้นพวกผีสางหรือวิญญาณร้าย แล้วคนธรรมดาอย่างเขาจะไปต่อกรกับพวกมันได้ยังไง?

แถมยังมีความรับผิดชอบที่ต้องทำภารกิจกักขังทุกๆ 10 วัน ซึ่งทบยอดได้ตามที่ระบุไว้ในคำนำเรื่องหน้าที่และภาระ

บ้าเอ๊ย!

นี่มันบังคับให้เขาต้องเอาตัวไปเสี่ยงกับพวกสิ่งลี้ลับชัดๆ

ไม่รู้ว่าในอนาคตจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงอีกไหม เพราะทั้งค่ากายภาพ พลังจิตวิญญาณ ความสามารถ และแต้มผนึก ล้วนเปลี่ยนแปลงได้

แม้กระทั่งเพศ...

ถ้าเขาต้องการ เขาสามารถเลือกเปลี่ยนเป็นเพศใดก็ได้จากร้อยกว่าประเภทที่มีการอัปเดตเพิ่มเข้ามาเรื่อยๆ โดยไม่ต้องพึ่งมีดหมอ

แล้วภารกิจล่ะ จะไม่เปลี่ยนบ้างเชียวหรือ?

ถ้าในอนาคตเขาต้องกักขังสิ่งลี้ลับทั้งหมดบนโลก เขาไม่ต้องพลีชีพตัวเองเลยหรือไง?

ร็อบพลิกหน้ากระดาษไปมา เห็นหน้าว่างเปล่าหลัง 【หมายเลข 001】 ที่รอการเติมเต็ม เขาได้แต่ปลอบใจตัวเองว่านี่อาจเป็นแค่บททดสอบเบื้องต้น

ทันใดนั้น...

ตำราก็เรืองแสงสีแดงวาบ พร้อมข้อมูลชุดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัว

【ตรวจพบเป้าหมายที่สามารถกักขังได้】

เป้าหมาย?

ร็อบมองไปรอบๆ สุดท้ายสายตาก็ไปหยุดที่โซอี้และเมอร์เทิล

แม่มดก็นับเป็นสิ่งลี้ลับที่มีพลังเหนือธรรมชาติเหมือนกันสินะ?

ให้จับพวกเธอน่ะเหรอ?

ล้อเล่นน่า!

อย่างแรกเลย เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะสู้พวกเธอได้ไหมในตอนนี้ ถึงสู้ได้ หลังจากนั้นคงโดนฝูงแม่มดรุมทึ้งจนเละเป็นโจ๊กแน่

อีกอย่าง โซอี้สวยขนาดนี้ จะให้เขาฆ่าแฟนตัวเองเพื่อบรรลุธรรมหรือไง?

ร็อบส่ายหน้า เมินเฉยต่อการแจ้งเตือนและเก็บตำรากลับเข้าไปในจิตใจ

ยังไงก็ยังมีเวลาอีกสิบวัน ค่อยเป็นค่อยไปก็แล้วกัน

......

นิวออร์ลีนส์ รัฐลุยเซียนา

ในฐานะเมืองท่าทางตอนใต้ของอเมริกาและเมืองที่ใหญ่ที่สุดในรัฐ แม้เศรษฐกิจจะดี แต่จากเหตุการณ์พายุเฮอริเคนลูกใหญ่ถล่มเมืองเมื่อหลายปีก่อน ทำให้ประชากรลดฮวบและยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่

แน่นอน นั่นเป็นมุมมองสำหรับคนทั่วไป

ด้วยประวัติศาสตร์อันยาวนานและสภาพภูมิประเทศที่รายล้อมด้วยหนองบึง นิวออร์ลีนส์จึงมักถูกผูกโยงกับเรื่องผีสาง ตำนานลี้ลับ และมนตร์ดำวูดู

แม้ส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องแต่ง แต่บางเรื่อง... ก็เป็นเรื่องจริง

เช่นเรื่อง... แม่มด

หลังจากการล่าแม่มดที่ซาเลม ทายาทของเหล่าแม่มดได้ย้ายถิ่นฐานมายังนิวออร์ลีนส์และสืบทอดสายเลือดมาจนถึงปัจจุบัน

และวันนี้ ณ นิวออร์ลีนส์ นักเรียนใหม่และ... คนรับใช้ชาย ได้เดินทางมาถึงหน้าประตู 'วิทยาลัยสตรีโรบิโชซ์สำหรับเยาวสตรีผู้มีพรสวรรค์พิเศษ' ซึ่งแท้จริงแล้วคือโรงเรียนแม่มด

เมอร์เทิลหายตัวไปทันทีหลังจากส่งพวกเขาถึงที่หมาย

ร็อบหันไปมองโซอี้ เห็นเธอมองกลับมาตาแป๋วด้วยท่าทางทำอะไรไม่ถูก เขาจึงยักไหล่แล้วกดกริ่งประตู

ติ๊งต่อง~

ทันทีที่เสียงกริ่งดังขึ้น ประตูก็เปิดออกเองโดยอัตโนมัติ

"ไปกันเถอะ"

ร็อบลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สองใบนำโซอี้เข้าไปในคฤหาสน์สีขาวทรงโบราณ

ทันทีที่ก้าวเข้าไป ภายในกลับมืดสลัวและเงียบเชียบวังเวง

บรรยากาศราวกับเดินเข้าบ้านผีสิงไม่มีผิด

เมื่อนึกขึ้นได้ว่านี่คือที่พำนักในตำนานของเหล่าแม่มด โซอี้ก็ถามขึ้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ "มีใครอยู่ไหมคะ?"

ปัง!

ประตูหน้าปิดกระแทกเองเสียงดังสนั่น

ขณะที่โซอี้หันขวับกลับไป หางตาเธอก็เหลือบเห็นเงาดำวูบผ่านไปอย่างรวดเร็ว

เธอสะดุ้งโหยง รีบถามซ้ำ "มีใครอยู่ไหม? มีใครอยู่บ้างไหมคะ?"

ไม่มีเสียงตอบรับ

ในเวลาเดียวกัน ร่างเงาดำประหลาดก็ผลุบโผล่ขึ้นตามจุดต่างๆ ของห้องอย่างรวดเร็ว

โซอี้รีบคว้าแขนร็อบไว้แน่น มองซ้ายมองขวาอย่างหวาดระแวง "ร็อบ คุณเห็นนั่นไหม?"

"เห็นสิ"

ร็อบพยักหน้าตอบอย่างใจเย็น

"พิธีรับน้องใหม่ไง ถึงจะดูหลอนไปหน่อย แต่ก็สมกับเป็นโรงเรียนแม่มดดีไม่ใช่เหรอ?"