บทที่ 22 : เย่หยวนบาร์! รังซอมบี้รังใหม่!

บทที่ 22 : เย่หยวนบาร์! รังซอมบี้รังใหม่!

ผ่านไปชั่วโมงกว่าๆ

ในที่สุดทั้งสามคนก็มาถึงจุดหมายปลายทาง, นั่นคือถนนสายบันเทิงซึ่งประกอบด้วย​ บาร์ คาราโอเกะ โรงอาบน้ำ ร้านหม้อไฟ ฯลฯ

เมื่อเขากำลังจะไปถึงบาร์ที่ชื่อ "เย่หยวนบาร์​" เซียวหวงเหมาก็หยุดลง

ประตูด้านนอกบาร์นั้นถูกตกแต่งอย่างวิจิตรงดงาม แสงไฟนีออนที่กระพริบพราว หากแต่เมื่อมองลงไปที่เสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่บนตัวพร้อมรองเท้าแตะใต้ฝ่าเท้า...เซียวหวงเหมาก็ไม่กล้าที่จะเดินเข้าไป

“พี่หวง พี่ไม่เข้าไปเหรอ?” เออร์เหมาถาม

"ฉัน..." เซียวหวงเหมาลังเล

"ฉันรู้แค่ว่าพี่จีมาดูแลที่นี่, เเต่ไม่รู้ว่าวันนี้เขาจะมาทำงานหรือเปล่า"

“แล้วทำไมไม่โทรหาพี่จีแล้วถามล่ะ” เซียวซีคิดหาทางช่วย

“โทรบ้าอะไร!” เซียวหวงเหมาตะหวาดอย่างไม่พอใจ

"เรามาที่นี่เพราะอยากทำงานกับพี่จี….แล้วถ้าเกิดพี่จีไม่ว่างแล้วเรารบกวนงานของเขาเข้าล่ะ?"

แม้ว่าเซียวหวงเหมาจะถูกทุบตีจนตาย เขาก็ไม่มีทางบอกว่าพี่จีไม่รับโทรศัพท์เขาเเล้วตั้งเเต่เมื่อสองสามเดือนก่อน

“จะลองเข้าไปถามดูไหมล่ะ” เออร์เหมายืดคอ พลางมองไปที่ไฟโดยรอบที่เริ่มกะพริบที่อยู่บาร์

“อืม...รออีกหน่อยก็แล้วกัน” เซียวหวงเหมายักไหล่

"บางทีฉันอาจจะได้พบพี่จีที่นี่ ในภายหลัง..."

…….

อีกด้านหนึ่ง

ตอนนี้เขามาถึงที่หมายแล้ว เเละซูไป๋ก็ไม่สามารถทนต่อพวกอันธพาลทั้งสามคนนี้ได้อีกต่อไป

เขาออกมาจากที่ซ่อน เเล้วเดินตรงไปยังเย่หยวนบาร์

เมื่อเขาเดินผ่านเซียวหวงเหมาและคนอื่นๆ, เขาก็จงใจชะลอความเร็วลงเล็กน้อย​

เมื่อมีคนผ่านมา มันก็ทำให้เซียวหวงเหมาชำเลืองมองโดยไม่รู้ตัว

แค่มองนิดหน่อยไม่เห็นเป็นไร

ผู้ผ่านมาเป็นชายหนุ่มที่สวมเสื้อคลุมสีดำ มีดวงตาที่น่ากลัวเป็นพิเศษ ……เเละยังตบไปบนหลังคอของเขาในทันที

"พวกเเก, มองหาอะไรไม่ทราบ!"

"อุ๊ย!"

"แม่ง!"

ด้านเออร์เหมาและเซียวซีก็ไม่มีมีโอกาสแม้แต่จะขยับ

ชายหนุ่มที่เย็นชาก็ตบเข้าที่หลังคอของคนทั้งสองโดยไม่ทันตั้งตัว…..ส่งผลให้ทั้งสองคนลงไปกองกับพื้นในทันที

"ถ้ากล้ามองอีก….ฉันจะอัดพวกเเกอีก,​ เข้าใจหรือเปล่า?"

[คำเตือน! โฮสต์กำลังจะเผชิญหน้ากับซอมบี้ชั้นสูงระดับสามและซอมบี้ธรรมดาระดับหนึ่งอีกสองตัว ด้วยความแข็งแกร่งของโฮสต์ในปัจจุบัน หากโฮสต์เผชิญกับการเหล่าซอมบี้ชั้นสูงระดับสามและซอมบี้ธรรมดาร่วมกัน….มันจะจบลงด้วยการหลบหนีอย่างหวุดหวิดอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้! โฮสต์โปรดหลบหนีโดยเร็วที่สุด!]​

[โฮสต์แสดงพลังอันยิ่งใหญ่และปราบปรามซอมบี้ชั้นสูงระดับสาม…..

คะแนนการเอาชีวิตรอดคือ +90]​

[โฮสต์แสดงพลังอันยิ่งใหญ่และปราบปรามซอมบี้ธรรมดาระดับหนึ่ง…. คะแนนการเอาชีวิตรอดคือ +15]​

[โฮสต์แสดงพลังอันยิ่งใหญ่และปราบปรามซอมบี้ธรรมดาระดับหนึ่​ง….คะแนนการเอาชีวิตรอดคือ +15]​

ข้อความแจ้งเตือนทั้งสี่ของระบบดังขึ้นทีละรายการ

ด้วยสิ่งนี้, ซูไป๋จึงมีความสุขเป็นพิเศษ…..เพราะการคาดเดาของเขานั้นถูกต้อง

แม้ว่าพวกมันจะเคยถูกเขา [ปราบปราม​] ไปแล้วครั้งหนึ่ง….เเต่หลังจากหมดเวลาคูลดาวน์, ตราบใดที่พวกมันยังถูกเขาจัดการด้วยกำลัง….เขาก็ยังคงได้รับคะแนนการเอาชีวิตรอดอยู่ดี!

คะแนนที่ได้รับจากการปราบปรามซอมบี้จะเพิ่มขึ้นเป็นสามเท่าจากคะเเนนปกติ….. และยังเก็บได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุดอีกด้วย!

หากเขาสามารถหาลูกค้าพิเศษได้อย่างเพียงพอ….เขาก็อาจจะสามารถทิ้งลูกค้าธรรมดาที่ทั้งเสียเวลาแถมยังต้องอาศัยความพยายามไปได้เลย!

…….

หลังจากตบเซียวหวงเหมาและอีกสองคนลงบนพื้น, ซูไป๋ก็เดินเข้าไปที่เย่หยวนบาร์อย่างมีความสุข

ต่อไป….เขาจะได้รับคะเเนนการเอาชีวิต​รอดมากน้อยเเค่ใหน, ก็ขึ้นอยู่กับว่าจะมีปัจจัยกระตุ้นและเป้าหมายพิเศษที่ซ่อนอยู่ในที่นี้กี่อย่าง!

ฝีเท้าอันเฉียบคมค่อยๆหายไป

เซียวหวงเหมาและอีกสองคนยังคงนอนอยู่บนพื้นเเละไม่กล้าขยับไปไหน

ไม่กี่นาทีต่อมา เมื่อพวกเขาแน่ใจว่าร่างนั้นไปไกลแล้ว… พวกเขาทั้งสามก็ค่อยๆ ลุกขึ้นจากพื้นและมองหน้ากัน

“เจ็บมั้ย?” เซียวหวงเหมาถาม

"เจ็บ!" เออร์เหมาและเซียวซีฝืนยิ้มและพยักหน้า

"เหมือนกับเมื่อบ่ายวานนี้เลย!"

“แต่พวกเขาไม่ใช่คนคนเดียวกันซักหน่อย” เซียวหวงเหมาสับสนเล็กน้อย

เขามองเห็นได้อย่างชัดเจน

คนที่ทุบตีพวกเขาเมื่อบ่ายวานนี้คือเด็กหนุ่มที่ร่าเริงและหล่อเหลาอย่างยิ่ง

เเต่คนที่ทุบตีพวกเขาอย่างรุนแรงเมื่อกี้นี้คือชายหนุ่มที่เย็นชา โหดร้าย และอำมหิต

โดยธรรมชาติแล้วพวกเขาไม่ใช่คนเดียวกัน

แต่ความรู้สึกมันเหมือนกันนี่สิ...

“เป็นไปได้ไหม ว่าพวกเขาเป็นกลุ่มหรือคนประเภทเดียวกัน?” เซียวซีเดา

"นายหมายถึง..." เซียวหวงเหมานึกถึงนิยายละเมิดลิขสิทธิ์ที่พวกเขาเคยอ่านมาก่อนหน้า

"คนอย่างแก๊งมังกร หรือพวกติดแบล็กลิสนะเหรอ?"

เออร์เหมาและเซียวซีพยักหน้าเห็นด้วยอย่างแรง

“แต่เราไม่เคยเจอแบบนี้มาก่อน…”

ในขณะนี้ทัศนคติของเซียวหวงเหมา พังทลายลง

มันเป็นครั้งแรกที่เขาตระหนักถึงความลึกลับและความกว้างใหญ่ของโลก และเป็นครั้งแรกที่เขาได้ตระหนักถึงความหมายของการมีอยู่ของโลกมืดและสรวงสวรรค์ในโลกใต้ดิน

“ถ้าอย่างนั้นพี่หวง เราควรไปหาพี่จีต่อไหม?” เซียวซีถามอย่างประหม่า​

“ไปได้ยังไง?” เซียวหวงเหมาชี้ไปที่รอยตบสีแดงร้อนบนคอของเขา จากนั้นชี้ไปที่รอยตบบนคอของเออร์เหมาและเซียวซีแล้วพูดว่า "ไปกันเถอะ…จะมาให้พี่จีดูว่าเราเป็นตัวตลกหรือไง? พรุ่งนี้ค่อยมาคุย!"

"แต่……" เซียวซีต้องการพูดอะไรบางอย่างเพิ่มเติม แต่เซียวหวงเหมาได้พาเออร์เหมาออกไปแล้ว

เขาลูบท้องและพูดอย่างเสียใจเล็กน้อย: "ให้พี่จีเลี้ยงข้าวเราก็ได้นี่…นี่ก็ผ่านมาวันแล้วที่ท้องฉันยังไม่อิ่มเลย"

……

อีกด้านหนึ่ง

หลังจากเข้ามาในบาร์เย่หยวนเเล้ว ซูไป๋ก็หาที่นั่ง, สั่งไวน์และรออย่างเงียบๆ

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว…ในที่สุดก็ถึงช่วงเวลายามค่ำคืน

ผู้คนเริ่มหนาแน่นมากขึ้น​เรื่อย​ๆ​

ผู้หญิงนุ่งห่มน้อยและแต่งหน้าหรูหราเดินอยู่ท่ามกลางฝูงชน, มองหาใครสักคนที่จะพูดคุยเป็นครั้งคราว

ชายหนุ่มที่มีพลังล้นเหลือแต่ละคนอยู่ในชุดแปลกๆ สอดส่ายสายตาเเละมองหาเป้าหมายในยามค่ำคืน

ภายใต้เสียงเพลงที่ดังจนหูแทบหนวกเเละแสงไฟที่กระพริบอย่างบ้าคลั่ง…..ร่างหลายร่างที่มีรอยสักและใบหน้าที่ดุร้าย,​ กำลังยืนอยู่ในมุมแต่ละมุมเพื่อตรวจสอบบางสิ่งบางอย่างอยู่ตลอดเวลา….คนเหล่านี้ควรเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในบาร์

ณ​ ขณะนี้​ ซูไป๋​กำลังอารมณ์​ดีมาก…..เพราะเขามาได้ถูกที่จริงๆ

【คำเตือน! คำเตือน! โฮสต์กำลังจะเข้าสู่รังซอมบี้แล้ว! มีซอมบี้ชั้นยอดอย่างน้อยสามตัวและซอมบี้ธรรมดาจำนวนมากในถ้ำแห่งนี้! ด้วยความแข็งแกร่งของโฮสต์ การตกลงไปในรั่งซอมบี้ย่อมส่งผลให้ถูกกินอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้! กรุณาหลบหนีโดยเร็วที่สุด! 】

【คำเตือน! โฮสต์กำลังจะเผชิญหน้ากับซอมบี้ขั้นสูงระดับสาม...]

【คำเตือน! โฮสต์กำลังจะเผชิญหน้ากับซอมบี้ขั้นสูงระดับสอง...]

【คำเตือน! โฮสต์กำลังจะเผชิญหน้ากับซอมบี้สาวที่น่าหลงใหลระดับหนึ่ง...]

………………