บทที่ 21 : การปลอมตัวเริ่มต้นขึ้น! ซูไป๋ออฟไลน์, และอีกาทมิฬมาเเล้ว!

บทที่ 21 : การปลอมตัวเริ่มต้นขึ้น! ซูไป๋ออฟไลน์, และอีกาทมิฬมาเเล้ว!

[โฮสต์ตีสนิทยอดมนุษย์ระดับสี่ที่แข็งแกร่ง ความปลอดภัยในวันสิ้นโลกของโฮสต์​ดีขึ้นอย่างมาก……คะแนนการเอาชีวิตรอดคือ +80]​

เมื่อออกจากสถานีตำรวจ

ซูไป๋ก็ส่งหยานหยานขึ้นรถเ​เท็กซี่…..แล้วขอให้เธอกลับไปที่มหาวิทยาลัยก่อน

ส่วนเขาตามหลังพวกอันธพาลทั้งสามไปอย่างอย่างเงียบๆ

……..

หลังออกจากสถานีตำรวจ

พวกอันธพาล​ถอนหายใจ​เล็กน้อย

พวกเขาไม่ได้ถูกซูไป๋แก้แค้นโดยกระทืบ….เพียงแค่ต้อง​จ่ายเงินเล็กๆ น้อยๆ ที่พวกเขามีอยู่

หลังจากเดินไปตามถนนเหมือนซอมบี้นานกว่าหนึ่งชั่วโมง ทั้งสามก็รวมตัวกันและพูดอะไรบางอย่าง

หลังจากนั้น, เออร์เหมาและเซียวซีก็เริ่มต่อสายโทรศัพท์

เดิมทีซูไป๋คิดว่าพวกเขากำลังเรียกใครสักคนเพื่อจะมาแก้แค้น

แต่เมื่อซูไป๋เข้ามาใกล้….เขาก็ตระหนักว่าทั้งสองกำลังยืมเงินคนรู้จัก​

และมันก็...เพียงไม่กี่เหรียญเท่านั้น

หลังจากโทรไปมากกว่าสิบสาย,​ ในที่สุดก็รวบรวม​เงินได้

จากนั้น​ทั้งสามก็เดินไปที่แผงขายหมาล่าทั่ง และสั่งหมาล่าทั่งมาหนึ่งชาม

เมื่อพนักงานมาเสิร์ฟหมาล่าทั่งรสเผ็ด เซียวหวงเหมาก็เป็นคนเเรกที่เริ่มกินมันก่อน

รอจนกระทั่งเซียวหวงเหมากินเสร็จครึ่งหนึ่ง จากนั้นเออร์เหมาก็จะกิน

เเละเมื่อเออร์เหมากินเสร็จ...มันก็เหลือของอยู่เพียงไม่กี่อย่าง เเละส่วนใหญ่ยังเป็นน้ำซุปอีกต่างหาก

เซียวซีซึ่งไม่รู้ว่าจะได้กินอิ่มอีกเมื่อไหร่,​ เขารีบหยิบชามขึ้นมาและซุดน้ำซุปพร้อมข้าวเข้าด้วยกัน….เเต่มันก็แทบไม่รู้สึกอิ่มเลย

ยามที่เซียวซีวางชามและตะเกียบลง เซียวหวงเหมาก็พูดขึ้นมา

"ฉันตัดสินใจแล้ว พรุ่งนี้ไปหาพี่จีกันเถอะ! ว่ากันว่าพี่จีกำลังจะไปที่เป่ยหยวนบาร์เพื่อหาตังค์ แถมมีผู้หญิงให้เล่นด้วยฟรีอีกต่างหาก!”

เออร์เหมาคิดสักพักเเละกล่าวอย่างลังเล: "แล้วพี่จี...เขาจะไม่รังเกียจพวกเราใช่ไหม"

"นี่แกกำลังดูถูกฉันเร๊อะ รู้ไว้ซะตอนที่พี่จีตกตระกรำลำบาก ข้าก็เคยเลี้ยงข้าวเย็นเขาด้วย….ตอนนี้พี่จีรวยแล้ว ,มันก็ไม่ใช่เรื่องเเปลกที่เขาจะช่วยเหลือพวกเรา"

เออร์เหมาคิดเล็กน้อยเเล้วพูดต่อ "แล้วเราจะไปหาพี่จีเมื่อไหร่?"

เซียวหวงเหมาคิดอยู่ครู่หนึ่ง: "เอาเป็นพรุ่งนี้ล่ะกัน บาร์เปิดเฉพาะตอนเย็น……เราจะไปที่นั่นช่วงบ่าย วันนี้กลับไปพักผ่อนกันเถอะ!"

เซียวซีเงยหน้าขึ้นมองไปที่เซียวหวงเหมา จากนั้นก็มองไปที่เออร์เหมา: "พี่หวง พี่เหมา, แล้วเด็กเมื่อตอนบ่ายนี้ล่ะ...เราจะปล่อยมันไปหรือ?"

เซียวหวงเหมาเหลือบมองเขาเหมือนมองคนโง่: "อะไร….เเกจะไปแก้แค่น? งั้นแกไปเองเลย สู้กับปีศาจ​เเบบนั้นมีกี่ชีวิตก็ไม่พอหรอก!"

ซูไป๋ซึ่งอยู่ไม่ไกลพยักหน้า

ชายผมสีเหลืองตัวน้อยคนนี้มีสายตาที่เฉียบคมอยู่พอสมควร

อันธพาลวัยละอ่อนพวกนี้, คงมีเเค่คติรังแกผู้อ่อนแอ….เเต่เกรงกลัวผู้แข็งแกร่ง

อย่างไร​ก็ตาม, หากพวกเขาต้องการกลับมาแก้แค้นจริงๆ…..ซูไป๋ก็จะทำให้อันธพาลทั้งสามนี้, ไม่ได้เห็นพระอาทิตย์ในวันพรุ่งนี้แน่

หลังอาหารเย็นจบลง

พวกอันธพาลทั้งสามคนก็ออกจากแผงขายของหมาล่าทั่ง กลับบ้านของพวกเขา, ซึ่งเป็นอาคารพักอาศัยที่แสนทรุดโทรม

หลังจากเขียนที่อยู่ของพวกอันธพาลทั้งสามคนนี้เสร็จแล้ว….ซูไป๋ก็กลับบ้านทันที​

…….

ตกกลางคืน

ซูไป๋นอนอยู่บนเตียงและเริ่มสรุปกิจวัตรประจำวันของเขา

ไม่มีอะไรจะพูดมากนักเกี่ยวกับการสะสมคะแนนในเวลากลางวัน….เพราะทุกอย่างไม่มีอะไรพิเศษ​

มีเพียงการปรากฏตัวของพวกอันธพาลทั้งสามนั้น…ที่ทำให้ซูไป๋รู้สึกเหมือนได้เปิดโลกใหม่

อย่างที่เขาเคยคิดมาก่อน มันเป็นเรื่องยากสำหรับเขาที่จะดำเนินการอะไรกับคนธรรมดา

แต่สำหรับพวกอันธพาลและพวกกุ้ยเหล่านี้...เขาไม่จำเป็นต้องเกรงใจอะไร

ในวันพรุ่งนี้,​ ถ้าการคาดการณ์เรื่องเป้าหมายพิเศษนั้นถูกต้อง

จากนี้ไป ย่านธุรกิจจะไม่เป็นแหล่งคะแนนหลักสำหรับเขาอีกต่อไป…เเต่จะเป็นพวกอันธพาลและพวกลูกกระจ๊อกพวนนี้นี่หล่ะ!

อย่างไร​ก็ตาม, แน่นอนว่าแมวก็อยู่ส่วนแมว หนูก็อยู่ส่วนหนู

ในประเทศที่สงบสุขอย่างไท่เซี่ย คงเป็นเรื่องยากสำหรับคนธรรมดาที่จะได้พบกับคนในโลกมืดของสังคม…..หากพวกเขาไม่จงใจเสาะเเสวงหาพวกเขา

หลังจากที่ซูไป๋ได้พบกับพวกอันธพาลทั้งสามเหล่านี้ เขาจึงมุ่งความสนใจไปที่เหล่าอันธพาลคนอื่นๆ

เเต่เค้าก็ต้องหยุดคิดเรื่องนี่ไว้ก่อน…เพราะตอนนี้จะเป็นเวลาของการประเมิณจากระบบ

ด้วยคะแนนการเอาชีวิตรอด 507 คะแนน ซูไป๋จึงได้รับการประเมินการเอาชีวิตรอดระดับ [ยอดเยี่ยม].....และได้รับคะแนนการเอาชีวิตรอด 400 คะแนน​ กับคะแนนคุณสมบัติฟรี 2.5 คะแนน

คะแนนการเอาชีวิตรอดยังคงอยู่ในขณะนี้ และได้รับคุณสมบัติฟรี 2.5 คะแนน ซูไป๋จึงค่อยๆหลับไป

….

เช้าวันรุ่งขึ้น

ซูไป๋ยังคงตื่นแต่เช้าตรู่และเริ่มการเดินทางเพื่อรับคะแนน

เวลาบ่ายสามโมงกว่าๆ

หลังจากทักทายหญิงสาวสวยและได้รับคะแนนการเอาตัวรอด 40 คะแนน การเดินทางของเขาในย่านธุรกิจ​ก็สิ้นสุดเเล้ว

จากนั้น…เขาก็รีบนั่งแท็กซี่กลับบ้าน

หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าและสวมหน้ากากแปลงกายแล้ว ซูไป๋ก็ออกมาจากบ้านอีกครั้ง

ใช้เวลาประมาณสิบนาที เขาก็เดินมาถึงอาคารพักอาศัยอันทรุดโทรมซึ่งเซียวหวงเหมาและคนอื่น ๆ เช่าอยู่

เเต่เมื่อมองเข้าไปข้างใน ซูไป๋ก็ขมวดคิ้วทันที

เกือบจะสี่โมงเย็นแล้ว เซียวหวงเหมายังคงหลับอยู่ที่บ้าน

ไม่น่าแปลกใจที่เป็นได้แค่นักเลง​….อย่างน้อยเวลาตื่นก็ควรเหมือนคนปกติบ้างสิ!

หลังจาก​คิดเล็กน้อย, ซูไป๋ก็หยิบหินก้อนเล็กขึ้นมาจากพื้นแล้วใช้นิ้วดีดมันออกไป

บูม!

จู่ๆ ก็มีรูเล็กๆปรากฏขึ้นในหน้าต่างที่ทรุดโทรมของอาคารที่พักอาศัย….ราวกับว่ามันถูกกระสุนพุ่งใส่!

"ใครว่ะ?"

“ใครมันบังอาจทุบหน้าต่างบ้างฉันวะ”

เมื่อตื่นขึ้นมาด้วยเสียงกระจกแตก…..เซียวหวงเหมาที่สวมแค่กางเกงเท่านั้นก็วิ่งไปที่หน้าต่างและมองไปรอบๆ พลางสาปแช่งออกมา

แต่อย่างไร​ก็​ตาม, เขากลับมองไม่เห็นใครเลยสักคน

จากนั้น​ ซูไป๋ก็ซ่อนตัวอยู่หลังกำแพงเตี้ยๆ…..รอนานกว่าครึ่งชั่วโมง​ ในที่สุดเซียวหวงเหมาและอีกสองคนก็ยอมออกมาจากที่พัก

ข่าวดีก็คือว่าเซียวหวงเหมา ยังไม่ลืมสิ่งที่เขาเพิ่งคิดได้เมื่อวานนี้ และพร้อมที่จะพาเออร์เหมาและเซียวซีเพื่อเข้าร่วมกับพี่จี

ข่าวร้ายก็คือ พวกอันธพาลตัวน้อยทั้งสามนี้ไม่มีเงินพอจะนั่งแท็กซี่…..พวกเขาจึงวางแผนเดินข้ามถนนเป็นระยะทางเกือบสิบกิโลเมตรเพื่อไปหาพี่จี!

"ช่างเถอะ….ขาฉันน่าจะยังไหว"

ซูไป๋เดินตามด้านหลังเซียวหวงเหมาและคนอื่นๆ….พลางถอนหายใจยาวเหยียด

เเละหลังจากที่ติดตามเซียวหวงเหมาและคนอื่นๆ มาได้ซักพัก, ซูไป๋ก็พลิกเสื้อคลุมสองสีของเขาเมื่อพวกเขาเดินผ่านตรอกอันห่างไกล

ในเวลาเดียวกัน หน้ากากแปลงกายก็ถูกเปิดใช้งาน

ณ ตอนนี้

ซูไป๋ เด็กชายผู้ร่าเริงและสวมเสื้อคลุมสีขาวได้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

เพราะเขาถูกชายหนุ่มผู้เย็นชาและสวมเสื้อคลุมสีดำมาเเทนที่เรียบร้อ​ยเเล้ว

…………….