บทที่ 9​ : พลังพิเศษ​ระดับสูงและคะแนนที่หายไปอีกครั้ง!

บทที่ 9​ : พลังพิเศษ​ระดับสูงและคะแนนที่หายไปอีกครั้ง!

พลังพิเศษแต่ละระดับแบ่งออกเป็นสี่ขั้น: ขั้นต้น ขั้นกลาง ขั้นสูง และขั้นสูงสุด

ดังนั้น, ถ้าจะอัพเกรดเมล็ดพันธุ์​เเห่ง​พลังเป็นระดับสองผ่านการซื้อสิ้นค้าซ้ำ​ ซูไป๋จำเป็นต้องใช้คะแนนการเอาชีวิตรอด​100+200+400+800……รวม​ 1,500 คะแนน

ซึ่งดูเหมือนว่าจะมีราคาแพงกว่าการสุ่มรางวัลจากลอตเตอรี(สุ่มลอตเตอรีระดับสองใช้ครั้งละ​ 1000​ คะแนน)​ แต่การสุ่มลอตเตอรี​ก็ไม่ใช่วิธีที่แน่นอน

การได้รับพลังพิเศษจากลอตเตอรีนั้นเป็นเรื่องของโชค​ (อาจได้อย่างอื่นเเทน, เช่นระเบิด​เมฆ)​

หากอยากได้พลังพิเศษ​ระดับสอง……มันก็มีความเป็นได้ว่าจะได้รับทันที​จากการสุ่มครั้งเดียวหรืออาจจะต้องสุ่มเป็นร้อยหรือพันครั้งก็ไม่อาจทราบได้

เเละมันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่ซูไป๋จะได้รับพลังพิเศษ​ไม้เลื้อย​ระดับสองโดยตรงผ่านการสุ่มลอตเตอรี

ดังนั้น….มันก็คุ้มค่าที่จะใช้คะแนน 1.5 เท่าของราคาการหมุนลอตเตอรีเพื่อแลกกับการปรับปรุงระดับพลังพิเศษ​ผ่านการสั่งซื้อซ้ำๆ

เเละหลังจาก​ที่, พลังพิเศษ​ไม้เลื้อย​ได้รับการอัพเกรดจากระดับหนึ่งขั้นต้นเป็นระดับหนึ่งขั้นกลาง….ความคงทนและพลังโจมตีของเถาวัลย์ก็ได้รับการปรับปรุงให้ดีขึ้น….ซึ่งมันช่วยทั้งความสามารถในการป้องกันตัวเเละความสามารถ​ในการโจมตี​ของซูไป๋อย่างมาก

หลักจากที่พักผ่อนที่บ้านเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง

ช่วงเวลาประมาณบ่ายโมงครึ่ง, ซูไป๋ก็ออกไปข้างนอก​อีกครั้ง

เขานั้น​ ได้สำรวจพื้นที่เขาสำรวจเมื่อวานนี้อย่างละเอียดเสร็จตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว

งานของเขาในช่วงบ่าย, คือการสำรวจพื้นที่ใหม่ เก็บคะแนนเพิ่ม และดูว่าเขาจะเจอตัวตนพิเศษ อย่าง เจ้าสุนัขเท็ดดี้ และชายชราหัวล้านที่เป็นตัวฟาร์ม​คะแนนใหม่ได้หรือไม่

………

เวลาประมาณสามทุ่ม

ซูไป๋ก็ได้กลับมาบ้านหลังการออกสำรวจ​

ในบ่ายวันนี้, เขาได้ขยายพื้นที่สำรวจจากถนนสามสายรอบชุมชน….ไปยังถนนโดยรอบมากกว่าสิบสาย

แม้ว่าเขาจะไม่ได้เจอตัวตนพิเศษใดๆอย่าง สุนัขเท็ดดี้หรือชายชราหัวล้าน…..แต่เขาก็พบหลายเหตุการณ์เช่น "เผชิญหน้ากับซอมบี้สาวบนถนน" ซึ่งกระตุ้นให้เกิดเหตุการณ์บางอย่างได้

เเละเมื่อรวมกับรางวัลที่ได้รับจากการสำรวจถนนและชุมชนต่างๆ…..ซูไป๋ จึงได้รับผลตอบแทนมากมายในช่วงบ่ายวันนี้

นอกจากนี้….ในระหว่างทางกลับ

เขาพยายามฆ่ายุง แมลงวัน มด และแมลงเล็กใหญ่อื่นๆ ที่ไม่มีการแจ้งเตือนจากระบบ

ซึ่งสิ่งเหล่านี้​ก็ทำให้เขาได้เห็นว่า

[ยุงปีศาจเเวมไพร์] ที่เขาฆ่าเมื่อเปิดใช้งานระบบต้องเป็นสถานการณ์พิเศษอย่างแน่นอน

เเละความคิดที่จะได้รับคะแนนการเอาชีวิตรอดด้วยการฆ่ายุงและแมลงวันในวงกว้างนั้นก็ไร้ประโยชน์​ไปโดยสิ้นเชิง​

เขาคิดว่า…

ข้อกำหนดเบื้องต้นในการเรียกใช้การแจ้งเตือนของระบบคือการเอาชีวิตรอดในเวลาสามปีต่อมา

ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์หรือซอมบี้ ช่วงชีวิตของแมลงส่วนใหญ่คือเพียงไม่กี่เดือนหรือเพียงแค่สองสามวันเท่านั้น……โดยธรรมชาติแล้วแทบไม่มีทางเป็นไปได้ที่พวกมันจะมีชีวิตอยู่ได้เกินสามปี

เมื่อกลับถึงห้อง​ เขาก็เล่นเกมอยู่พักหนึ่ง

จนถึงเที่ยงคืนซูไป๋ก็เปิดแผงค่าคุณสมบัติของเขาอีกครั้ง

[ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่เอาชีวิต​รอดมาได้อีกหนึ่งวัน! ประสิทธิภาพการเอาชีวิตรอดของคุณในวันนี้คือ [ยอดเยี่ยม] ตามการประเมินการเอาชีวิตรอดของคุณ คุณได้รับคะแนนการเอาชีวิตรอด 30 คะแนน และคุณได้รับคะแนนคุณสมบัติฟรี 1.5 คะแนน!]​

[โฮสต์โปรดพยายามเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลกอันแสนโหดร้ายนี้ต่อไปด้วย!]​

………

ด้วยคะแนนการเอาชีวิตรอด 30  คะแนน คะแนนรวมของซูไป๋ตอนนี้จึงอยู่ที่ 251 คะแนน

คะแนนคุณสมบัติฟรีที่ได้รับใหม่ 1.5  คะแนน...ซูไป๋คิดกับมันอยู่พักหนึ่งแล้วทำการเพิ่มคุณสมบัติ 3 อย่าง ได้แก่ ความแข็งแกร่ง ความว่องไว และร่างกายอย่างละเท่าๆกัน ทำให้ค่าคุณสมบัติทั้ง 3 มีคะแนนเพิ่มมาถึง 1.7  คะแนนเรียบร้อย​แล้ว​

และเพื่อความยุติธรรมหลังจากอัปเกรดพลังพิเศษไม้เลื้อยแล้ว มันก็คุ้มค่าที่ซูไป๋จะให้ความสำคัญในการปรับปรุงค่าคุณสมบัติทางวิญญาณของตัวเขาเอง

แต่ว่า…

การแบ่งแยกระหว่างระดับศูนย์​ และระดับหนึ่งก็คือ​ เมื่อหนึ่งในค่าคุณสมบัติทั้งสี่ของเขาทะลุ 2 คะแนน และเชี่ยวชาญพลังพิเศษ​หรือทักษะระดับหนึ่ง

ซูไป๋สงสัยว่าเมื่อค่าคุณสมบัติทางวิญญาณของเขาทะลุ 2  คะแนนและเลเวลของเขาทะลุจากระดับศูนย์​ ไปถึงระดับหนึ่งได้…..คะแนนการเอาชีวิตรอดที่ [ซอมบี้สาวระดับหนึ่ง] มอบให้เขา อย่างพี่สาวหยานหยานจะลดลงหรือไม่​

เช่นเดียวกับฉากต่างๆ เช่น บนถนน ย่านการค้า และตลาดผัก

ในปัจจุบัน, พวกพิเศษที่เขาค้นพบนั้นหายากมาก…..ดังนั้นคะแนนที่ได้รับจากซอมบี้และฉากระดับต่ำเหล่านี้จึงคิดเป็นสัดส่วนที่สูงมากจากที่เขาได้รับทั้งหมดของคะแนนของเขา

ดังนั้น

เขามีความจำเป็นต้องระงับการเพิ่มระดับของตัวเองลง

ส่วนสำหรับคะแนนการเอาชีวิตรอด  251 คะแนนที่ได้รับในวันนี้...

ซูไป๋คิดอยู่ครู่หนึ่ง เเละทำการ​ซื้อเมล็ดไม้เลื้อยเพิ่มอีกสองเมล็ด แล้วหมุนวงล้อลอตเตอรี​สีเทาไปอีกห้าครั้ง!

[ไม้เลื้อย: พลังพิเศษระดับ​หนึ่ง​ขั้นสูง​ แปลงร่างเป็นเถาวัลย์ที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าเหล็กเนื้อดี, เถาวัลย์มีความหนา 0.5 เซนติเมตร และยาว 40 เมตร ใช้พลังงานจิต 0.1 ต่อวินาที]​

[ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับรางวัล [ ขนมปังหน้าหมูหยอง ]...]

[ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับรางวัล [ตีนไก่ไร้กระดูก]...]

[……]​

[ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์​ที่ได้รับรางวัล [ที่นอนซีครีม]...]

…….

เมื่อตื่นขึ้นมาในยามเช้า

หลังจากซักผ้าและรับประทานอาหารเช้าแล้ว ซูไป๋ก็ทำการสวมเสื้อผ้าแล้วเดินออกไปข้างนอก

เเต่วันนี้, เขาไม่ได้ยินเสียงจากประตูฝั่งตรงข้ามเลย

ทันใดนั้น​ซูไป๋ก็ตระหนักได้ทันที​ว่าวันนี้เป็นวันจันทร์

พ่อและแม่ของหยานไปทำงานที่อื่น​ เเละพี่สาวหยานหยานในฐานะนักศึกษาปีสองของมหาวิทยาลัยหลินเจียงก็ได้กลับไปที่หอพักนักศึกษาของเธอเช่นเดียว

“เห้อออ….จุดเช็กพอยต์สำหรับคะแนนฟรีหายไปแล้ว”

เมื่อมองดูประตูที่ปิดอยู่ตรงข้ามเขาก็รู้สึกเซ็งๆ, เเละเดินเข้าไปในลิฟต์ด้วยอารมณ์ผิดหวังพร้อมออกจากอาคารที่พักไป

ในจัตุรัสชุมชน

กลุ่มชายชราและหญิงชรายังคงรำไทเก๊กอยู่

ด้วยท่าทางมาตรฐานและการเคลื่อนไหวช้าๆซึ่งนั่นมันก็เหมือนกับเมื่อวานทุกประการ

แต่ทางด้านขวา….เขามองเห็น​ชายชราหัวล้านผู้สวมชุดออกกำลังกายสีขาวกำลังเดินเข้ามา

เมื่อเห็นชายชรา, ใบหน้าของซู่ไป๋สดใสขึ้นในทันที

นี่คือซอมบี้ชั้นสูงระดับสาม!

เเต่เขาได้ไม่อยากให้มันเป็นแบบเมื่อวาน ที่เขามีแมตช์ฝึกซ้อมเร่าร้อนกับเฒ่าหม๋าน…..และมันก็จบลงที่เขาชกเฒ่าหม่าด้วยหมัดเดียว ปราบปรามเขาอย่างรุนแรงเเละกวาดคะแนนการเอาชีวิตรอด 90 คะแนนเข้ากระเป๋า

เขาแค่ต้องการคะแนนการเอาชีวิตรอด 60 คะแนนจากการขับไล่เฒ่าหม่าเท่านั้น!

เพราะมันเป็นไปไม่ได้ที่จะปราบปรามเขา…..เพราะแม้ว่าเฒ่าหม่าจะเห็นด้วย แต่หญิงชราที่อยู่รอบจัตุรัสซึ่งจ้องมองมาด้านนี้ด้วยสายตากระตือรือร้นต้องไม่เห็นด้วยอย่างแน่นอน

แต่ถ้ามันเป็นเพียงการต่อสู้แบบเว้นช่องว่าง…..เเบบนั้นจะโอเค​ใหมนะ?​ (อารมณ์​ซ้อมสู้เเค่ท่วงท่า​ ห้ามโดนตัว)​

“ปรมาจารย์หม่า...”

เมื่อเห็นร่างนั้นเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ…..ซูไป๋ก็อดไม่ได้ที่จะทักทาย​ชายชรา

เเต่วินาทีถัดมา…..มันก็มีบางอย่างเกิดขึ้นจนทำให้เขาตกใจ

เฒ่าหม่าที่ชอบแข่งขัน ทั้งยังเป็นคนหัวดื้อไม่เชื่อฟัง…. ดูเหมือนจะเเกล้งมองไม่เห็นเขา

ชาย​ชรา​ที่พึ่งเดินมาถึงสถานที่ออกกำลังกายในตอนเช้าตามปกติ เเต่เขากลับหันหลังกลับและเดินไปอีกทางหนึ่งพร้อมกับแก้วเก็บความร้อนส่วนตัวของเขา

ทั้งยังได้ยินเสียงพึมพำของเฒ่าหม่าบ่นออกมาเบาๆอีกด้วยว่า “ก็...วันนี้ชื้นเกินไป มันไม่เหมาะกับการออกกำลังกายตอนเช้าเลยจริงๆ...”

……………..