บทที่ 10 : การค้นพบครั้งใหม่ในย่านธุรกิจ! เผชิญหน้ากับผู้นำซอมบี้ระดับสี่!

บทที่ 10 : การค้นพบครั้งใหม่ในย่านธุรกิจ! เผชิญหน้ากับผู้นำซอมบี้ระดับสี่!

หลังจากวางเนื้อและแฮมชุดใหม่บนพื้นหญ้าบริเวณริมแม่น้ำแล้ว ซูไป๋มองหาที่นั่ง

เขาค่อนข้างเข้าใจความหมายของ [การปราบปราม] เเล้ว

เมื่อวานนี้ เขาล้มเฒ่าหม่าในหมัดเดียว

เเละไม่ว่าจะเป็นเพราะความอับอายในคราวนั้นหรือเพราะปัญหาจากที่บ้าน  เฒ่าหม่าจึงไม่สนใจจะประลองกับเขาอีกต่อไป

นี่ก็คือ [การปราบปราม] ที่ระบบตัดสิน​

มั่นใจได้เลยว่า….สิ่งนี้จะทำให้เฒ่าหม่าซึ่งเป็นซอมบี้ชั้นสูงระดับสามกลายเป็นแค่ไม้ประดับ

กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ, จากมุมมองของระบบ เฒ่าหม่าที่ถูกปราบปรามด้วยตัวเขาไปแล้ว​ จะไม่เป็นภัยคุกคามเขาได้อีกต่อไป….ทำให้​โดยหลักการแล้วเขาจะไม่สามารถรับคะแนนเอาชีวิตรอดจากเฒ่าหม่าได้อีกต่อไป

คงต้องบอกว่านี่เป็นข่าวร้ายอย่างแท้จริง

จากมุมมองในการหาผลประโยชน์ระยะยาว ไม่เพียงแต่คะแนนสามเท่าที่ได้รับจาก [การปราบปราม] จะไม่ดีเท่ากับคะแนนสองเท่าที่ได้รับจาก [การขับไล่] เท่านั้น……แต่มันยังไม่ดีเท่ากับคะแนนพื้นฐานที่ได้รับจาก [การทำให้หวาดกลัว] ด้วยซ้ำไป!

การสูญเสีย….นี่มันเป็​นการสูญเสียชัดๆเลย

ซูไป๋​พึมพำ​เช่นนี้ในใจ….ขณะเดีย​วกันก็เดินไปเช็คจุดของฝูงสุนัข​จรจัด​

เเละสุนัขเหล่านี้​ก็ไม่ได้ทำให้เขาผิดหวัง​

ฝูงสุนัขจรจัดยังคงอยู่ที่นี่

แม้ว่าซูไป๋จะทำให้พวกมันหวาดกลัวถึงสองครั้ง แต่ฝูงสุนัขจรจัดก็ยังคงไม่เต็มใจที่จะสละแหล่งอาหารที่นี่ไป……และยังคงเดินไปมารอบๆ จนทำให้ซูไป๋ได้รับคะแนนการเอาชีวิตรอด 90 คะแนนอีกครั้ง

“ถึงเเบบนี้จะดีก็เถอะ, แต่สุนัขจรจัดเหล่านี้ไม่ใช่เป้าหมายในการทำคะแนนที่มั่นคงเลย”

“เราไม่รู้เลยว่าพวกมันจะหายไปเมื่อไหร่”

“ดังนั้น, ฉันยังคงต้องหาเป้าหมายพิเศษใหม่อยู่ดี”

“เอาล่ะ, ฉันจะสำรวจพื้นที่เดิมให้เสร็จในตอนเช้า ส่วนตอนบ่ายจะโฟกัสไปที่การหาเป้าหมายพิเศษรายใหม่!”

ในเวลาต่อมา….ซูไป๋ก็ยืนขึ้น

จากนั้น,​ เขาก็เริ่มกวาดคะแนนตามเส้นทางที่เคยบันทึกไว้ตอนก่อนหน้า

ทางหลวง, ย่านการค้า, ตลาดสด, โรงเรียน...ระบบแจ้งเตือนปรากฏขึ้นทีละจุด และคะแนนการเอาชีวิตรอดก็ค่อยๆได้รับการสะสมทีละนิด

หลังจากเคลียร์พื้นที่สำรวจทั้งหมดแล้ว, คะแนนการเอารอดของซูไป๋ก็เพิ่มขึ้น​ถึง 165 คะแนน

ถึงแม้จะไม่ดีเท่าเมื่อวาน แต่ก็ยังอยู่ในเกณฑ์ที่รับได้

เเละนี่คือสาเหตุที่ซูไป๋ต้องพยายาม​ต่อไป

เเม้ว่าคะแนนการเอาชีวิตรอดที่ได้รับจากเป้าหมายพิเศษจะมากมาย แต่มันไม่เสถียรมากนัก

กลับกันคะแนนการเอาชีวิตรอดที่ได้รับจากฉากจะน้อยกว่ามาก…แต่มันก็เก็บได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ข้อเสียอย่างเดียว...คือมันทำให้เขาเหนื่อยอยู่พอสมควร​

………

เขาเดินไปตามถนนทีละเส้น ระยะทางของการเดินนี้…..แม้แต่หญิงสาวที่เกิดมาเพื่อช้อปปิ้งก็ไม่สามารถ​ทนได้

หากคุณสมบัติค่า​สถานะ​ทั้งสี่ของเขาไม่ได้รับการเสริมความแข็งแกร่งมาก่อนแล้ว….ซูไป๋ก็คงไม่สามารถทนต่อวิธีการเก็บคะแนนแบบนี้ได้

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ประมาณบ่ายสองโมง ซูไป๋ก็มาถึงศูนย์กลางย่านธุรกิจยี่ต้า ซึ่งเป็นพื้นที่ที่เจริญรุ่งเรืองและมีประชากรหนาแน่นที่สุดในเมืองหลินเจียง

เพราะงั้น, นี่คือจุดที่เขาตั้งใจจะค้นหาเหล่าเป้าหมายพิเศษใหม่ๆ

เนื่องจากเป็นสถานที่ที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดในเขตเมืองหลินเจียง ศูนย์กลาย่านธุรกิจยี่ต้าจึงมีผู้คนหลายแสนคนที่สัญจรไปมาทุกวัน

หากวันสิ้นโลกมาถึงในหนึ่งปี ซอมบี้นับแสนตัวจะเกิดขึ้นในย่านธุรกิจแห่งนี้!

ภายใต้พื้นฐานดังกล่าว มันก็สมเหตุสมผลที่จะย่านนี้จะให้กำเนิดซอมบี้ชั้นสูงระดับสอง ซอมบี้ชั้นสูงระดับสาม หรือซอมบี้ระดับสูงกว่าอีกหลายๆตัวใช่ไหมล่ะ?

……..

เมื่อเดินมาถึงย่านนี้

ซูไป๋ก็ทำการซื้อเครื่องดื่มเย็นๆ เเล้วหาที่นั่งตรงสี่แยกที่พลุกพล่านที่สุดในย่านธุรกิจ เพื่อนั่งมองดูฝูงชนที่เดินผ่านไปมา

[คำเตือน! โฮสต์อยู่ในถนนที่ทรุดโทรมซึ่งเต็มไปด้วยเหล่าซอมบี้ ด้วยความแข็งแกร่งของโฮสต์ เมื่อเหล่าซอมบี้ค้นพบโฮสต์​แล้ว มันคงเป็นไปไม่ได้ที่จะหลบหนีจากการถูกล้อมจากเหล่าซอมบี้! โปรดหลบหนีจากสถานที่นี้โดยเร็วที่สุดเพื่อให้พ้นจากอันตราย!]​

ว้าว, มีสาวน้อยใส่กระโปรง​เเบบนั้นด้วย…..ซูไป๋จิบเครื่องดื่มเย็นๆ แล้วคิดในใจ

"เด็กวัยนี้ ควรจะยังอยู่ในโรงเรียนไม่ใช่เร๊อะ...นี่โดดเรียนกันหรือไงกัน?"

[คำเตือน! โฮสต์กำลังจะเผชิญหน้ากับซอมบี้ระดับสาม ด้วยความแข็งแกร่งของโฮสต์ จึงเป็นเรื่องยากมากที่จะหลบหนีจากการตามล่าซอมบี้ระดับสามได้ กรุณาออกจากสถานที่นี้โดยเร็วที่สุด!]​

พบตัวตนพิเศษอีกแล้วสินะ?

ซูไป๋เบิกตากว้างและเริ่มมองไปรอบๆ เพื่อหาซอมบี้ระดับสามท่ามกลางผู้คนที่ที่เดินผ่านไปมา

ในที่สุดเขาก็สบตากับชายร่างกำยำสวมเพียงเสื้อกั๊กยางยืดสีดำที่กำลังเดินผ่านมาอย่างเร่งรีบ

[โฮสต์ยังคงสงบ, เเม้เผชิญกับอันตรายและหลบหนีจากการไล่ล่าซอมบี้ชั้นสูงระดับสามสำเร็จ…..​ คะแนนการเอาชีวิตรอด +15]​

หืม?

เนื่องจากไม่มีการต่อสู้ คะแนนการเอาชีวิตรอดก็เลยโดนลดลงครึ่งหนึ่งงั้นหรือ?

ซูไป๋คิดอย่างเงียบๆ และเขียนกฎใหม่ในใจ

ไม่กี่นาทีต่อมา

ซูไป๋ก็ดื่มเครื่องดื่มของเขาจนหมด

เขาถอนหายใจเบาๆแล้วลุกขึ้นยืน…..เตรียมเข้าไปในอาคารต่างๆ ในบริเวณนี้ทีละเเห่งเพื่อหาตัวตนพิเศษใหม่ๆ

แม้ว่าจะนั่งบนม้านั่งตรงหัวมุมถนนนี้….เขายังได้รับ​คะแนนอย่างง่ายดาย​

เเต่รายมันก็คงไม่ดีเท่าคะแนนที่ได้รับจากการเจอคนมากๆตามสถานที่ต่างๆ

อย่างไรก็ตาม

ขณะที่ซูไป๋กำลังจะจากไปนั้น

จู่ๆ ระบบแจ้งเตือนสีแดงจนเกือบจะดำก็ปรากฏขึ้นในระยะการมองเห็นของเขา!

สิ่งที่ตามมาคือคำอันตรายขนาดใหญ่สีแดงเลือด!

[คำเตือน! คำเตือน! โฮสต์กำลังจะเผชิญหน้ากับผู้นำซอมบี้ระดับสี่! โฮสต์โปรดปกปิดร่างกาย ขยับตัวเบาๆ และซ่อนตัวในที่ซ่อนที่ใกล้ที่สุด…..โปรดอย่าเสี่ยงวิ่งหนีอย่างเด็ดขาด​!]​

ข้อความแจ้งเตือนของระบบอันใหม่ได้ปรากฏขึ้นมา

มันมาพร้อมกับคำเตือนของระบบที่เขาไม่เคยเห็นขึ้นมาก่อน

เนื้อหาของคำเตือนนี้ไม่ใช่เพื่อให้เขาหลบหนี แต่เป็นการซ่อนตัวอยู่ใกล้ๆ

ซึ่งสิ่งนี้หมายความว่าเขาไม่มีคุณสมบัติที่จะหลบหนีได้ในตอนนี้…..ดังนั้นเขาจึงทำได้เเค่ซ่อนตัวเเละภาวนาให้ผู้นำซอมบี้ระดับสี่ไม่พบเขา?

เมื่อได้ยินการเเจ้งเตือน​เช่นนี้…..ซูไป๋ก็เริ่มรู้สึกตื่นเต้นทันที​

เขาลุกขึ้นยืนอย่างเร่งรีบและสังเกตฝูงชนรอบตัวเขา

ไม่นานนัก

ร่างเพรียวบาง​ เจ้าของเรือนผมยาวสลวย การแต่งหน้าวิจิตรบรรจงส่งเสริมเสน่ห์ให้กับตัวเอง ก็เดินผ่านซูไป๋ไปพร้อมสายลมอันหอมกรุ่น…..เธอคนนั้นเดินไปที่ตรอกเล็กๆ อีกฝากหนึ่งของถนน

ระดับที่สี่!

ผู้นำซอมบี้ระดับสี่…..กลับเป็นหญิงสาวที่มีรูปร่างเพรียวบาง แถมยังส่งกลิ่นหอมนั่น!

เขาควรปล่อยไป?......หรือลองไปคุยด้วยดี!

ความคิดนี้อยู่ในใจของซูไป๋เพียง 0.1 วินาที และเขาก็ให้คำตอบด้วยการกระทำของตัวเขาเอง

ล้อเล่นน่า ความแตกต่างของคะแนนการเอาชีวิตรอดระหว่างการหลบหนีกับการตอบโต้นั้นแตกต่างกันถึงสองเท่า!

ทันใดนั้น, เขาก็คว้าอะไรบางอย่างจากเก้าอี้

เเล้วรีบวิ่งไปตรงหน้าหญิงสาวผู้มีเสน่ห์ราวกับสายลมกรรโชกแรง และพูดออกมาอย่างรวดเร็ว

"คุณหนู คุณทำอิฐก้อนนี้หล่นหรือเปล่าครับ?"

………………