บทที่ 23 คุณก็ถูกเดอะฟูลสาปเหมือนกันเหรอ?

"...คุณนี่ไม่กลัวตายเลยจริงๆ นะครับ"

ไคลน์อดไม่ได้ที่จะบ่นอุบ สายตาเหลือบมองถ้วยกาแฟในมือของโรลลินแล้วเอ่ยเตือน "ผมว่าคุณควรเพลาๆ กาแฟลงบ้างแล้วรีบไปพักผ่อนได้แล้ว!"

"รู้แล้วน่า รู้แล้ว เดี๋ยวผมก็จะนอนแล้วครับ" โรลลินพยักหน้ารับพลางกระดกกาแฟที่เหลือจนหมดถ้วย เป็นการพิสูจน์ด้วยการกระทำว่า 'ปากรับคำแต่ตัวไม่ขยับ' เป็นอย่างไร

จากนั้นไม่รอให้ไคลน์ได้เอ่ยปากต่อ โรลลินก็ชิงเปลี่ยนเรื่องทันที "ว่าแต่ไคลน์ ที่คุณมาวันนี้แสดงว่าได้รับจดหมายของผมแล้วใช่ไหมครับ?"

"ครับ ได้รับแล้ว" ความสนใจของไคลน์ถูกเบี่ยงเบนไปได้สำเร็จ เขาพยักหน้าพลางมองหน้าโรลลิน ครุ่นคิดครู่หนึ่งจึงเอ่ยถาม "แจ็ค เรื่องพลังลึกลับที่คุณพูดถึงในจดหมาย มันคืออะไรกันแน่ครับ?"

"อ๋อ เรื่องนั้น..." โรลลินหาวออกมาวอดหนึ่ง สีหน้าดูครุ่นคิดราวกับกำลังเรียบเรียงคำพูด ผ่านไปไม่กี่วินาที เขาก็มองหน้าไคลน์แล้วกล่าวว่า

"ไคลน์ คุณเองก็เป็นผู้ที่สนใจศาสตร์ลึกลับเหมือนกันใช่ไหมล่ะ? ไม่ต้องปฏิเสธหรอกครับ คนทั่วไปคงไม่สนใจเรื่องตระกูลแอนทิโกนัสกับ 'เดอะฟูล' ขนาดนั้น อีกอย่าง เมื่อไม่กี่วันก่อนผมเห็นชื่อคุณในรายชื่อสมาชิกสโมสรนักทำนายด้วย"

สโมสรนักทำนาย?

ไคลน์ชะงักไปครู่หนึ่ง แวบแรกเขาคิดว่าช่างบังเอิญเสียจริง แต่แล้วเขาก็ตระหนักได้ว่า หากโรลลินเป็นผู้วิเศษจริงๆ การที่อีกฝ่ายจะไปสืบข่าวที่สโมสรนักทำนายก็ถือเป็นเรื่องสมเหตุสมผล

ความจริงข้อนี้ทำให้ไคลน์เข้าใจว่าทำไมโรลลินถึงพูดคุยเรื่องแวดวงผู้วิเศษกับเขาอย่างเปิดเผย ไม่ใช่แค่เพราะนิสัยส่วนตัว แต่อาจเป็นเพราะในสายตาอีกฝ่าย เขาที่เป็นบัณฑิตสาขาประวัติศาสตร์ ทั้งยังเที่ยวสืบเรื่องตระกูลโบราณและตัวตนลึกลับ แถมยังเป็นสมาชิกสโมสรนักทำนาย ย่อมต้องเป็นพวกบ้าคลั่งศาสตร์ลึกลับ หรืออาจจะเป็นผู้วิเศษเหมือนกันก็ได้

เมื่อคิดได้ดังนั้น ไคลน์จึงไม่คิดปฏิเสธ เขาพยักหน้ารับตรงๆ "ผมก็นับว่าเป็นผู้สนใจศาสตร์ลึกลับคนหนึ่งครับ"

"ถ้างั้นไคลน์ คุณคงเคยได้ยินเรื่องพลังวิเศษมาบ้างสินะ" โรลลินกล่าวเข้าประเด็น

ไคลน์ไม่แปลกใจที่ได้ยินเช่นนั้น เขาชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า "ผมพอมีความรู้เกี่ยวกับแวดวงผู้วิเศษอยู่บ้างครับ อย่างพวกเส้นทางสู่ความเป็นเทพ หรือเรื่องของผู้วิเศษ"

เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่ต้องปิดบัง เพราะไม่ใช่เรื่องแปลกที่ผู้คลั่งไคล้ศาสตร์ลึกลับตัวยงจะรู้เรื่องพวกนี้ ยกตัวอย่างเช่นมิสจัสติส เธอก็มีความรู้ด้านนี้ก่อนที่จะกลายเป็นผู้วิเศษเสียอีก

ในทางกลับกัน หากเขาที่คอยตามสืบเรื่องตระกูลโบราณและตัวตนลึกลับซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งยังเป็นสมาชิกสโมสรนักทำนาย กลับบอกว่าไม่รู้อะไรเลย นั่นสิถึงจะดูผิดปกติ สู้ยอมรับไปตรงๆ ดีกว่า จะได้คุยกันต่อได้ง่ายขึ้น

"ในเมื่อคุณรู้แล้ว ผมก็ไม่ต้องอธิบายเพิ่ม" โรลลินยิ้ม ดูเหมือนจะไม่แปลกใจกับคำตอบของไคลน์ เขาเว้นจังหวะเหมือนกำลังเรียบเรียงคำพูด ก่อนจะกล่าวต่อว่า

"งั้นผมจะพูดตรงๆ เลยแล้วกัน นอกจากเรื่องที่เขียนในจดหมาย ช่วงนี้ผมสืบเจอข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับตระกูลแอนทิโกนัสและ 'เดอะฟูล' มาด้วย... ตามข้อมูลที่ผมพบ ตระกูลแอนทิโกนัสครอบครองเส้นทางสู่ความเป็นเทพสองเส้นทาง คือ 'นักทำนาย' และ 'ผู้ไม่หลับใหล' และดูเหมือนว่า 'เดอะฟูล' จะเป็นเทพที่เกี่ยวข้องกับเส้นทางนักทำนายครับ"

แม้ความจริงที่ว่าปลายทางของเส้นทางผู้วิเศษคือการกลายเป็นเทพจะเป็นความลับ แต่เรื่องที่เทพเจ้ามักมีความเกี่ยวข้องกับเส้นทางใดเส้นทางหนึ่งนั้นไม่ใช่ความลับแต่อย่างใด อย่างเช่นผู้ไม่หลับใหลของโบสถ์รัตติกาล หรือกลาสีของโบสถ์พายุ ความเชื่อมโยงระหว่างเส้นทางกับเทพเจ้าเป็นสิ่งที่ใครๆ ก็ดูออก และถือเป็นความลับที่เปิดเผยกันในแวดวงศาสตร์ลึกลับ

เทพที่เกี่ยวข้องกับเส้นทางนักทำนาย...

ไคลน์ชะงักกึก ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางใจ แม้เขาจะเคยคาดเดาความเป็นไปได้นี้ไว้บ้างแล้ว แต่เมื่อได้รับการยืนยันในวันนี้ ไคลน์ก็ยังอดรู้สึกถึงความไร้เหตุผลที่ยากจะบรรยายไม่ได้

การตายของเจ้าของร่างเดิมเกี่ยวข้องกับสมุดบันทึกตระกูลแอนทิโกนัส และเขาเองก็มีสายสัมพันธ์ที่ตัดไม่ขาดกับ 'เดอะฟูล' ซ้ำยังเลือกเส้นทางนักทำนายเพราะไดอารี่ของโรเซลล์... ทั้งหมดนี้มันเกินกว่าคำว่าบังเอิญไปแล้ว ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นคอยจัดวางทุกอย่าง ผลักดันให้เขาเดินไปบนเส้นทางนี้

หากมีผู้อยู่เบื้องหลังจริงๆ เป้าหมายของมันคืออะไรกันแน่?

ชั่วขณะนั้น พล็อตนิยายกว่าร้อยแบบแล่นผ่านเข้ามาในหัวของไคลน์ ไม่ว่าจะเป็นหมากบนกระดาน ยืมร่างคืนวิญญาณ หรือเป็นภาชนะรอวันคืนชีพ... ความคิดเหล่านี้ทำให้ไคลน์รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง

"ไคลน์! ไคลน์! เป็นอะไรไป?"

จนกระทั่งโรลลินตบไหล่เรียกสติ ไคลน์ถึงหลุดจากภวังค์ เขาผ่อนลมหายใจเบาๆ แล้วตอบว่า "ขอโทษครับ ผมเหม่อไปหน่อย"

ขณะพ่นลมหายใจ มือภายใต้โต๊ะของไคลน์กำแน่น เขาไม่รู้ว่ามีความลับอะไรซ่อนอยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้ แต่ต่อให้มีผู้อยู่เบื้องหลังจริงๆ เขาก็ไม่มีวันยอมงอมืองอเท้ารอความตายเด็ดขาด

"คุณ..." โรลลินมองเขาเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ลังเล ผ่านไปครู่หนึ่งจึงถามด้วยน้ำเสียงไม่แน่ใจ "ไคลน์ คุณเกี่ยวข้องกับ 'เดอะฟูล' ท่านนี้หรือเปล่า?"

ไคลน์สะดุ้งเล็กน้อยและกำลังจะเอ่ยปฏิเสธ แต่แล้วก็ได้ยินโรลลินพูดต่อว่า

"...หรือว่าคุณเองก็ถูก 'เดอะฟูล' สาปเหมือนกัน?"

ห๊ะ? สาป? เดี๋ยวนะ คำว่า 'เหมือนกัน' นี่หมายความว่าไง?

ไคลน์อึ้งไปชั่วขณะ เขามองโรลลินด้วยสายตาหวาดระแวงและถามกลับ "คุณถูก 'เดอะฟูล' สาปงั้นเหรอ?"

"เปล่าๆ ไม่ใช่ผม แต่เป็นบรรพบุรุษของเพื่อนผมคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะโดน 'เดอะฟูล' สาปน่ะครับ" โรลลินรีบส่ายหน้าปฏิเสธและอธิบาย

เพื่อนที่ว่านี่หมายถึงตัวนายเองหรือเปล่านะ?

ไคลน์พึมพำในใจ แต่ความสงสัยบางอย่างก็คลี่คลายลง ในฐานะคนขี้ระแวง แม้เขาจะเข้าใจท่าทีสนิทสนมของโรลลิน แต่ลึกๆ ก็ยังกังขาว่าทำไมอีกฝ่ายถึงกระตือรือร้นช่วยสืบเรื่อง 'เดอะฟูล' นัก

ไม่ใช่ว่าไคลน์ไม่รู้จักบุญคุณคน แต่คนรอบคอบย่อมต้องชั่งน้ำหนักผลดีผลเสียของสิ่งที่ดูดีเกินจริงเสมอ

พอได้ยินคำตอบของโรลลิน ไคลน์ก็ถึงบางอ้อ มิน่าล่ะแจ็คถึงได้ใส่ใจเรื่อง 'เดอะฟูล' นัก ที่แท้เขาก็มีส่วนเกี่ยวข้องด้วยนี่เอง

เดี๋ยวนะ ถ้าแจ็คเป็นผู้ข้ามมิติเหมือนกัน... งั้น 'เดอะฟูล' ก็เกี่ยวข้องกับการข้ามมิติด้วยงั้นเหรอ?

ไคลน์ขบคิดถึงความเป็นไปได้นี้โดยไม่รู้ตัว จากนั้นจึงเงยหน้ามองโรลลิน ชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้าตอบแบบคลุมเครือ "ผมอาจจะมีความเกี่ยวข้องบางอย่างกับ 'เดอะฟูล' จริงๆ ครับ"

คำพูดนี้สมเหตุสมผลไม่ว่าจะตีความในแง่ไหน ในฐานะโจวหมิงรุ่ย นามแฝงของเขาบนม่านหมอกสีเทาก็คือ 'เดอะฟูล' ในฐานะไคลน์ เขาก็พัวพันกับเรื่องสมุดบันทึกตระกูลแอนทิโกนัส จะบอกว่าไม่เกี่ยวข้องเลยคงเป็นไปไม่ได้