บทที่ 18 เดอะฟูลและประตู
บทที่ 18 เดอะฟูลและประตู
ฟอร์สอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามขึ้นว่า "มิสเตอร์แจ็ค คุณพอจะรู้วิธีแก้คำสาปนี้ไหมคะ?"
"เสียใจด้วยครับ ผมไม่เคยเห็นข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องนี้ในตำราโบราณเลย คงช่วยคุณไม่ได้" โรลลินส่ายหน้า เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวต่อ "แต่ถ้าจะให้ช่วยทำนายดูสักหน่อย ผมพอทำให้ได้ครับ เผื่อว่าจะได้เบาะแสอะไรบ้าง"
เมื่อได้ยินดังนั้น ฟอร์สก็หันไปสบตากับซิโอ พอเห็นเพื่อนสาวพยักหน้าให้เล็กน้อย เธอจึงพยักหน้าตอบรับและกล่าวว่า "...ขอบคุณค่ะมิสเตอร์แจ็ค บุญคุณนี้ไม่รู้จะตอบแทนยังไงเลย"
"เรื่องตอบแทนเอาไว้คุยกันหลังทำนายเสร็จเถอะครับ พูดตามตรง ผมเองก็ไม่มั่นใจว่าจะเจอเบาะแสหรือเปล่า" โรลลินโบกมือปฏิเสธอย่างถ่อมตน
ดังนั้นเมื่อรถม้าจอดสนิท ทั้งสามจึงไม่ได้แยกย้ายกันที่จุดนัดพบ แต่กลับหาร้านกาแฟในละแวกนั้นและขอเปิดห้องส่วนตัวเพื่อความเป็นสัดส่วน
เมื่อทุกอย่างพร้อม โรลลินก็หยิบจานดาราออกมาและเริ่มทำนายดวงชะตาให้กับฟอร์ส เดิมทีเขาเตรียมใจไว้แล้วว่าการทำนายครั้งนี้คงล้มเหลว เขาเพียงแค่ต้องการใช้มันเป็นข้ออ้างเพื่อป้อนข้อมูลเกี่ยวกับ 'เดอะฟูล' ให้เป็นเบาะแสแก่ฟอร์ส เพื่อเพิ่มน้ำหนักให้เธอตัดสินใจเข้าร่วมชุมนุมทาโรต์ในภายหลัง ทว่าสิ่งที่ทำให้โรลลินประหลาดใจก็คือ เขาดันทำนายเห็นอะไรบางอย่างเข้าจริงๆ
"...เดอะฟูลกับประตู... ซี้ด ไม่น่าเป็นไปได้ ตามหลักแล้วการทำนายถึงตัวตนระดับนี้ควรจะถูกรบกวนจนมองไม่เห็นอะไรเลยไม่ใช่หรือ หรือว่าเป็นเพราะ 'เศษเสี้ยวไนยา' ในตัวเราช่วยหักล้างการรบกวนนั้น?"
โรลลินพึมพำกับตัวเองขณะจ้องมองผลการทำนาย จากนั้นจึงเงยหน้ามองฟอร์สที่มีสีหน้าตึงเครียด แล้วบอกความจริงออกไปว่า
"ผลการทำนายบอกผมว่า หนทางแก้ปัญหาของคุณเกี่ยวข้องกับ 'เดอะฟูล' และ 'ประตู' ครับ"
"เดอะฟูล? ประตูงั้นเหรอคะ?" ฟอร์สยิ้มด้วยความงุนงง ในความสับสนนั้นแฝงไปด้วยความประหลาดใจ
ในทางกลับกัน ซิโอมองโรลลินด้วยสายตาหวาดระแวงและพูดขึ้นว่า "คุณคงไม่ได้กำลังหลอกใช้พวกเราเพื่อหาเบาะแสของ 'เดอะฟูล' หรอกนะ?"
ไม่แปลกที่ซิโอจะคิดเช่นนั้น เพราะผลลัพธ์มันช่างประจวบเหมาะเกินไป
เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของโรลลินก็เย็นชาลงทันที เขาเก็บจานดาราแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เรื่องแค่นี้ผมไม่จำเป็นต้องโกหกพวกคุณ ถ้าไม่เชื่อผลทำนายของผม ผมก็ไม่ว่าอะไร แต่คราวหน้าได้โปรดอย่าขอให้ผมทำนายให้อีก"
ฟอร์สและซิโอหันมองหน้ากัน ฟอร์สรีบพูดขึ้นทันควัน "ขอโทษค่ะมิสเตอร์แจ็ค พวกเราไม่ได้ตั้งใจจะไม่เชื่อคุณ ซิโอเขาไม่ได้มีเจตนาร้ายหรอกค่ะ แค่เป็นคนปากไวไปหน่อย..."
"ขอโทษด้วย ฉันพูดไม่คิดเอง อย่าโกรธเลยนะ" ซิโอเองก็รีบขอโทษเช่นกัน
แม้ในใจจะยังไม่เชื่อผลทำนายร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่นี่เป็นเบาะแสเดียวที่มีอยู่ ทั้งซิโอและฟอร์สย่อมไม่อยากล่วงเกินโรลลินซึ่งเป็นคนเดียวที่ให้คำแนะนำได้
หากสิ่งที่เขาพูดเป็นความจริง นี่อาจเป็นโอกาสเดียวที่จะแก้คำสาปที่ฟอร์สเผชิญอยู่
อีกอย่าง โรลลินไม่มีความจำเป็นต้องหลอกลวงพวกเธอ เขาได้ว่าจ้างพวกเธอให้สืบหาข้อมูลไปแล้ว ด้วยอำนาจของเงินรางวัล ทั้งซิโอและฟอร์สย่อมพยายามสืบข่าวอย่างเต็มที่อยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องเล่นลูกไม้นี้อีก
สีหน้าของโรลลินจึงค่อยๆ ผ่อนคลายลง เขายกมือขึ้นนวดขมับพลางกล่าวว่า "ช่างเถอะครับ ผมยกโทษให้ อันที่จริงผมก็เข้าใจปฏิกิริยาของพวกคุณนะ บอกตามตรงว่าผลลัพธ์นี้ก็เหนือความคาดหมายของผมเหมือนกัน"
"แต่ถ้า 'เดอะฟูล' ท่านนี้สามารถแก้คำสาปให้คุณหมอได้จริง บางทีผมอาจจะวางใจได้เปราะหนึ่ง อย่างน้อยตัวตนที่ช่วยแก้คำสาปให้ผู้อื่นได้ ก็คงไม่ใช่เทพชั่วร้ายหรอกครับ"
โรลลินยิ้มอย่างโล่งอกขณะพูดประโยคนั้น ก่อนจะถามด้วยความสงสัย "เพียงแต่ผมไม่รู้ว่า 'ประตู' ที่ว่านี้สื่อถึงอะไร... ประตู..."
โรลลินแสร้งทำสีหน้าครุ่นคิดรำลึกความทรงจำ ก่อนจะโพล่งออกมาว่า "ผมเหมือนจะเคยเห็นผ่านตาในตำราโบราณว่า 'ตระกูลอับราฮัม' มีความเกี่ยวข้องกับประตู แต่รายละเอียดมากกว่านั้นผมจำไม่ได้แล้ว เอาอย่างนี้ เดี๋ยวผมกลับไปค้นตำราที่บ้านดูให้ บางทีอาจเจอเบาะแสเพิ่มเติม"
"ขอบคุณมากค่ะมิสเตอร์แจ็ค ขอบคุณจริงๆ" ฟอร์สกล่าวด้วยความซาบซึ้งใจ หากคำสาปของเธอหายไปได้จริง โรลลินย่อมถือเป็นผู้มีพระคุณอย่างสูง
ในขณะเดียวกัน ฟอร์สก็ได้ประเมินนิสัยใจคอของโรลลินไว้ในใจ เขาดูเหมือนจะเกิดในตระกูลผู้วิเศษเก่าแก่ที่ตกต่ำ มีนิสัยอ่อนโยนและชอบช่วยเหลือคน ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็นับเป็นเพื่อนที่น่าคบหา
"ไม่ต้องขอบคุณหรอกครับ แค่จำไว้ว่าถ้าในอนาคตคุณเจออะไรที่เกี่ยวกับ 'เดอะฟูล' ช่วยรีบบอกผมด้วยนะครับคุณหมอ ตอนนี้ผมเริ่มสนใจเดอะฟูลท่านนี้ขึ้นมาจริงๆ แล้วสิ" โรลลินกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
"ไม่ต้องเรียกคุณหมอแล้วล่ะค่ะ เรียกฉันว่าฟอร์สเถอะ แล้วก็ไม่ต้องห่วง ถ้าเจอเรื่องเกี่ยวกับเดอะฟูลเมื่อไหร่ ฉันจะรีบบอกคุณทันทีแน่นอน"
ฟอร์สรีบเอ่ยปาก ก่อนหน้านี้เธอใช้รหัสว่า 'คุณหมอ' เพราะยังระแวงโรลลินอยู่ แต่หลังจากผ่านเหตุการณ์เหล่านี้ ฟอร์สเริ่มไว้วางใจในตัวโรลลิน จึงไม่รังเกียจที่จะบอกชื่อจริง
"ฟอร์ส? หรือว่าจะเป็นคุณฟอร์ส วอลล์? ผู้เขียนเรื่อง 'คฤหาสน์พายุ'?" โรลลินแสดงสีหน้าประหลาดใจ
"คุณเคยอ่านนิยายของฉันด้วยเหรอคะ?" ฟอร์สชะงักไปครู่หนึ่ง
"แน่นอนครับ ผมอ่านจบแล้ว เป็นเรื่องราวที่ยอดเยี่ยมมากทีเดียว" โรลลินพยักหน้า นี่ไม่ใช่คำโกหก ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขาได้หาเวลาอ่าน 'คฤหาสน์พายุ' จนจบในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา
ต้องยอมรับว่าฟอร์สมีพรสวรรค์พอที่จะเป็นนักเขียนชื่อดัง นิยายของเธอเขียนได้ดีทีเดียว
ฟอร์สดูออกว่าคำชมของโรลลินมาจากใจจริง เธอรู้สึกเหมือนได้เจอกับแฟนคลับเข้าให้แล้ว
ทั้งสองคุยเรื่องการเขียนนิยายกันต่ออีกสองสามประโยค จากนั้นโรลลินก็เสนอความคิดเห็นขึ้นมาลอยๆ ว่า "ไม่รู้ว่าคุณฟอร์สเคยคิดจะเขียนเรื่องราวเกี่ยวกับท้องทะเลบ้างไหมครับ อย่างเช่นเรื่องราวความรักระหว่างนักผจญภัยหนุ่มสุดเท่กับราชินีโจรสลัด อะไรทำนองนั้น ความจริงผมรออ่านนิยายแนวนี้มาตลอดเลย"
ไม่มีคำไหนผิดเพี้ยน ทุกอย่างแนบเนียนไปหมด!
เมื่อฟอร์สได้ยินคำพูดของโรลลิน จินตนาการของเธอก็พรั่งพรูออกมาทันที ชั่วพริบตาเดียวเธอแทบจะร่างโครงเรื่องความรักอันซับซ้อนซ่อนเงื่อนและการต่อสู้ฟาดฟันระหว่างนักผจญภัยกับราชินีโจรสลัดขึ้นมาในหัว จนอดไม่ได้ที่จะพูดว่า "เป็นพล็อตที่น่าเขียนมากจริงๆ ค่ะ... แต่ว่าเล่มต่อไปฉันวางพล็อตเอาไว้แล้ว คงยังไม่ได้เขียนแนวนี้เร็วๆ นี้แน่"
นั่นเป็นคำโกหก ความจริงคือฟอร์สเริ่มออกอาการ 'โรคเลื่อน' เธอแค่อยากจะมีความสุขกับการมโนพล็อตในหัว แต่ขี้เกียจจับปากกาเขียนจริงๆ
โรลลินย่อมมองออกว่าฟอร์สกำลังหาข้ออ้าง 'อู้งาน' แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ เพราะมันเป็นเพียงข้อเสนอแนะขำๆ เท่านั้น
โรลลินเพียงแค่ถอนหายใจเบาๆ ด้วยความเสียดาย "น่าเสียดายจังนะครับ"
จากนั้นโรลลินก็นึกขึ้นได้ เขาหยิบนาฬิกาพกออกมาดูเวลาแล้วกล่าวว่า "สายป่านนี้แล้วเหรอเนี่ย ผมยังมีธุระต้องไปทำต่อ เอาไว้ติดต่อกันวันหลังนะครับ!"
ซิโอและฟอร์สไม่ได้คัดค้านอะไร
ทั้งสามจึงแยกย้ายกัน โรลลินกลับไปยังที่พักในเบ็คแลนด์ จัดการธุระบางอย่างเรียบร้อยแล้วจึงนำตั๋วรถไฟไอน้ำที่เตรียมไว้ก่อนหน้าออกมา เพื่อขึ้นรถไฟเดินทางกลับไปยังทิงเก็น
ในเมื่อ 'ยืม' พลังของมิสเตอร์ A มาได้สำเร็จแล้ว แผนต่อไปของโรลลินก็คือการไปพบกับลีโอนาร์ดและ 'ตาเฒ่าปาเลส' ในฐานะทายาทสายเลือดโซโรอัสต์