บทที่ 58 ฮือๆๆ รังแกกันเกินไปแล้ว!
บทที่ 58 ฮือๆๆ รังแกกันเกินไปแล้ว!
ถ้าจู่ๆ มีโปเกมอนจำนวนมากปรากฏตัวขึ้นตามธรรมชาติในเมืองเซี่ยงไฮ้เหรอ?
อา... นี่มัน...
พอได้ยินแบบนั้น ทั้งไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนและฉู่เค่อเหลียนต่างก็นิ่งอึ้งไป
“เถ้าแก่ ล้อเล่นหรือเปล่าคะ?”
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนขมวดคิ้วยุ่ง ถึงกู่ซินจะพูดว่าสมมติก็เถอะ แต่คนปกติที่ไหนเขาจะมาถามอะไรแบบนี้กัน? โดยเฉพาะคนถามคือกู่ซิน
แถมกู่ซินยังกำลังกางแผนที่เมืองเซี่ยงไฮ้ศึกษาอย่างจริงจังอยู่ด้วย...
นี่มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแล้ว นี่มันบอกใบ้กันชัดๆ!
“ถ้ามีโปเกมอนเยอะๆ ก็ดีสิคะ! เยี่ยมไปเลย!”
ฉู่เค่อเหลียนกลับตาลุกวาว ใบหน้าสวยโฉบเฉี่ยวเต็มไปด้วยความตื่นเต้น โปเกมอนเยอะแยะเลยนะ!
“คุณฉู่คิดว่าดีใช่ไหมครับ?” กู่ซินกระพริบตาถาม
“แน่นอนสิคะ!”
“ดีกะผีสิย่ะ!”
ยังไม่ทันที่เพื่อนรักจะได้พูดจบ ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนก็สวนกลับทันควัน ยัยบ้าเอ๊ย ทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลังอีกแล้ว
ฉู่เค่อเหลียนหันมามองค้อนไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนอย่างไม่พอใจ
“เถ้าแก่ เรื่องนี้ไม่ง่ายเลยนะคะ ถ้าจู่ๆ มีโปเกมอนจำนวนมากโผล่ออกมา ประชาชนต้องแตกตื่นแน่ๆ”
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนเมินฉู่เค่อเหลียน แล้วหันมาพูดกับกู่ซินด้วยน้ำเสียงจริงจัง
ฉู่เค่อเหลียนชะงักไป จะว่าไปก็จริงแฮะ?
ใบหน้าสวยหวานของเธอเริ่มยับย่น ถึงพวกเธอจะคุ้นเคยกับโปเกมอนแล้ว และรู้ดีว่าโปเกมอนส่วนใหญ่นั้นจิตใจดีและไร้เดียงสา
แต่คนอื่นเขาไม่รู้นี่นา!
โดยเฉพาะโปเกมอนที่มีพลังพิเศษ ทั้งไฟ สายฟ้า สายน้ำ และอื่นๆ สำหรับคนธรรมดาแล้ว พวกมันก็ไม่ต่างอะไรกับสัตว์ประหลาด
ถ้าจู่ๆ โปเกมอนโผล่ออกมาเพ่นพ่านเต็มไปหมด ไม่ต้องสงสัยเลยว่าผู้คนต้องหวาดกลัวแน่นอน
ถ้าเป็นแบบนั้น...
“และถ้าสถานการณ์บานปลาย รัฐบาลคงไม่นิ่งดูดายแน่ค่ะ ต้องมีการส่งกองกำลังเข้ามาจัดการ ซึ่งนี่ไม่ใช่เรื่องที่จะตัดสินกันได้ง่ายๆ ว่าใครจะชนะ”
“แต่เมื่อไหร่ที่เกิดความขัดแย้ง และผู้คนมีภาพจำที่ไม่ดีต่อโปเกมอนไปแล้ว ก็ยากที่จะแก้ไขความรู้สึกนั้นได้ ซึ่งมันจะส่งผลเสียต่อการเผยแพร่โปเกมอนอย่างมากค่ะ”
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนวิเคราะห์อย่างละเอียด
กู่ซินพยักหน้าเห็นด้วย ใช่แล้ว สำหรับมนุษย์ ความประทับใจแรกพบนั้นสำคัญมาก
“อีกอย่าง โปเกมอนต้องการอาหารปริมาณไม่น้อย สภาพแวดล้อมรอบเมืองเซี่ยงไฮ้... เกรงว่าจะไม่เหมาะให้โปเกมอนอาศัยอยู่ตามธรรมชาติหรอกมั้งคะ?” ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนเสริมอีกประเด็น
“ปัญหาพวกนั้นแก้ไขได้ครับ และผมก็เตรียมแผนรับมือไว้แล้ว” กู่ซินส่ายหน้า
“สิ่งที่ผมอยากรู้ตอนนี้คือ ถ้าโปเกมอนสามารถปรากฏตัวขึ้นบนโลกใบนี้ได้จริงๆ ในวงกว้าง พวกคุณคิดว่ายังไงครับ?”
กู่ซินยิ้มกว้าง เอ่ยถามสองสาวอีกครั้ง
“ถ้าจัดการปัญหาทุกอย่างได้... มันก็ต้องดีที่สุดอยู่แล้วค่ะ” ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนลังเลเล็กน้อยก่อนจะกระพริบตาตอบ
“ใช่ๆ! โปเกมอนเชียวนะ! ได้เจอโปเกมอนในป่าด้วย!”
ฉู่เค่อเหลียนตะโกนเสียงดังด้วยความใฝ่ฝัน ดวงตาแทบจะเป็นประกายวิบวับ ถ้าโลกนี้มีโปเกมอนอยู่ทุกหนทุกแห่ง มันจะวิเศษขนาดไหนกันนะ?
“ใช่ครับ ถ้ามีโปเกมอนในป่า ทุกคนก็จะสามารถออกเดินทางผจญภัย พบเจอโปเกมอนป่า แล้วทำการจับมาเลี้ยงดู”
“สุดท้ายก็พาคู่หูของตัวเองเข้าร่วมการแข่งขัน ประลองฝีมือเพื่อช่วงชิงเกียรติยศร่วมกัน นั่นเป็นสิ่งที่งดงามมากใช่ไหมล่ะครับ?”
มุมปากของกู่ซินยกขึ้น ใช่แล้ว นี่แหละคือวิถีของเทรนเนอร์ที่แท้จริง!
การได้พบเจอโปเกมอนหลากหลายชนิดระหว่างการผจญภัย สร้างสายสัมพันธ์และจับพวกมันมาเป็นพวก จากนั้นก็ฝึกฝนขัดเกลาฝีมือไปด้วยกัน ทุ่มเททุกอย่างบนเวทีการประลองเพื่อเอาชนะคู่ต่อสู้และคว้าถ้วยรางวัลมาครอง!
“ที่แท้การจับโปเกมอนก็มีความหมายแบบนี้นี่เอง...”
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนตาเป็นประกาย ในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้วว่าทำไมกระบวนการเก็บโปเกมอนเข้าโปเกบอลถึงเรียกว่าการจับกุมหรือปราบพยศ
การใช้โปเกบอลสยบโปเกมอนป่าเพื่อให้พวกมันยอมรับและกลายเป็นคู่หู นี่สิคือความหมายที่แท้จริง
“เถ้าแก่ จะมีโปเกมอนป่าปรากฏตัวลงมาจริงๆ เหรอคะ?”
พอได้ฟังคำบรรยายสั้นๆ ของกู่ซิน ฉู่เค่อเหลียนก็หน้าแดงระเรื่อด้วยความตื่นเต้น โอ๊ย อยากให้ถึงวันนั้นเร็วๆ จัง! โคตรจะคาดหวังเลย!
เธอแทบรอไม่ไหวที่จะได้ออกไปเดินป่าแล้วเจอโปเกมอนป่าตัวเป็นๆ แล้ว!
“ลองเดาสิครับ?”
กู่ซินหัวเราะเบาๆ ไม่ยอมตอบรับตรงๆ แต่กลับขยิบตาให้สองสาวแทน
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยน: “......”
“นี่!”
เดาบ้านป้าแกสิ?
ฉู่เค่อเหลียนแทบกระอักเลือด คนเขากำลังตื่นเต้น ดันมาตอบกวนประสาทแบบนี้?
“ไม่แกล้งแล้วครับ เรื่องนี้กำลังเตรียมการอยู่จริงๆ แต่คงต้องใช้เวลาอีกสักพัก”
กู่ซินเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของสองสาวไฮโซ จึงยักไหล่แล้วตอบยิ้มๆ
“เอาล่ะ ตอนนี้มาสุ่มโปเกมอนกันดีกว่าครับสองสาวสวย พวกคุณมาเพื่อสิ่งนี้ไม่ใช่เหรอ?”
กู่ซินหยิบโปเกเด็กซ์สำหรับเจ้าของร้านออกมาแล้วยื่นให้ทั้งสองคน
“เชอะ~ ทำมาเป็นได้ใจ รอก่อนเถอะ ถ้ามีโปเกมอนข้างนอกเมื่อไหร่ คอยดูนะว่าฉันจะง้อร้านนายหรือเปล่า”
ฉู่เค่อเหลียนรับโปเกเด็กซ์มาด้วยความหมั่นไส้ บ่นอุบอิบงึมงำอยู่คนเดียว
ทำมาเป็นทำตัวลึกลับ เวลาที่แน่นอนก็ไม่บอก ปล่อยให้คนเขาค้างคาใจแล้วก็ลอยแพ ไม่รับผิดชอบความรู้สึกกันเลย
ไอ้ผู้ชายเฮงซวย!
“ผมไม่ได้เจตนาจะกั๊กนะครับ แต่มันมีหลายขั้นตอนต้องจัดการจริงๆ จะให้โปเกมอนจำนวนมากโผล่ออกมาปุบปับได้ยังไง”
กู่ซินยักไหล่อย่างจนใจ ส่วนคำขู่ของฉู่เค่อเหลียนเขาไม่ได้เก็บมาใส่ใจเลยสักนิด
ต่อให้มีโปเกมอนป่าปรากฏตัวลงมา ก็ไม่ได้กระทบธุรกิจของร้านเขามากนักหรอก ลูกค้าที่ใช่ยังไงก็ต้องมาหาเขาอยู่ดี
เพราะเมื่อจำนวนประชากรโปเกมอนเพิ่มขึ้น ความแตกต่างของคุณภาพก็จะยิ่งชัดเจน ลูกค้าจะเข้าใจได้เองในที่สุด
ว่าโปเกมอนจากร้านเขานี่แหละคือระดับท็อป!
อีกอย่าง ถึงเขตเมืองเซี่ยงไฮ้จะกว้างใหญ่ แต่โปเกมอนที่ปรากฏตัวลงมาคงไม่ครบทุกชนิดแน่ โปเกมอนบางตัวที่ไม่ได้ปรากฏตัวลงมา ก็มีแค่ที่ร้านเขาเท่านั้นที่จะสุ่มหาได้
“ฮึ! งั้นฉันเริ่มสุ่มละนะ”
ฉู่เค่อเหลียนกลับมายิ้มร่าอีกครั้ง จ้องมองโปเกเด็กซ์ในมือตาเขม็ง
สิบนาทีต่อมา
“เกมกาก!”
ฉู่เค่อเหลียนทำหน้าเหมือนกินยาขม ส่งคืนโปเกเด็กซ์ให้กู่ซินด้วยความหงุดหงิด
นี่มันบ้าอะไรเนี่ย?
บีเดิล, เคมุตโสะ, มิทซึฮันนี, ฟูชิเดะ... วันนี้เธอไปแหย่รังหนอนมาหรือไง? สุ่มเจอแต่หนอนสี่ตัวรวด?
ส่วนตัวสุดท้ายก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเลย มันคือ นาโซโนะคุสะ...
รูปร่างหน้าตาดูยังไงก็ตัวประกอบเกรดซีชัดๆ ทำเอาฉู่เค่อเหลียนหมดอารมณ์จะมองซ้ำสอง
ปวดตับสุดๆ
“เถ้าแก่ วันนี้ดวงไม่ดีเลย สงสัยเป็นเพราะยัยคนเมื่อกี้สุ่มเอาระดับกึ่งเทพไปแน่ๆ ฉันเลยซวยขนาดนี้”
ฉู่เค่อเหลียนหน้ายับยู่ยี่ วันนี้ดวงกุดจริงๆ มืดมนอนธการสุดๆ
ไม่น่าเชื่อ ทั้งที่หน้าตาเธอก็ขาวผ่องสวยใสขนาดนี้แท้ๆ
“เอ่อ... คุณฉู่ครับ ผมว่าคุณแค่เกลือเองมากกว่ามั้ง”
กู่ซินคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับไปอย่างจริงใจสุดซึ้ง
“เป็นไปไม่ได้! ไม่มีทาง!”
“งั้น... ให้คุณไป๋ลองสุ่มดูไหมครับ?”
กู่ซินหันไปมองไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนที่นั่งอยู่ข้างๆ
“ฉันพอแค่นี้ดีกว่ามั้งคะ? ตอนนี้ก็มีสามตัวแล้ว”
“ยัยหนูเฉี่ยน แกสุ่มเลย สุ่มสักครั้งเถอะน่า”
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนลังเล ตอนนี้เธอมีโปเกมอนสามตัวแล้ว หนึ่งในนั้นคือฮินบาสที่ต้องดูแลเอาใจใส่เป็นพิเศษ ถ้าสุ่มเพิ่มมาอีกตัว คงต้องแบ่งเวลาดูแลกันวุ่นวาย
แต่ดูเหมือนฉู่เค่อเหลียนจะไม่ยอมง่ายๆ
“งั้นลองดูสักครั้งก็ได้”
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนมองค้อนเพื่อนตัวแสบอย่างรำคาญใจ แต่ก็ยอมรับโปเกเด็กซ์มากดปุ่ม GO
ไหนๆ ก็บอกว่าไม่อยากสุ่มแล้วเชียว ยัยเพื่อนเวรนี่
เงาดำบนหน้าจอกระพริบวิบวับ ก่อนจะค่อยๆ หยุดลง ภาพเริ่มชัดเจนขึ้น
“นี่ตัวอะไรคะเนี่ย?”
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนมองรูปในโปเกเด็กซ์ด้วยความสงสัย รูปร่างดูคล้ายกับเพลสิโอซอร์ในตำนาน?
ฉู่เค่อเหลียนเองก็จ้องภาพนั้นเขม็ง สังหรณ์ใจไม่ดีแปลกๆ
รูปร่างแบบนี้ ดูไม่ใช่พวกปลาซิวปลาสร้อยเลยแฮะ...
“ไหนผมขอดูหน่อย เอ๊ะ? คุณไป๋ วันนี้ดวงขึ้นจริงๆ ครับ”
กู่ซินชะโงกหน้าไปดูรูป แล้วทำหน้าแปลกใจ
“นี่คือ ลาพลาซ ครับ เป็นโปเกมอนประเภทน้ำและน้ำแข็งที่ยอดเยี่ยมมาก”
“ประเภทน้ำอีกแล้วเหรอ...”
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนหมดแรงจะบ่น นี่ตัวที่สี่แล้วนะที่เป็นประเภทน้ำ กะจะให้เธอเป็นเทรนเนอร์สายน้ำให้ได้เลยใช่ไหม?
แต่ถึงอย่างนั้น ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนก็ยังมองลาพลาซด้วยความตื่นเต้น ก็แค่สุ่มขำๆ ครั้งเดียว ดันได้ของดีซะงั้น!
ขนาดกู่ซินยังบอกว่าเยี่ยม ต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ
“นี่...”
ฉู่เค่อเหลียนอ้าปากค้าง หรือว่าจริงๆ แล้วเธอจะเป็นคนดวงซวยจริงๆ?
“ลาพลาซไม่เพียงแต่มีพลังต่อสู้ที่ไม่ด้อยกว่าใคร สิ่งที่หายากยิ่งกว่าคือมันมีจิตใจที่อ่อนโยนมาก และยังฉลาดเป็นกรด แม้แต่ภาษามนุษย์ที่ซับซ้อน มันก็สามารถเข้าใจได้”
“แล้วก็ จำเรื่องโทรจิตได้ไหมครับ?”
กู่ซินยิ้มแนะนำสรรพคุณ
“ที่สื่อสารทางจิตข้ามเผ่าพันธุ์ได้ใช่ไหมคะ?”
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนเอียงคอพยายามนึก แล้วหันไปมองดีแอนซีโดยอัตโนมัติ เพราะดีแอนซีก็ใช้โทรจิตได้
“ใช่ครับ นั่นเป็นความสามารถที่หาได้ยากมาก แทบจะมีแค่ในโปเกมอนมายา โปเกมอนในตำนาน หรือโปเกมอนประเภทพลังจิตบางตัวเท่านั้น”
“แต่ลาพลาซคือข้อยกเว้นครับ ลาพลาซจำนวนน้อยบางตัวก็สามารถใช้โทรจิตได้ ซึ่งถือว่าหายากสุดๆ”
กู่ซินมองภาพลาพลาซด้วยความชื่นชม ใช่แล้ว โทรจิตเป็นความสามารถที่แรร์มาก หรือจะเรียกว่าพรสวรรค์ก็ได้
และในเผ่าพันธุ์ลาพลาซ ก็มีบางตัวที่มีพรสวรรค์ด้านนี้จริงๆ
“นอกจากนี้ ลาพลาซยังเป็นหนึ่งในโปเกมอนไม่กี่ชนิดที่ไม่มีร่างวิวัฒนาการ แม้ทางร้านจะขายลาพลาซในระดับเริ่มต้น แต่ถ้าเทียบกันที่เลเวลเท่ากัน มันแข็งแกร่งกว่าพวกเซนิกาเมะหรือทัททูเยอะมากครับ”
“ส่วนเรื่องศักยภาพไม่ต้องห่วงเลยครับ ไม่ด้อยไปกว่าพวกนั้นแน่นอน แถมในอนาคตลาพลาซยังสามารถแปลงเป็นร่างเคียวไดแมกซ์ได้ด้วย”
“สุดยอดไปเลย! เถ้าแก่ ฉันเอาตัวนี้แหละค่ะ!”
ได้ฟังคำบรรยายสรรพคุณละเอียดขนาดนี้ ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนก็ตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่ กำไรเห็นๆ!
ไม่มีร่างวิวัฒนาการก็แปลว่าเป็นร่างสมบูรณ์แบบมาตั้งแต่ต้น? แถมศักยภาพก็ไม่แพ้พวกเซนิกาเมะ แปลว่าอะไร?
แปลว่าลาพลาซเก่งตั้งแต่เกิดยันโตเลยไงล่ะ!
ฮ่าๆๆ~ วันนี้เป็นวันโชคดีของคุณหนูจริงๆ!
“อ้าว? ยัยฉู่ แกเป็นอะไรไป?”
จู่ๆ ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนก็ชะงัก เมื่อหันไปเห็นฉู่เค่อเหลียนนั่งหน้าดำคร่ำเครียด เหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่างไปแล้ว
“ฉันไม่เป็นไร ไม่ต้องมายุ่ง”
ฉู่เค่อเหลียนหัวเราะแห้งๆ เบะปากตอบเสียงสั่นเครือเหมือนคนจะร้องไห้
ไม่ยุติธรรม! โลกนี้มันไม่มีความยุติธรรมเลย!
ทำไมกัน? รังแกกันเกินไปแล้ว!
ทำไมฉันถึงได้แต่พวกกุ้งหอยปูปลาเศษสวะ แต่ยัยเพื่อนตัวแสบนี่กดทีเดียวได้ระดับ S?
ฮือๆๆ... รังแกคนสวยชัดๆ!