บทที่ 57 หวังว่าจะไม่มีตำนานที่แกร่งเกินไปปรากฏตัวลงมานะ

หมายเหตุผู้แปล: ต้นฉบับจีนใช้คำสับสนมาก ช่วงแรกๆ ใช้ 一大 (มหาวิทยาลัย) บทนี้ใช้ 一中 (โรงเรียนมัธยม) แต่ตอนที่เฉินหยุนพูดถึงฉู่เค่อเหลียนกับไป๋เฉียนเฉี่ยนบอกว่าเป็นรุ่นน้องมหาวิทยาลัย และงานครบรอบก็เป็นมหาวิทยาลัย แต่พอบทนี้ใช้คำศัพท์ที่ดูบริบทน่าจะหมายถึงโรงเรียนมัธยมปลาย?

ดังนั้นเพื่อป้องกันความสับสนและเข้าใจตรงกัน ผู้แปลจะขอแก้ไขให้เป็นมหาวิทยาลัยแทน นั่งเช็คมาหลายชั่วโมงไม่ได้เริ่มแปลสักที ถ้านักอ่านคนไหนมีข้อเสนอแนะหรือจุดที่ผู้แปลอาจจะลืมเช็คแล้วคิดว่าน่าจะเป็นอันไหนมากกว่า รบกวนคอมเมนต์บอกด้วยนะครับ

.

.

.

คุณหนูยุน: สวัสดีค่ะทุกคน น้องใหม่มารายงานตัว ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ

เด็กดีที่ซื่อสัตย์: ท่านเทพน่ากลัวเกินไปแล้ว แอ๊บเด็กเฉยเลย

มันจะกลายเป็นมังกร!: น่ากลัวสุดๆ!

สวยแต่เด็กยันโต: ฮือๆ ฉันเองก็อยากได้โปเกมอนระดับกึ่งเทพเหมือนกันนะ

คุณหนูคือดาวมหาลัย: (ลูบหัวสุนัขเม้นบน.JPG)

หลินยุนเอ๋อร์มองข้อความในกลุ่มแชตด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก น่าสนุกจังเลยนะ

จากนั้นเธอก็หันไปมองโดราเมชิยะที่ลอยนิ่งอยู่ข้างกาย หลินยุนเอ๋อร์อดไม่ได้ที่จะเอานิ้วจิ้มแก้มของเจ้าโดราเมชิยะเบาๆ

น่ารักจัง!

“เถ้าแก่ งั้นฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ ถ้ามีอะไรไม่เข้าใจจะมาปรึกษาใหม่ค่ะ”

หลังจากพูดคุยสอบถามกู่ซินเกี่ยวกับนิสัยและการเลี้ยงดูโดราเมชิยะอีกครู่หนึ่ง หลินยุนเอ๋อร์ก็ลุกขึ้นกล่าวลา

ส่วนเฉินหยุนกับโอวหยางซินนั้นขอตัวกลับไปตั้งแต่เมื่อสิบกว่านาทีที่แล้ว

ถึงแม้เฉินหยุนจะอยากลองประลองกับโดราเมชิยะของหลินยุนเอ๋อร์ดูสักตั้ง แต่พอนึกขึ้นได้ว่าโดราเมชิยะของเธอบินได้...

เขาเลยคิดว่าเอาไว้ก่อนดีกว่า

“ยินดีต้อนรับเสมอครับ” กู่ซินยิ้มพลางเดินไปส่งสาวสวยผู้ร่ำรวยออกจากร้าน

พอแผ่นหลังของหลินยุนเอ๋อร์ลับสายตาไป กู่ซินก็รีบปิดประตูแล้วแขวนป้ายหยุดทำการชั่วคราวด้วยความรวดเร็ว

“ระบบ! ภารกิจหลักเสร็จสิ้นแล้วต้องทำยังไงต่อ?”

ท่ามกลางสายตาฉงนสงสัยของดีแอนซีและมานาฟี กู่ซินรีบกลับมานั่งที่เคาน์เตอร์แล้วสื่อสารกับระบบในใจ

<ติ๊ง~ ยอดขายปัจจุบันอยู่ที่หนึ่งร้อยยี่สิบล้าน บรรลุเงื่อนไขภารกิจหลักที่หนึ่งแล้ว ต้องการปลดล็อกเลยหรือไม่?>

“ปลดล็อก”

<ยินดีด้วยโฮสต์ คุณกำลังจะก้าวไปอีกขั้นในการทำให้โปเกมอนเป็นที่แพร่หลายไปทั่วโลก!>

<โฮสต์สามารถเลือกพื้นที่หนึ่งเขตเพื่อให้ระบบทำการปรากฏตัว โปเกมอนป่าจะปรากฏตัวแบบสุ่มในสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติของพื้นที่นั้นๆ>

<อัปเดตสิทธิ์การเข้าถึงของระบบ ปลดล็อกบ่อสุ่มเครื่องช่วยจำท่าและบ่อสุ่มไอเทมสำหรับการวิวัฒนาการโปเกมอน รวมถึงต้นกล้าเบอร์รี่ในโลกโปเกมอน>

เยี่ยม!

กู่ซินยิ้มแก้มปริ สวยงามจริงๆ!

“เลือกพื้นที่... เมืองเซี่ยงไฮ้!”

<เลือกพื้นที่เมืองเซี่ยงไฮ้เรียบร้อย ต้องการดำเนินการปรากฏตัวทันทีหรือไม่>

“ไม่”

กู่ซินเลือกตอบปฏิเสธโดยไม่ลังเล ตอนนี้ยังไม่เหมาะ

การที่โปเกมอนจะปรากฏตัวลงมาไม่ใช่เรื่องเล่นๆ และยังมีอีกหลายอย่างที่ต้องเตรียมการล่วงหน้า

เพราะโปเกมอนป่านั้นแตกต่างจากโปเกมอนระดับเริ่มต้นที่เขาขายให้ลูกค้าในร้าน โปเกมอนที่ระบบจัดสรรมาขายนั้นมีนิสัยไร้เดียงสาและบริสุทธิ์ ถึงบางตัวจะมีนิสัยแปลกๆ ไปบ้าง แต่ก็ไม่มีพิษมีภัย

แต่กับโปเกมอนป่ามันคนละเรื่องกันเลย

ไม่เห็นหรือไงว่าซาโตชิออกเดินทางวันแรกก็โดนฝูงบีเดิลไล่ต้อนจนวิ่งหนีป่าราบเกือบครึ่งค่อนวัน?

แถมถ้าจู่ๆ โปเกมอนโผล่มาโดยไม่มีการเตรียมการ ย่อมต้องเกิดความขัดแย้งกับผู้คนในพื้นที่แน่นอน สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือรัฐบาลอาจส่งกองทัพเข้ากวาดล้าง ซึ่งนั่นไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเลย

สิ่งที่กู่ซินอยากเห็นคือโปเกมอนสามารถกลมกลืนกับโลกใบนี้ได้อย่างสมบูรณ์ ไม่ใช่สร้างความแตกตื่นจนมนุษย์ต่อต้านและมองเป็นศัตรู

“คงต้องไปคุยกับเบื้องบนหน่อยแล้ว” กู่ซินครุ่นคิด

“แล้วก็พวกเมล็ดพันธุ์เบอร์รี่พวกนี้ด้วย”

กู่ซินเปิดดูหน้าต่างรายการต้นกล้าเบอร์รี่ มีรายชื่อเบอร์รี่เรียงรายเต็มไปหมด

ผลเชอรี ผลคาโก ผลโมมอน ผลริวคา...

เยอะแยะไปหมด ต้นไม้ผลในโลกโปเกมอนเหล่านี้ไม่เพียงแต่มีสรรพคุณมหัศจรรย์ แต่ยังเป็นวัตถุดิบในการทำโปเกบล็อกอีกด้วย

ในธรรมชาติ เบอร์รี่พวกนี้ก็คืออาหารหลักของเหล่าโปเกมอนป่า

ดังนั้นการปลูกต้นไม้พวกนี้จึงเป็นเรื่องจำเป็นเร่งด่วนที่รอช้าไม่ได้

เพราะมันจะช่วยจัดหาแหล่งอาหารและสารอาหารให้กับโปเกมอนป่า แม้ว่าในโลกโปเกมอนจะมีห่วงโซ่อาหารของมันเอง แต่โปเกมอนที่ล่าโปเกมอนชนิดอื่นเป็นอาหารอย่างชัดเจนนั้นมีไม่มากนัก

“แถมยังช่วยปรับปรุงสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติด้วยเหรอ? ข้อนี้ไม่เลวเลย”

หลังจากตรวจสอบข้อดีของการปรากฏตัวโปเกมอนอย่างละเอียด กู่ซินก็เลิกคิ้วขึ้น

ตามคำอธิบายของระบบ สภาพแวดล้อมในพื้นที่ที่โปเกมอนปรากฏตัวลงมาจะค่อยๆ ได้รับการฟื้นฟูและปรับปรุงให้ดียิ่งขึ้น พูดง่ายๆ คือพืชพรรณจะเจริญงอกงามอุดมสมบูรณ์ขึ้น

แหล่งน้ำจะใสสะอาดขึ้น ทำให้เหมาะแก่การอยู่อาศัยของโปเกมอน

โลกใบนี้มีวิถีการพัฒนาแทบจะเหมือนกับโลกเก่าของกู่ซิน มลพิษจากอุตสาหกรรมสมัยใหม่ค่อนข้างรุนแรง ภูเขาเขียวขจีและสายน้ำใสนั้นไม่ใช่ว่าจะไม่มี แต่ก็เหลืออยู่น้อยเต็มที

หรือจะพูดให้ถูกก็คือ เทียบกับธรรมชาติในโลกโปเกมอนไม่ได้เลย

“ระบบ ถ้าสุ่มปรากฏตัวโปเกมอน แปลว่าจะสุ่มตัวไหนลงมาก็ได้ใช่ไหม?”

<ระบบจะสุ่มทั้งหมด>

“งั้นแปลว่าโปเกมอนในตำนานก็มีโอกาสปรากฏตัวลงมาด้วยงั้นสิ?”

กู่ซินเลียริมฝีปาก ถามย้ำประเด็นที่เขาอยากรู้ที่สุด

<ถูกต้อง>

ได้รับคำยืนยันจากระบบ ดวงตาของกู่ซินก็ไหววูบ

บอกตามตรง ถ้าเป็นโปเกมอนทั่วไปก็ไม่เท่าไหร่ แต่ถ้าโปเกมอนในตำนานมีโอกาสสุ่มลงมาด้วย นี่ตอบยากเลยว่าเป็นเรื่องดีหรือร้าย

เพราะโลกปัจจุบันยังไม่มีโปเกมอนอาศัยอยู่มากนัก การปรากฏตัวครั้งแรกถ้าได้โปเกมอนฝ่ายดีอย่างโฮโอ ลูเกีย เซอเนียส หรือบัดเดร็กซ์ ลงมาก็คงดี

แต่ถ้าดันแจ็กพอตแตกได้ตัวอันตรายอย่างกราดอน ไคออกา หรือคิวเรม ที่เป็นฝ่ายโกลาหลลงมาล่ะก็...

คิดในแง่ร้ายสุดๆ ถ้าตัวที่ลงมาคืออิเวลทัล, เนครอสมาที่สูญเสียแสงสว่าง, หรือมุเก็นไดนาที่ขาดแคลนพลังงาน...

งานนี้ได้ขำไม่ออกแน่

“หวังว่าจะไม่มีตำนานที่แกร่งเกินไปปรากฏตัวลงมานะ ต้องค่อยเป็นค่อยไปสิ”

กู่ซินขมวดคิ้ว ตอนนี้เขายังรับมือพวกระดับตำนานอย่างอิเวลทัล หรือไคออกา กราดอน ไม่ไหวหรอกนะ

ถึงดีแอนซีกับมานาฟีจะเก่งก็จริง แต่ตำนานเองก็มีการแบ่งระดับชั้นเหมือนกัน จะให้สองตัวนี้ไปบวกกับไคออกาดึกดำบรรพ์ที่กำลังคลั่ง? บ้าไปแล้ว

“เป็นโชคก็ไม่ใช่เคราะห์ เป็นเคราะห์ก็หนีไม่พ้น เอาเป็นว่าจัดการเรื่องตรงหน้าก่อนดีกว่า”

กู่ซินส่ายหน้า คิดมากไปก็ปวดหัว อีกอย่างเขาไม่เชื่อหรอกว่าระบบจะปล่อยพวกตำนานสายทำลายล้างลงมาเร็วขนาดนี้

ไม่งั้นสิ่งที่ทำมาทั้งหมดจะมีความหมายอะไร?

ไม่ว่าจะเป็นไคออกาดึกดำบรรพ์ กราดอนดึกดำบรรพ์ หรือเนครอสมาที่สูญเสียแสงสว่าง พวกมันล้วนมีพลังระดับทำลายโลกได้จริง ให้พวกมันลงมาตอนนี้มันหายนะชัดๆ

คาดว่าน่าจะเริ่มจากพวกสามสุนัขในตำนาน หรือสามวิหคในตำนาน... มั้งนะ?

...

มหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งเซี่ยงไฮ้

“เฮ้อ~ เลิกคลาสสักที บอกตรงๆ นะ ฉันไม่อยากมาเรียนพรุ่งนี้เลย”

พอเดินพ้นรั้วมหาวิทยาลัย ฉู่เค่อเหลียนก็กางแขนบิดขี้เกียจเต็มที่ เผยให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าที่งดงาม

อืม ติดแค่ส่วนนั้นดูจะเล็กไปหน่อยก็เถอะ

“พอได้แล้วย่ะ หล่อนเล่นเหม่อลอยทั้งวันเลยนะ” ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนกลอกตามองบน บ่นเพื่อนสาวอย่างเอือมระอา

“ฮิฮิ~ เรื่องนั้นช่างมันเถอะน่า ถ้าแม่ไม่บังคับให้มาเรียน ฉันก็ขี้เกียจมาตอกบัตรทุกวันหรอก”

“ไปกันเถอะๆ ยัยหนูเฉี่ยน ไปสุ่มโปเกมอนกัน”

ฉู่เค่อเหลียนยิ้มร่าพลางควงแขนไป๋เฉี่ยนเฉี่ยน ลากเพื่อนสาววิ่งไปหาคนขับรถที่มารอรับ

มาเรียนจะมีอะไรน่าสนใจ? โปเกมอนสิหอมหวานที่สุด!

...

บ้านโปเกมอน

“ลัลล้า~ เถ้าแก่ พวกเรามาแล้วค่า”

เสียงกระดิ่งลมที่คุ้นเคยดังขึ้น ฉู่เค่อเหลียนทักทายกู่ซินด้วยน้ำเสียงร่าเริงเปี่ยมพลัง

“โห~ ธุรกิจรุ่งเรืองนะเนี่ย”

แต่พอเดินเข้ามาในร้าน ภาพที่เห็นคือคนแปลกหน้าหลายคน น่าจะเป็นลูกค้าใหม่ทั้งหมด

“มากันแล้วเหรอ? เลิกเรียนไวจังนะ”

กู่ซินกำลังคิดเงินอยู่ พอได้ยินเสียงก็เงยหน้ามองสองสาวนักศึกษาสุดไฮโซแล้วยิ้มทักทาย

“นั่งรอก่อนนะครับ ถ้าจะแบทเทิลก็เชิญที่สนามหลังร้านได้เลย”

หลังจากรูดบัตรให้ลูกค้าตรงหน้าเสร็จ กู่ซินก็หันไปบอกสองสาว

วันนี้ธุรกิจดีจริงๆ เพิ่งขายโปเกมอนออกไปอีกสองตัว เป็นอาร์โบกับแซนด์

“...งั้นฉันกับยัยหนูเฉี่ยนไปรอข้างหลังนะ”

ฉู่เค่อเหลียนไม่เกรงใจ หยิบโปเกเด็กซ์ขึ้นมาส่องข้อมูลอาร์โบ แม้ใจจริงจะอยากมาสุ่มโปเกมอน แต่เห็นกู่ซินยุ่งอยู่ เธอก็ไม่ได้รีบร้อนอะไร

“ตามสบายครับ”

กู่ซินรับกล่องโปเกบล็อกมาจากดีแอนซี แล้วส่งต่อให้ชายหนุ่มตรงหน้า

“นี่เป็นโปเกบล็อกประเภทพิษครับ รสชาติที่อาร์โบชอบ เป็นของแถมสองกล่องครับ”

“อ้อ อาร์โบเป็นโปเกมอนที่มีพิษ เวลาปกติก็ระมัดระวังหน่อยนะครับ อย่าให้มันเผลอไปทำร้ายคนอื่นเข้า”

“ทางที่ดีที่สุดควรซื้อยารักษาพิษติดตัวไว้สักสองขวด เพื่อความปลอดภัยครับ”

กู่ซินเตือนชายหนุ่ม ซึ่งเขาก็พยักหน้าตั้งใจฟัง

จากนั้นชายหนุ่มก็มองอาร์โบที่ขดตัวอยู่ข้างเท้าด้วยความพึงพอใจ เขาไม่ได้กลัวงู หรือจะพูดให้ถูกคือเขาชอบงูมาก

“งั้นรบกวนเถ้าแก่จัดยารักษาพิษให้ผมห้าขวดเลยครับ แล้วก็ขอโปเกบล็อกสำหรับอาร์โบเพิ่มอีกห้ากล่อง”

คิดดูแล้วความปลอดภัยสำคัญที่สุด ชายหนุ่มจึงบอกกู่ซิน

“ได้ครับ รอสักครู่นะครับ” กู่ซินยิ้มรับ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา หลังจากส่งลูกค้าออกจากร้านจนหมด กู่ซินก็ดื่มน้ำแล้วถอนหายใจยาว

ในที่สุดก็ว่างสักที เสียดายอยู่นิดหน่อยที่ถึงแม้จะมีคนเข้ามาสอบถามเยอะ และสนใจไม่น้อย แต่คนที่ตัดสินใจซื้อจริงๆ ก็ยังเป็นส่วนน้อย

ราคายังคงเป็นกำแพงที่กันคนออกไปได้เยอะทีเดียว

กู่ซินส่ายหน้าอย่างจนใจ จะให้ลดราคาก็เป็นไปไม่ได้ เพราะราคาที่เขาขายให้ลูกค้าตอนนี้ ก็ถือว่าเป็นราคาที่ต่ำมากแล้ว

“ที่ราบชานเมืองฝั่งตะวันตกมีพื้นที่เยอะ ปลูกได้เยอะหน่อย ส่วนป่าทางฝั่งตะวันออก...”

กู่ซินนั่งลงที่โซนพักผ่อน กางแผนที่เขตเมืองเซี่ยงไฮ้ออก แล้วพิจารณาแต่ละพื้นที่อย่างละเอียด

“เอ๊ะ? เถ้าแก่ ทำไมมานั่งศึกษาภูมิศาสตร์ซะแล้วล่ะ?”

ไม่กี่นาทีต่อมา ฉู่เค่อเหลียนกับไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนก็เดินเข้ามา มองกู่ซินด้วยความสงสัย

“ก็ถือว่าทำความเข้าใจผังเมืองเซี่ยงไฮ้ไปด้วยในตัวน่ะครับ” กู่ซินได้สติกลับมา หันไปยิ้มให้สองสาว

“แบทเทิลเป็นไงบ้าง?”

“เชอะ~ ยัยหนูเฉี่ยนหน้าไม่อาย ใช้แต่ความได้เปรียบเรื่องประเภทมาสู้กับฉัน” พูดถึงเรื่องนี้ฉู่เค่อเหลียนก็เบะปาก ไม่สบอารมณ์อย่างแรง

“พูดให้มันน้อยๆ หน่อยเถอะย่ะ ฉันมีแต่โปเกมอนประเภทน้ำ จะให้ใช้อะไร?”

ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนได้ยินก็ขำกลิ้ง โปเกมอนทั้งสามตัวของเธอเป็นประเภทน้ำล้วนๆ ส่วนฮิโตคาเงะกับนัคคราของฉู่เค่อเหลียนก็แพ้ทางน้ำทั้งคู่ จะให้โทษเธอได้ไง?

“เรื่องการแพ้ทางประเภทเป็นสิ่งที่ต้องนำมาใช้ในการต่อสู้โปเกมอนอยู่แล้วครับ เป็นเรื่องปกติ” กู่ซินตอบยิ้มๆ ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้

“แต่ผมมีเรื่องหนึ่งอยากถามพวกคุณพอดี”

“??” ฉู่เค่อเหลียนทำหน้างง รอฟังสิ่งที่กู่ซินจะพูด

“ถ้าสมมติว่า... ผมหมายถึงถ้าสมมตินะครับ ถ้าจู่ๆ มีโปเกมอนจำนวนมากปรากฏตัวขึ้นตามธรรมชาติในเมืองเซี่ยงไฮ้ พวกคุณจะคิดว่ายังไงครับ?”

กู่ซินนิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยถามทั้งสองคน

เขาอยากรู้จริงๆ ว่าถ้าคนพื้นที่รู้ว่าจะมีโปเกมอนปรากฏตัวขึ้นเป็นจำนวนมาก พวกเขาจะมีปฏิกิริยายังไง