บทที่ 56 ทำเอาฉันอิจฉาตาร้อนผ่าว

โปเกมอนที่ยอมควักเงินจ่ายเป็นพันล้าน...

หลินยุนเอ๋อร์ขมวดคิ้วเรียวสวย ไม่ต้องสงสัยเลย นั่นต้องเป็นโปเกมอนในตำนานที่เถ้าแก่พูดถึงแน่ๆ

ดูไม่ออกเลยแฮะ...

จังหวะนั้นเอง ประตูห้องกั้นก็เปิดออกอีกครั้ง กู่ซินเดินออกมาพร้อมกับสิ่งมีชีวิตสีเขียวอมฟ้าที่ลอยอยู่ข้างกาย

รูปร่างของมันดูคล้ายมังกรตัวน้อย ส่วนหัวแบนกว้าง ปากแหลม ดวงตากลมโต ลำตัวเรียวยาว มีแขนเล็กๆ สองข้าง และหางยาวที่ส่ายไปมาเบาๆ

“นี่คือโดราเมชิยะครับ”

กู่ซินเดินมาหยุดตรงหน้าหลินยุนเอ๋อร์แล้วแนะนำ

“ดูแปลกๆ นะคะ แต่ก็น่ารักดีเหมือนกัน”

หลินยุนเอ๋อร์กระพริบตาสวยปริบๆ มองเจ้าโดราเมชิยะด้วยความอยากรู้อยากเห็น

รูปลักษณ์ของโดราเมชิยะให้ความรู้สึกพิศวงจริงๆ โดยเฉพาะลำตัวและหางที่ค่อยๆ ส่ายไหวไปมานั่น ให้ความรู้สึกเบาหวิวราวกับไม่มีน้ำหนัก

“เมชิ~”

โดราเมชิยะลืมตาโตจ้องมองหลินยุนเอ๋อร์เช่นกัน แต่จ้องอยู่ครู่หนึ่งก็ละสายตาหันไปมองรอบๆ ด้วยความแปลกใหม่

<ติ๊ด~ โดราเมชิยะ โปเกมอนประเภทมังกรและผี ชนิดโปเกมอนน่าเวทนา คุณสมบัติพิเศษ: ร่างใสสะอาด ท่าไม้ตาย: เคลื่อนที่ความไวแสง, ทำให้ตกใจ, กัด, รัดพัน, หางมังกร เคยอาศัยอยู่ในทะเลโบราณ หลังจากเกิดใหม่เป็นโปเกมอนประเภทผี ก็จะเร่ร่อนไปตามถิ่นที่อยู่เดิมในอดีต>

เฉินหยุนยกโปเกเด็กซ์ขึ้นส่องโดราเมชิยะเป็นคนแรก พอได้ยินคำบรรยาย เขาก็มองเจ้าตัวเล็กด้วยสายตาร้อนแรง

ประเภทมังกรและผี!

ที่แท้โดราเมชิยะก็เป็นโปเกมอนประเภทมังกร แถมยังมีประเภทผีอีกด้วย

เชี่ย!

“คำบรรยายนี้... หลอนอยู่นะ” โอวหยางซินมองโดราเมชิยะด้วยสายตาแปลกๆ

“ผีเหรอคะ?”

แต่หลินยุนเอ๋อร์ตกใจ ผีบ้าอะไรกันเนี่ย?

“ไม่ใช่ผีจริงๆ หรอกครับ แต่เป็นโปเกมอนประเภทผีต่างหาก”

กู่ซินส่ายหน้าพลางโบกมือเรียก โดราเมชิยะก็ค่อยๆ ลอยลงมาเกาะที่แขนของเขา

น้ำหนักของโดราเมชิยะเบาหวิว สมกับที่เป็นโปเกมอนประเภทผี

“ว่าง่ายจัง” หลินยุนเอ๋อร์จ้องโดราเมชิยะเขม็ง น่ารักน่าเอ็นดูเชียว!

“ประเภทผีเป็นประเภทที่รับมือยากมากครับ จริงๆ แล้วโดราเมชิยะตอนนี้ยังไม่เก่งเท่าไหร่ แต่ถ้าวิวัฒนาการถึงร่างสุดท้ายเมื่อไหร่ ความเก่งกาจจะพุ่งทะยานทันที”

กู่ซินค่อยๆ อธิบายเสริม

“ความเก่งของโดราเมชิยะนั้นไม่สูงนัก ปกติจึงมักอยู่รวมกันเป็นฝูง”

“แต่โดราพัลท์นั้นแข็งแกร่งมาก!”

“ในบรรดาระดับกึ่งเทพ ถ้าไม่นับพวกร่างเมก้า โดราพัลท์คือตัวเต็งอันดับหนึ่งเลยทีเดียว”

“โดยเฉพาะประเภทผีที่ทำให้รูปแบบการต่อสู้ของโดราพัลท์พลิกแพลงพิสดาร บวกกับประเภทมังกรที่การันตีความแข็งแกร่งทางกายภาพ”

“พอกลายเป็นโดราพัลท์ที่มีครบทั้งสองอย่างจึงรับมือได้ยากสุดๆ”

“นี่เป็นครั้งแรกเลยหรือเปล่าที่มีคนสุ่มได้โปเกมอนประเภทผี?”

เฉินหยุนอิจฉาตาร้อนผ่าว ไม่ใช่แค่ระดับกึ่งเทพ แต่เป็นถึงกึ่งเทพประเภทมังกรและผี ดวงจะดีเกินไปแล้ว!

“ใช่ครับ ผมเองก็นึกไม่ถึงเหมือนกันว่าโปเกมอนประเภทผีตัวแรกที่ออกมาจะเป็นโดราเมชิยะ”

กู่ซินพยักหน้า มองเจ้าตัวเล็กด้วยความรู้สึกทึ่ง

เขาไม่คิดเลยว่าระดับกึ่งเทพตัวที่สองจะโผล่ออกมาเร็วขนาดนี้

“เถ้าแก่ ถ้าฉันซื้อมาต้องให้อะไรมันกินคะ?”

หลินยุนเอ๋อร์ถามด้วยความสงสัย บอกตามตรงว่าเธอเริ่มหวั่นไหวแล้ว

นี่เป็นโปเกมอนตัวแรกที่สุ่มได้ แถมยังเป็นระดับกึ่งเทพ หน้าตาก็น่ารักมุ้งมิ้ง

ที่สำคัญ... เป็นผีเหรอ?

อืม ถึงเถ้าแก่จะบอกว่าไม่ใช่ผีจริงๆ แต่หลินยุนเอ๋อร์ข้ามช็อตนั้นไปแล้ว

ผีเลยนะเว้ย!

“กินได้ทั้งโปเกบล็อกประเภทผีหรือประเภทมังกรครับ แต่ถ้าจะให้ดีที่สุดควรผสมให้กินทั้งสองแบบเลย”

“อ้อ จริงสิ โปเกบล็อกคืออาหารเสริมทางโภชนาการสูตรเฉพาะของทางร้านครับ เหมาะกับโปเกมอนที่สุดแล้ว”

กู่ซินตอบทันควัน ก่อนจะนึกได้ว่าหลินยุนเอ๋อร์คงยังไม่รู้จักโปเกบล็อก

หลินยุนเอ๋อร์พยักหน้าแบบงงๆ

“แต่ถ้าคุณคนสวยอยากซื้อโดราเมชิยะจริงๆ ต้องดูแลเอาใจใส่เป็นพิเศษหน่อยนะครับ เพราะกว่าพลังต่อสู้ของมันจะก้าวกระโดด ต้องใช้เวลาเลี้ยงดูนานกว่าโปเกมอนตัวอื่นพอสมควรเลย”

กู่ซินนิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มบอก

“ปกติโปเกมอนระดับกึ่งเทพจะใช้เวลาเติบโตนานกว่าทั่วไปอยู่แล้ว แต่โดราเมชิยะช่วงต้นเกมนั้นค่อนข้างลำบากกว่าเพื่อน”

“เพราะระดับที่ใช้ในการวิวัฒนาการนั้นสูงลิ่ว!”

“อย่างมินิริวหรือโยกิราส ร่างสองจะวิวัฒนาการตอนเลเวล 30 ซึ่งถือว่าสูงแล้วเมื่อเทียบกับพวกโปเกมอนเริ่มต้นร่างสาม”

“เพราะเลเวล 30 กว่าๆ พวกโปเกมอนเริ่มต้นก็วิวัฒนาการเป็นร่างสุดท้ายกันหมดแล้ว!”

“แต่โดราเมชิยะโหดกว่านั้น ร่างสองต้องรอถึงเลเวล 50!”

“ใช่ครับ ต้องปั้นถึงเลเวล 50 กว่าจะเป็นโดรอนจิ แล้วต้องรอถึงเลเวล 60 กว่าจะเป็นโดราพัลท์”

“และที่น่าปวดหัวคือ ระหว่างที่เก็บเลเวล โดราเมชิยะเรียนท่าไม้ตายใหม่ไม่ได้เลย...”

“ฟังไม่ผิดหรอกครับ มันเรียนท่าจากการอัปเลเวลไม่ได้สักท่า นอกจาก 4 ท่าที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิด มันจะเรียนท่าใหม่ได้ต้องพึ่งท่าทางพันธุกรรมหรือเครื่องช่วยจำท่าเท่านั้น”

“แถมท่าที่เรียนผ่านเครื่องได้ก็น้อยนิด ส่วนใหญ่เป็นพวกท่าสถานะซะด้วย”

“เรียกได้ว่าเป็นร่างต้นของระดับกึ่งเทพที่น่าปวดหัวที่สุดแล้ว”

“ใช้เวลาฟูมฟักนาน โตช้า แต่ขอแค่ไปถึงร่างสุดท้ายได้... โลกเปลี่ยนทันที!”

“เพราะโดราพัลท์นั้นเก่งของจริง!”

“ฉันเข้าใจแล้วค่ะ”

หลินยุนเอ๋อร์ทำท่าครุ่นคิด ดวงตาคู่สวยเป็นประกายวูบไหวขณะมองโดราเมชิยะ

ผี... มังกร...

“เมชิ~”

โดราเมชิยะเอียงคอเล็กน้อย ดวงตาคู่โตจ้องมองหญิงสาวที่จ้องตานิ่ง ส่งเสียงร้องงึมงำในลำคออย่างไร้เดียงสา

“เถ้าแก่ ตัวนี้ฉันซื้อค่ะ!”

ในที่สุดหลินยุนเอ๋อร์ก็สูดหายใจลึก ตัดสินใจอย่างเด็ดขาด

ไม่ใช่แค่เพราะคำยุของพวกกู่ซินหรือเฉินหยุน แต่เธอชอบเจ้าโดราเมชิยะตัวนี้จริงๆ

นี่มันผีเชียวนะ!

ถึงภายนอกจะดูเรียบร้อยอ่อนหวาน แต่หลินยุนเอ๋อร์เป็นพวกใจกล้าบ้าบิ่นมาตั้งแต่เด็ก ชอบเรื่องลี้ลับเป็นชีวิตจิตใจ

อืม เธอเป็นประเภทที่เปิดหนังผีดูตอนดึกคนเดียวได้ชิวๆ เหมือนดูหนังรักโรแมนติกนั่นแหละ

“เป็นการตัดสินใจที่ฉลาดมากครับ ผมเชื่อว่าคุณคนสวยจะต้องภูมิใจกับการตัดสินใจครั้งนี้แน่นอน”

กู่ซินยิ้มกว้าง เอ่ยกับหลินยุนเอ๋อร์อย่างจริงใจ

“ฉันก็หวังว่าอย่างนั้นค่ะ”

หลินยุนเอ๋อร์ยิ้มหวานหยด เป็นรอยยิ้มที่ดูบริสุทธิ์งดงามจริงๆ

“รบกวนเถ้าแก่รอสักครู่นะคะ”

จากนั้นเธอก็กล่าวขอโทษกู่ซิน เธอต้องติดต่อคุณพ่อก่อน ถึงจะมีบัตรเครดิตที่คุณพ่อให้ไว้ซึ่งวงเงินน่าจะพอรูด

แต่เธอก็อยากแจ้งท่านให้ทราบก่อน

“ไม่เป็นไรครับ” กู่ซินส่ายหน้า เดินไปที่เคาน์เตอร์เพื่อเตรียมจัดชุดโปเกบล็อกและของอื่นๆ

“ยินดีด้วยนะเถ้าแก่ ปิดดีลใหญ่ได้อีกแล้ว”

เฉินหยุนแซวขำๆ นึกไม่ถึงว่าจะขายออกจริงๆ

เขาเหลือบมองหลินยุนเอ๋อร์ แหม... สวยและรวยมากของแทร่

“ไม่ง่ายเลยครับ”

กู่ซินมุมปากกระตุกยิ้ม ตัวเขาเองก็คาดไม่ถึงเหมือนกัน

ถ้าปิดดีลนี้สำเร็จ ภารกิจหลักแรกของเขาก็จะเสร็จสิ้น ยอดขายทะลุร้อยล้าน!

จากเดิมที่คิดว่าตามปกติน่าจะต้องใช้เวลาอีกเป็นเดือน

“นี่~ เถ้าแก่ วันนี้ฤกษ์ดี ให้ผมสุ่มอีกสักสองรอบไม่ได้เหรอ?”

เฉินหยุนลองหยั่งเชิง

“คุณชายเฉินอย่ากดดันผมเลยครับ กฎนี้รุ่นพี่ผมเป็นคนตั้งไว้”

กู่ซินมองเฉินหยุนอย่างขำๆ พ่อหนุ่มคนนี้คันไม้คันมืออีกแล้วสินะ

“น่าเสียดายชะมัด”

เฉินหยุนถอนหายใจ เขาอยากสุ่มใจจะขาด เผื่อจะได้ระดับกึ่งเทพกับเขาบ้างไหมนะ?

ถึงจะไม่รู้ว่า ‘รุ่นพี่’ ที่กู่ซินอ้างถึงเป็นใคร แต่เขาก็ไม่คิดจะเซ้าซี้ ปัญหานี้เรื่องเล็ก พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่ก็ได้

“เถ้าแก่ เรียบร้อยแล้วค่ะ รูดได้เลย”

หลังจากโทรคุยกับคุณพ่อและได้รับอนุญาตเรียบร้อย หลินยุนเอ๋อร์ก็เดินยิ้มบางๆ มาที่เคาน์เตอร์แล้วยื่นบัตรให้กู่ซิน

“โอเคครับ ขอบคุณที่อุดหนุนครับคนสวย แล้วก็นี่เป็นโปเกบล็อกแถมฟรีสองกล่อง ส่วนนี่คือคู่มือเทรนเนอร์มือใหม่ ข้างในมีความรู้พื้นฐานเกี่ยวกับโปเกมอนเพียบครับ”

“และนี่ครับ ของที่ระลึกสำหรับลูกค้าที่ซื้อโปเกมอนระดับกึ่งเทพ... โปเกบอลแบบพิเศษ พรีเมียร์บอล”

“รับโปเกเด็กซ์ด้วยไหมครับ?”

หลังจากรูดบัตรเสร็จ กู่ซินก็ยื่นโปเกบล็อกและของต่างๆ ให้พลางยิ้มถาม

“รับค่ะ แล้วก็... พวกโปเกบล็อกนี่ ทางร้านมีบริการส่งไปรษณีย์ไหมคะ?”

“ถ้าลูกค้าต้องการ เราจัดให้ได้แน่นอนครับ”

กู่ซินพยักหน้า เพราะหลินยุนเอ๋อร์มาจากเมืองหางโจว จะให้ขับรถมาเมืองเซี่ยงไฮ้ทุกครั้งที่อาหารหมดคงไม่ไหว

“โดราเมชิยะ ต่อไปพี่สาวคนนี้คือเทรนเนอร์ของเธอนะ อยู่ด้วยกันดีๆ ล่ะ”

กู่ซินหันไปพูดเสียงอ่อนโยนกับเจ้าตัวเล็กที่อยู่ข้างกาย

“เมชิ~”

โดราเมชิยะเข้าใจความหมาย มันลอยเข้าไปใกล้หลินยุนเอ๋อร์ ส่งเสียงร้องเบาๆ อย่างเป็นมิตร

“สวัสดีจ้ะ โดราเมชิยะ”

หลินยุนเอ๋อร์ยื่นมือไปแตะเบาๆ สัมผัสเย็นเฉียบทำให้เธอรู้สึกดี พอเห็นว่าโดราเมชิยะไม่ขัดขืนแถมยังหรี่ตาพริ้มอย่างว่าง่าย เธอก็ยิ่งเอ็นดูเจ้ามังกรผีน้อยตัวนี้เข้าไปใหญ่

โอ๊ย... น่ารักไม่ไหว!

“อีกอย่างครับ ทางเรามีกลุ่มแชตสำหรับเทรนเนอร์ด้วย คุณคนสวยสนใจเข้ากลุ่มไหมครับ?”

หลังจากคิดเงินค่าโปเกเด็กซ์ผ่านคิวอาร์โค้ดเสร็จ กู่ซินก็เอ่ยชวน

“เอ๊ะ? เอาสิคะ!” หลินยุนเอ๋อร์ตาโต รีบพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม

เธอเองก็อยากรู้เรื่องของเทรนเนอร์คนอื่นเหมือนกัน

หลังจากแอดเพื่อน กู่ซินก็ดึงหลินยุนเอ๋อร์เข้ากลุ่มทันที

เถ้าแก่กู่ เชิญ ‘คุณหนูยุน’ เข้ากลุ่ม

เถ้าแก่กู่: ยินดีต้อนรับคุณหนูยุนคนสวยสู่ครอบครัว โดราเมชิยะ ระดับกึ่งเทพครับ! (สติ๊กเกอร์จุดพลุ)

สวยแต่เด็กยันโต: มาแล้ว! มาแล้ว! ยัยคนดวงดีที่น่าโดนสาปแช่งมาแล้ว! ฮืออออ... (สติ๊กเกอร์น้ำตาไหลพราก)

เจ้าจิ้งจอกดันเป็นตัวผู้ซะงั้น: ขอชาบูแม่คนสวยและรวยมากครับ ขอดูรูปโดราเมชิยะหน่อยได้ไหมครับคุณเศรษฐี? (สติ๊กเกอร์ทำตาแป๋ว)

คุณหนูคือดาวมหาลัย: เด็กใหม่แจกอั่งเปา! แจกอั่งเปาเดี๋ยวนี้!! (สติ๊กเกอร์คนดวงดีจงพินาศ)

นกน้อยน่าทะนุถนอม: ฮือออ~ น้ำตาแห่งความอิจฉามันไหลออกมาเอง

ซิน: ......

หลินยุนเอ๋อร์มองแชตกลุ่มที่ครึกครื้นแล้วอมยิ้มจนตาหยี แก้มบุ๋มลงอย่างน่ารัก

อืม... ทุกคนต้อนรับอบอุ่นจังเลยนะ~