บทที่ 55 ผมยอมจ่ายสักพันล้านเพื่อซื้อมันด้วยซ้ำ!
บทที่ 55 ผมยอมจ่ายสักพันล้านเพื่อซื้อมันด้วยซ้ำ!
หกสิบล้าน... หกสิบล้านหยวน!
หลินยุนเอ๋อร์ถึงกับยืนนิ่งอึ้งตะลึงงัน เดิมทีเธอคิดว่าต่อให้เถ้าแก่คนนี้จะทำท่าทางลังเลและจริงจังแค่ไหน ราคาก็อาจจะแพงกว่าข่าวลือในเน็ตสักหน่อย
อย่างมากก็คงพุ่งไปสักสองสามเท่า สักหนึ่งล้านหยวนก็น่าจะเต็มกลืนแล้วมั้ง?
แต่ให้ตายเถอะ นี่เล่นเปิดราคามาหกสิบล้านเลยเนี่ยนะ!
“เถ้าแก่คะ นี่มันไม่เวอร์ไปหน่อยเหรอคะ?”
คิ้วเรียวสวยของหลินยุนเอ๋อร์ขมวดเข้าหากันแน่น อดไม่ได้ที่จะโพล่งถามกู่ซินออกไป
สัตว์เลี้ยงตัวเดียว ขายหกสิบล้าน?
แต่คนที่เคยมาที่ร้านแล้วไปคอมเมนต์ในคลิปวิดีโอของกู่ซิน ก็บอกกันว่าราคาสองสามแสนไม่ใช่เหรอ?
“ราคานี้ไม่เวอร์เลยครับคนสวย เอาอย่างนี้ดีกว่า เดี๋ยวผมจะอธิบายให้ฟังอย่างละเอียดถึงสาเหตุที่เจ้าโดราเมชิยะตัวนี้ถึงมีราคาเท่านี้”
กู่ซินเดาปฏิกิริยาของหลินยุนเอ๋อร์ไว้อยู่แล้ว เขาถอนหายใจเบา ๆ ในใจ แต่ก็ยังคงความใจเย็นและเตรียมอธิบายถึง ‘คุณค่า’ ของโปเกมอนระดับกึ่งเทพให้เธอฟัง
ถึงจะไม่ได้คาดหวังอะไรมาก แต่หน้าที่ก็คือหน้าที่ ในฐานะเจ้าของร้าน เขาต้องไขข้อข้องใจของลูกค้าให้กระจ่าง
“จุ๊ ๆ... กะแล้วเชียวว่าต้องช็อกกับราคา”
เฉินหยุนมองดูทั้งสองสนทนากัน พลางเดาะลิ้นด้วยความทึ่ง ลองนึกย้อนไปเมื่อไม่กี่วันก่อน ตัวเขาเองก็ตกใจกับราคาของโยกิราสเหมือนกัน
“ถึงจะพอเข้าใจได้ แต่ราคานี้มันก็น่าตกใจจริง ๆ นั่นแหละค่ะ”
โอวหยางซินเหลือบมองเฉินหยุนแวบหนึ่ง ไม่ใช่ทุกคนจะเป็นทายาทมหาเศรษฐีระดับท็อปเหมือนท่านประธานนี่นา ที่จะเสกเงินหลายสิบล้านได้ง่าย ๆ แค่เอ่ยปาก
ต่อให้เป็นตัวโอวหยางซินเอง เธอก็หาเงินสดหลายสิบล้านมาจ่ายไม่ได้ทันทีหรอก ที่บ้านอาจจะพอช่วยได้ แต่ให้เทหมดหน้าตักเพื่อซื้อโปเกมอนตัวเดียวเนี่ยนะ?
โอวหยางซินคงตัดสินใจแบบนั้นไม่ได้แน่
“งั้นก็ต้องรอดูกันล่ะครับ ว่าสาวสวยคนนี้จะมีทุนทรัพย์พอจะคว้าเจ้าโดราเมชิยะตัวนี้ไปครองได้หรือเปล่า”
เฉินหยุนยักไหล่แบบไม่ยี่หระ สายตามองไปยังหลินยุนเอ๋อร์ที่กำลังขมวดคิ้ว แม้หญิงสาวจะดูตกใจ แต่พอได้ยินราคาเธอก็ไม่ได้ถึงกับสติหลุดเสียกิริยา
การสุ่มได้โปเกมอนระดับกึ่งเทพแสดงว่าดวงของคนคนนั้นต้องพุ่งปรี๊ดสุด ๆ แต่ไม่ได้หมายความว่าสุ่มได้แล้วจะมีปัญญาซื้อมันกลับไปเลี้ยงได้นี่นา!
คุณยังต้องมีเงินถุงเงินถังมากพอที่จะเปย์เจ้ากึ่งเทพตัวน้อยนี่ด้วย!
เฉินหยุนถ่ายรูปโดราเมชิยะบนหน้าจอโปเกเด็กซ์ แล้วกดเข้าแอปฯ วีแชท
[กลุ่มแชตบ้านโปเกมอน]
โยกิราสไม่ใช่จอมตะกละ: @ทุกคน (ส่งรูปภาพ)
โยกิราสไม่ใช่จอมตะกละ: พี่น้องเอ้ย รีบมามุงกันเร็วเข้า ระดับกึ่งเทพตัวที่สองโผล่มาแล้ว!
เมื่อรู้สึกถึงแรงสั่นเตือนจากโทรศัพท์ โอวหยางซินก็หยิบขึ้นมาดู แล้วก็ได้แต่ทำหน้าเอือมระอาใส่เฉินหยุน
รู้สึกว่าตั้งแต่ได้โปเกมอนไป ท่านประธานเฉินผู้สุขุมนุ่มลึกคนเดิมจะหายสาบสูญไปตลอดกาลแล้ว...
และเพียงไม่กี่วินาทีหลังจากเฉินหยุนส่งข้อความ กลุ่มแชตบ้านโปเกมอนก็ระเบิดลงทันที
สวยแต่เด็กยันโต: เชี่ย เชี่ย! ระดับกึ่งเทพโผล่อีกแล้วเหรอ? อ๊ากกก! วันนี้ฉันลืมแวะไปสุ่ม! จริง ๆ แล้วมันควรจะเป็นของฉันสิ! ของฉ้านนน! (สติกเกอร์ร้องไห้โฮ)
เจ้าจิ้งจอกดันเป็นตัวผู้ซะงั้น: เกินปุยมุ้ย ช่วงนี้ลูกค้าเข้าร้านเถ้าแก่เยอะเหรอครับ? ทำไมระดับ SS ออกไวขนาดนี้ (สติกเกอร์หมาตะลึง)
มันจะกลายเป็นมังกร!: ...
เด็กดีที่ซื่อสัตย์: เฮียหยุน เจ้ากึ่งเทพนี่ตัวอะไรอ่ะ? หน้าตาดูแปลก ๆ ชอบกล
คุณหนูคือดาวมหาลัย: @โยกิราสไม่ใช่จอมตะกละ เฮียหยุน เถ้าแก่บอกหรือเปล่าว่าชื่ออะไร?
โยกิราสไม่ใช่จอมตะกละ: ชื่อโดราเมชิยะ ส่วนเป็นประเภทอะไรเถ้าแก่ยังไม่ได้บอก ลูกค้าคนนั้นยังไม่รู้เลยว่าจะซื้อหรือเปล่า
สวยแต่เด็กยันโต: ฮือออ... มันควรจะเป็นของฉันแท้ ๆ! ฉันเสียใจอ่า!! (สติกเกอร์ร้องไห้น้ำตาเป็นสายเลือด)
เห็นข้อความของฉู่เค่อเหลียน เฉินหยุนก็แทบจะหลุดขำ
ในกลุ่มแชตบ้านโปเกมอนตอนนี้ คนที่มีปัญญาซื้อโปเกมอนระดับกึ่งเทพจริง ๆ มีแค่เขา ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยน และฉู่เค่อเหลียน สามคนนี้เท่านั้น
และเฉินหยุนไม่สงสัยเลยว่า ถ้าสองสาวรุ่นน้องนั่นสุ่มได้ระดับกึ่งเทพ พวกเธอคงกระโดดตัวลอยด้วยความดีใจแล้วรีบควักตังค์จ่ายพาน้องกลับบ้านทันที
เพราะไม่ต้องสงสัยเลยว่า ราคาของระดับกึ่งเทพนั้นสูงจนกันคนส่วนใหญ่ออกไปได้เลย
หร่วนซินอี้กับหร่วนโหย่วซิ่ว แม้เบื้องหลังครอบครัวจะไม่ธรรมดา แต่เฉินหยุนรู้ดีว่าทรัพย์สินของตระกูลหร่วนไม่ได้เว่อร์วังขนาดนั้น
โปเกมอนระดับกึ่งเทพราคาเริ่มต้นหกสิบล้าน ถ้าสองพี่น้องตระกูลหร่วนกล้าขอเงินที่บ้านมาซื้อ เฉินหยุนเดาว่าคุณอาหร่วนคงได้เตะโด่งสองพี่น้องออกจากบ้านแน่...
เฉินหยุนละสายตากลับมาที่หลินยุนเอ๋อร์ ตอนนี้ก็ขึ้นอยู่กับแม่สาวคนนี้แล้ว
“โปเกมอนระดับกึ่งเทพทุกตัวล้วนล้ำค่าและหายากยิ่งครับ และทางร้านเรารับประกันได้ว่า โปเกมอนทุกตัวที่ออกจากร้านไป ล้วนมีพรสวรรค์ระดับยอดเยี่ยม”
“ราคาหกสิบล้านอาจจะดูสูงลิ่ว แต่สำหรับร่างแรกของระดับกึ่งเทพที่ทางร้านขาย รับรองว่าคุ้มค่าทุกหยวนทุกสตางค์แน่นอนครับ”
กู่ซินอธิบายความหมายของคำว่า ‘ระดับกึ่งเทพ’ ให้หลินยุนเอ๋อร์ฟังอย่างจริงจัง พร้อมยืนยันด้วยน้ำเสียงหนักแน่นถึงคุณภาพของสินค้า
“เป็นรองแค่โปเกมอนในตำนานงั้นเหรอ...”
หลินยุนเอ๋อร์ได้ฟังแล้วก็นิ่งเงียบไป สายตาจดจ้องรูปโดราเมชิยะในโปเกเด็กซ์ด้วยความลังเลใจอย่างที่สุด
หลังจากฟังคำบรรยายละเอียดยิบของกู่ซิน เธอพอจะเข้าใจตัวตนของระดับกึ่งเทพแล้ว แต่ทว่า...
หกสิบล้านเชียวนะ!
“ถ้าคนสวยได้ดูคลิปที่ผมลง ก็น่าจะเคยเห็นโปเกมอนระดับกึ่งเทพผ่านตามาบ้างแล้วนะครับ”
“เจ้าโยกิราสของคุณเฉินนั่น ถ้าวิวัฒนาการร่างสุดท้ายเมื่อไหร่ จริง ๆ แล้วมันก็คือหนึ่งในระดับกึ่งเทพเหมือนกันครับ”
กู่ซินเห็นหลินยุนเอ๋อร์มีท่าทีลังเล ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมา
ลังเลแปลว่าอะไร? แปลว่าแม่สาวคนนี้มีกำลังซื้อไงล่ะ!
ถ้าไม่มีเงินซื้อ ป่านนี้เธอคงแสดงท่าทีเสียดายหรือถอดใจไปแล้ว ไม่ใช่มานั่งหน้าเครียดลังเลอยู่แบบนี้
“โยกิราสก็เป็นร่างแรกของระดับกึ่งเทพเหรอคะ?”
หลินยุนเอ๋อร์ชะงัก หันไปมองเจ้าโยกิราสที่กำลังนั่งสัปหงกอยู่ข้างเท้าเฉินหยุนด้วยความเอ็นดู เธอจำเจ้าตัวเล็กนี่ได้แม่นเลย
เพราะในคลิป เจ้าตัวเล็กนี่โชว์ฟอร์มโหดไล่ตบฟ็อกโกะของหลินเซิงซะยับเยิน
ที่แท้ก็เป็นร่างแรกของระดับกึ่งเทพนี่เอง
“เถ้าแก่คะ ขอดูตัวจริงของโดราเมชิยะหน่อยได้ไหมคะ?”
ใบหน้าขาวใสบริสุทธิ์ฉายแววความขัดแย้งในใจอย่างน่าสงสาร นิ้วเรียวเกี่ยวพันกันไปมา หลังจากลังเลอยู่ครู่ใหญ่ หลินยุนเอ๋อร์ก็เอ่ยขอเสียงเบา
เธอยังอยากเห็นตัวจริงของโดราเมชิยะก่อนตัดสินใจ
เงินหกสิบล้านเธอหามาจ่ายได้แน่นอน เพราะฐานะทางบ้านของเธอก็ถือว่าร่ำรวยระดับต้น ๆ ของเมืองหางโจว
แถมพ่อแม่ก็ตามใจเธอมาก ต่อให้เธอจะขอเงินหกสิบล้านเพื่อซื้อสัตว์เลี้ยงสักตัว พวกท่านก็คงยอมให้แน่นอน
แต่ว่า...
หลินยุนเอ๋อร์ลำบากใจเอง ตั้งแต่เกิดมาเธอยังไม่เคยใช้เงินก้อนโตเกินล้านเลยสักครั้ง
นี่จู่ ๆ จะให้จ่ายตูมเดียวหกสิบล้าน ตัวเธอเองนี่แหละที่ใจหายวาบ
“ได้แน่นอนครับ เชิญรอสักครู่” กู่ซินยิ้มรับอย่างสุภาพ ก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องเก็บของ
“คุณเฉินคะ?”
“มีอะไรเหรอครับคุณผู้หญิง”
เฉินหยุนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ยิ้มตอบหลินยุนเอ๋อร์
“โยกิราสของคุณ...”
“ซื้อมาหกสิบล้านเหมือนกันครับ คุณอยากจะถามว่าคุ้มไหมใช่หรือเปล่า?”
“ใช่ค่ะ ฉันไม่รู้ว่าควรจะซื้อดีไหม” หลินยุนเอ๋อร์เม้มปาก เธออยากฟังความเห็นจากเฉินหยุนผู้มีประสบการณ์ตรง
โลกออนไลน์สมัยนี้รวดเร็วจะตาย ตัวตนของเฉินหยุนก็ถูกชาวเน็ตขุดคุ้ยออกมาแฉในช่องคอมเมนต์เรียบร้อยแล้ว...
ทายาทกลุ่มทุนยักษ์ใหญ่แห่งเซี่ยงไฮ้ ประธานหนุ่มไฟแรงเจ้าของบริษัทสตาร์ทอัพที่สร้างเนื้อสร้างตัวด้วยตัวเองจนมีมูลค่าบริษัทกว่าสามสิบล้านตั้งแต่อายุยังน้อย
ดังนั้นหลินยุนเอ๋อร์จึงไม่สงสัยเลยว่านี่จะเป็นการจัดฉากหลอกลวง อีกอย่าง มันจะเป็นไปได้ยังไง ในเมื่อสิ่งมีชีวิตพวกนี้มีตัวตนอยู่จริง ๆ ตรงหน้า
“คุ้มหรือไม่คุ้ม ไม่มีใครให้คำตอบคุณได้หรอกครับ นอกจากใจของคุณเอง คุณหนูคนสวย” เฉินหยุนตอบเสียงเรียบ
“โปเกมอนเป็นสิ่งมีชีวิตที่มหัศจรรย์มาก และผมก็หลงใหลพวกมันมากจริง ๆ ดังนั้นผมจึงยินดีที่จะใช้เงินแลกกับการได้เพื่อนคู่ใจที่น่ารักและพึ่งพาได้มาอยู่ข้างกาย”
“แต่นั่นก็เป็นแค่ความคิดส่วนตัวของผม เงินหกสิบล้านไม่ใช่จำนวนน้อย ๆ ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณดี”
“แต่สิ่งที่ผมอยากจะบอกก็คือ โอกาสไม่ได้มีมาบ่อย ๆ นะครับ ถ้าเป็นไปได้ ผมอยากให้คนที่สุ่มได้โดราเมชิยะตัวนั้นเป็นผมซะเอง มากกว่าที่จะต้องมานั่งดูตาปริบ ๆ ในฐานะคนนอกแบบนี้”
เฉินหยุนส่ายหน้าด้วยความเสียดาย ใช่แล้ว ถ้าเขาเป็นคนสุ่มได้โดราเมชิยะ เขาก็จะซื้อมันแน่นอน
ก็มันเป็นระดับกึ่งเทพนี่นา!
วันข้างหน้าถ้ามีกึ่งเทพในมือสองตัว เขาคงไร้พ่ายไปทั่วหล้าแล้วมั้ง?
คุณถามถึงเถ้าแก่กู่งั้นเหรอ? นับรวมเขาได้ที่ไหนกันล่ะ? พวกเรามันแค่ผู้เล่นมือใหม่เพิ่งเริ่มเกม ส่วนรายนั้นน่ะเลเวลตันไปแล้ว
จะเอาไปนับรวมได้ไง ตลกน่า
“แต่มันก็เป็นแค่สัตว์เลี้ยงนี่คะ...”
หลินยุนเอ๋อร์ยังคงทำใจยาก ถึงตอนดูคลิปเธอจะอยากได้โปเกมอนน่ารักแสนรู้พวกนี้มากแค่ไหนก็ตาม
แต่กำแพงราคาหกสิบล้านที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า มันทำให้เธออยากจะถอยหลังกลับจริง ๆ
“คุณคะ โปเกมอนไม่ใช่สัตว์เลี้ยงในความหมายทั่วไปหรอกค่ะ คุณอาจจะยังไม่เคยได้สัมผัสใกล้ชิดเลยจินตนาการไม่ออก แต่ความรู้สึกที่พวกเขามอบให้ มันเหมือนเพื่อนเหมือนคู่หูที่คอยอยู่เคียงข้างเรามากกว่าจะเป็นแค่สัตว์เลี้ยงธรรมดา ๆ นะคะ”
โอวหยางซินอดไม่ได้ที่จะพูดเสริม แม้จะเพิ่งได้อยู่กับวานิเพ็ตติไม่นาน แต่เจ้าตัวเล็กที่ชอบบินไปบินมาพร้อมรอยยิ้มฮีลใจตัวนี้ ก็ได้เข้ามาจับจองพื้นที่สำคัญในหัวใจของโอวหยางซินไปเรียบร้อยแล้ว
“จริง ๆ แล้วคุณคนสวยไม่ต้องคิดมากขนาดนั้นก็ได้ครับ เพราะการที่คุณสุ่มได้โปเกมอนตัวแรก อาจจะหมายความว่าคุณมีวาสนากับมันจริง ๆ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าคุณ ‘จำเป็น’ ต้องเลือกมันนี่ครับ”
“ที่ร้านเถ้าแก่นี่ เราสามารถจ่ายเงินเพื่อสุ่มใหม่ได้นะครับ ถ้าคุณคิดว่าราคาโดราเมชิยะมันแพงเกินไป คุณก็แค่กดข้ามแล้วสุ่มใหม่”
“เพียงแต่ผมคิดว่า ในอนาคตคุณจะต้องมานั่งเสียใจทีหลังแน่นอนก็แค่นั้นเอง”
เฉินหยุนยิ้มจาง ๆ เขาไม่สงสัยเลยว่าถ้าหลินยุนเอ๋อร์ทิ้งโดราเมชิยะไปจริง ๆ วันข้างหน้าเธอต้องน้ำตาตกในแน่!
หลินยุนเอ๋อร์ฟังแล้วก็นิ่งเงียบไป ไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ
“เห็นดีแอนซีกับมานาฟีไหมครับ?”
เฉินหยุนชี้ไปที่เจ้าตัวน่ารักสองตัวที่กำลังนั่งดูการ์ตูนอิงแอบกันอยู่
หลินยุนเอ๋อร์พยักหน้า
“ถ้าเถ้าแก่ยอมขายนะ ผมยินดีจะจ่ายสักหนึ่งพันล้าน หรือสองพันล้านเพื่อซื้อพวกมันตัวใดตัวหนึ่งด้วยซ้ำ”
เฉินหยุนไม่ได้พูดเร็ว แต่ความหนักแน่นในน้ำเสียงนั้นชัดเจนแจ่มแจ้ง
ใช่แล้ว เขายินดีจ่ายพันล้านเพื่อซื้อดีแอนซีหรือมานาฟีจริง ๆ เพราะเขาคิดว่ามันคุ้มค่าสุด ๆ
แต่ประเด็นคือเถ้าแก่แมร่งไม่ขายนี่สิ!
โอวหยางซินแอบกรอกตามองบนอยู่ข้าง ๆ กะแล้วเชียวว่าท่านประธานเฉินต้องโชว์ป๋าอีกตามเคย
หลินยุนเอ๋อร์: “...”