บทที่ 38 หยุดนะ! พวกคุณคิดจะทำอะไรมัน!
บทที่ 38 หยุดนะ! พวกคุณคิดจะทำอะไรมัน!
“หยุดนะ! พวกคุณคิดจะทำอะไรมัน!”
เฉินหยุนที่เพิ่งกลับมาจากเข้าห้องน้ำถึงกับผงะ ตะโกนลั่นใส่กลุ่มคนที่กำลังมุงดูอยู่ด้วยความตกใจ
ไม่กี่นาทีต่อมา...
“ขอโทษค่ะ ขอโทษจริงๆ ค่ะท่านประธาน... ฉันไม่นึกเลยว่ามันจะเป็นสัตว์เลี้ยงของคุณ!”
ภายในห้องทำงานท่านประธานห้องเดิม เลขาฯ สาวโค้งคำนับจนตัวแทบจะพับครึ่ง กล่าวขอโทษเฉินหยุนที่กำลังนวดขมับเพื่อระงับอารมณ์อยู่
และที่ด้านหลังของเลขาฯ สาว ก็คือเหล่ารปภ.และพนักงานชายที่ถือทั้งกระบองไฟฟ้า ไม้ถูพื้น และเก้าอี้ ยืนทำหน้าเลิ่กลั่กกันอยู่
“ช่างเถอะ คนไม่รู้ย่อมไม่ผิด พวกคุณกลับไปทำงานกันเถอะ” เฉินหยุนถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้
จะไปโทษเลขาฯ ก็คงไม่ได้
เมื่อกี้เขาแค่ไปเข้าห้องน้ำแป๊บเดียว พอกลับมาก็เจอสภาพห้องทำงานแทบแตกแบบนี้ เป็นใครก็ต้องตกใจทั้งนั้นแหละ
แน่นอนว่าที่เขาตกใจไม่ใช่กลัวว่าคนพวกนี้จะทำร้ายโยกิราส แต่เขากลัวคนพวกนี้จะไปยั่วโมโหโยกิราสเข้าต่างหาก
เกิดโยกิราสกระทืบเท้าใช้ท่า ‘เหยียบ’ จนพื้นห้องทำงานพังถล่ม หรือใช้ท่า ‘หินถล่ม’ ทุบคนพวกนี้จนเดี้ยงขึ้นมาจะทำยังไง...
เหล่ารปภ.และพนักงานต่างมองเจ้าไดโนเสาร์น้อยผิวเขียวด้วยความอยากรู้อยากเห็น แต่เมื่อท่านประธานออกปากไล่ ทุกคนก็จำต้องแยกย้ายกันออกไป
“เมื่อกี้มันคือตัวอะไรน่ะ?”
“ดูเหมือนกิ้งก่าเขียว แต่ก็รู้สึกว่ามีอะไรแปลกๆ”
“ไม่เคยเห็นมาก่อนเลยแฮะ แถมยังดูฉลาดมากด้วย สายตาที่มองมาเหมือนคนเลย”
“เห็นฟันมันไหม? กัดโต๊ะไม้แข็งๆ ยังกะเคี้ยวเต้าหู้แหน่ะ”
เมื่อได้ยินเสียงซุบซิบของพนักงาน เฉินหยุนก็ได้แต่ยิ้มโดยไม่พูดอะไร
“โอย พ่อคุณทูนหัวของฉัน อันนั้นกินไม่ได้นะลูก!”
แต่พอหันกลับมา เฉินหยุนก็พบว่าโยกิราสกำลังแทะโต๊ะทำงานของเขาอีกแล้ว! เขาทำหน้าเหมือนร้องไห้ไม่ได้หัวเราะไม่ออก รีบพุ่งเข้าไปจับเขาน้อยๆ บนหัวโยกิราส แล้วเอ่ยห้ามด้วยน้ำเสียงที่ทั้งรักทั้งเอ็นดูระคนอ่อนใจ
แม้เถ้าแก่จะเตือนไว้แล้วว่าโยกิราสกินจุมาก แต่ก่อนกลับมาบริษัทเขาเพิ่งจะป้อนโปเกบล็อกไปกล่องหนึ่งไม่ใช่เหรอ?
เจ้าตัวเล็กนี่หิวเร็วขนาดนี้เลยเหรอ? แต่ต่อให้หิวก็กินไม้ไม่ได้นะลูกพ่อ!
“โย...”
โยกิราสหันกลับมา มองหน้าเฉินหยุนด้วยสายตาเว้าวอนน่าสงสาร
“ก็ได้ๆ เดี๋ยวฉันเอาโปเกบล็อกให้กินนะ”
“โย~ โย!”
โยกิราสยิ้มร่าทันที หรี่ตาลงอย่างมีความสุขแล้วโผเข้ากอดขาเฉินหยุนเอาหน้าถูไถเบาๆ เสียงร้องเล็กๆ นั้นฟังดูไร้เดียงสาและน่ารักสุดๆ
“ฮ่าๆ~”
เห็นแบบนั้นเฉินหยุนก็ก้มลงลูบหัวโยกิราสด้วยความเอ็นดู เจ้าตัวเล็กนี่มันน่ารักน่าชังจริงๆ
เลขาฯ สาวกะพริบตาปริบๆ มองดูโยกิราสที่กำลังทำตัวออดอ้อนรอคอยของกิน คิดไปเองหรือเปล่านะ? ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าเจ้าไดโนเสาร์เขียวนี่มันดูมุ้งมิ้งจัง?
เฉินหยุนวางกล่องโปเกบล็อกลงบนพื้น โยกิราสก็พุ่งเข้าใส่ทันที เคี้ยวตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อยด้วยความพึงพอใจ
“จริงด้วยค่ะท่านประธาน ทางมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้อันดับหนึ่งติดต่อมา อยากเชิญท่านไปเป็นแขกรับเชิญพิเศษในงานครบรอบยี่สิบปีของมหาวิทยาลัยค่ะ”
เมื่อเห็นเฉินหยุนนั่งลงแล้ว เลขาฯ สาวก็ขยับเข้าไปใกล้แล้วรายงานด้วยความเคารพ
“งานครบรอบของโรงเรียนเก่าสินะ” เฉินหยุนครุ่นคิดเล็กน้อย
“ใช่ค่ะ งานจะจัดขึ้นในอีกครึ่งเดือนข้างหน้าค่ะ”
“ตอบรับไปเถอะ แล้วก็ช่วยเคลียร์คิวงานช่วงนั้นให้ว่างด้วยนะ”
เฉินหยุนคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบตกลง ยังไงซะก็เป็นสถาบันเก่า แถมยังเป็นการไปเป็นแบบอย่างที่ดีให้กับรุ่นน้องที่ยังไม่จบการศึกษาด้วย
แน่นอนว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดคือ มหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้อันดับหนึ่งถือเป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำของเซี่ยงไฮ้ รุ่นน้องเหล่านั้นล้วนเป็นบุคลากรที่มีศักยภาพในอนาคต
“รับทราบค่ะ” เลขาฯ สาวพยักหน้า
“เสี่ยวซิน เธอคิดว่าโยกิราสเป็นยังไงบ้าง?”
เมื่อเห็นว่าหางตาของเลขาฯ สาวมักจะเหลือบมองไปที่โยกิราสอยู่บ่อยๆ เฉินหยุนก็ยกยิ้มมุมปากแล้วเอ่ยถาม
“เอ๊ะ? ก็... ดูแปลกตาแล้วก็ไม่คุ้นเคยค่ะ แต่ก็... น่ารักดี”
เสี่ยวซินกะพริบตาปริบๆ คิดหาคำพูดอยู่นานกว่าจะหลุดออกมาได้ไม่กี่คำ
“จะว่าไปเสี่ยวซิน เธอเคยเลี้ยงสัตว์เลี้ยงไหม?”
“สมัยเรียนเคยเลี้ยงแมวค่ะ”
“ดีเลย งั้นพรุ่งนี้ถ้ามีเวลา เธอไปร้านสัตว์เลี้ยงกับฉันหน่อยสิ”
เฉินหยุนมองดูโยกิราสที่กินอิ่มแล้วลงไปนอนตบพุงปุๆ อยู่บนพื้น รู้สึกว่าตัวเองยังดูแลมันได้ไม่ดีพอ
น่าจะหาเพื่อนให้โยกิราสสักตัว ไม่อย่างนั้นพลังงานมันล้นเหลือเกินจริงๆ
“คะ?” เสี่ยวซินทำหน้างง
“จริงสิ เสี่ยวซินเธอไม่อยากลองเลี้ยงโปเกมอนดูบ้างเหรอ? แบบนี้เราจะได้มาแบทเทิลกันบ้างเป็นครั้งคราว” เฉินหยุนลูบคางครุ่นคิด รู้สึกว่าความคิดนี้เข้าท่าไม่เลว
เถ้าแก่เคยบอกไว้ว่า การเติบโตของโปเกมอนนอกจากสารอาหารที่เพียงพอแล้ว ยังต้องมีการฝึกฝนและการต่อสู้ด้วย
“คะ??” เสี่ยวซินเอียงคอด้วยความมึนงงหนักกว่าเดิม
เดี๋ยวนะ โปเกมอนคืออะไร? แล้วแบทเทิลคืออะไร?
ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ เฉินหยุนมองไปที่ขาโต๊ะทำงานที่แหว่งไปข้างหนึ่งแล้วทำหน้าครุ่นคิด
“แล้วก็ สั่งโต๊ะทำงานตัวใหม่มาด้วยนะ ให้เขารีบมาส่งด่วนเลย พอโต๊ะใหม่มาแล้ว โต๊ะตัวนี้ก็ยกให้โยกิราสเอาไปแทะเล่นเถอะ ดูท่าทางมันจะชอบ”
เสี่ยวซิน: “...”
ดวงตาของเลขาฯ สาวเริ่มจะหมุนติ้วเป็นก้นหอยแล้ว
....
บ้านโปเกมอน
“ถ้าอย่างนั้น ทั้งสองท่านจะลองสุ่มดูไหมครับ?”
กู่ซินยิ้มพลางมองสองพี่น้องหนุ่มสาวตรงหน้า พร้อมกับยื่นสารานุกรมประจำร้านให้ดู
“ใช้เจ้านี่สุ่มแล้วจะได้ตัวแบบดีแอนซี ฮิโตคาเงะ หรือโรคอนเหรอคะ?”
หญิงสาวที่มีชื่อว่า ‘หร่วนซินอี้’ กะพริบตาโตๆ เอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ตอนนี้เธอสงบสติอารมณ์ลงได้แล้ว แต่หางตาก็ยังคอยชำเลืองมองไปที่เคาน์เตอร์อยู่ตลอด
“ใช่ครับ แต่ว่าคุณลูกค้าเลิกหวังเรื่องดีแอนซีของผมเถอะครับ ถ้าชอบจริงๆ ต้องสุ่มหาเองนะครับ”
กู่ซินตอบหร่วนซินอี้ด้วยรอยยิ้ม แม่หนูนี่ดูท่าจะเป็นแฟนคลับตัวยงของดีแอนซีเข้าแล้ว
เมื่อกี้เกือบจะพุ่งเข้าไปกอดดีแอนซีอยู่รอมร่อ!
“ก็ได้ค่ะ! งั้นฉันขอลองหน่อย”
หร่วนซินอี้เบะปากเล็กน้อยเมื่อได้ยินดังนั้น แต่ก็ยังรับสารานุกรมไปถือไว้
ส่วนน้องชายที่ชื่อ ‘หร่วนโหย่วซิ่ว’ ยืนเงียบอยู่ข้างๆ เพียงแค่จ้องมองพี่สาวของตัวเองเงียบๆ
ถึงแม้ว่าจะได้เห็นดีแอนซีตัวเป็นๆ กับตาตัวเองแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกว่ามันมหัศจรรย์อยู่ดี