บทที่ 35 ฉันจะสุ่มเอามินิริว!
บทที่ 35 ฉันจะสุ่มเอามินิริว!
“ฟ็อกโกะ ใช้ลูกไฟ!”
หลินเซิงเปิดฉากสั่งให้ฟ็อกโกะโจมตีก่อนทันที
ฟ็อกโกะอ้าปากกว้าง พ่นลูกบอลไฟขนาดเล็กพุ่งตรงเข้าใส่โยกิราสอย่างรวดเร็ว
“หลบ!”
เฉินหยุนเลียริมฝีปากที่เริ่มแห้งผาก หัวใจของเขาเต้นรัวเร็ว!
โดยเฉพาะตอนที่เห็นลูกไฟพวกนั้นพุ่งเข้ามา หัวใจมันเต้นแรงจนแทบจะทะลุอก!
นี่เป็นความรู้สึกที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน แม้แต่สมัยเรียนตอนที่ถูกเพื่อนลากไปแข่งรถซิ่ง เขายังไม่รู้สึกตื่นเต้นเร้าใจขนาดนี้มาก่อนเลย
โยกิราสย่อตัวลงต่ำแล้วเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้าง ลูกไฟทั้งหมดจึงพลาดเป้าไปอย่างน่าเสียดาย
“จากนั้นก็ใช้หินถล่ม!”
“โย~!”
โยกิราสคำรามต่ำ อากาศเหนือหัวของฟ็อกโกะเกิดระลอกคลื่นสั่นไหว ก่อนที่ก้อนหินจะค่อยๆ ก่อตัวขึ้น
“ฟ็อกโกะ รีบหลบเร็ว!”
จู่ๆ ก็โผล่มาเหนือหัวแบบนี้เลยเหรอ?
เมื่อเห็นก้อนหินก้อนนั้น หลินเซิงก็สะดุ้งโหยง ถึงจะบอกว่าก้อนหินไม่ได้ใหญ่โตอะไรมาก แต่มันก็ขนาดเกือบเท่าตัวฟ็อกโกะเลยนะนั่น
ถ้าโดนทุบเข้าไปไม่ใช่เรื่องล้อเล่นแน่
ฟ็อกโกะรีบกระโดดหลบฉากออกมาจากจุดเดิม ก้อนหินตกลงมากระแทกพื้นเสียงดังสนั่น และภาพนั้นก็ทำให้หลินเซิงถึงกับหนังตากระตุก
“ว้าว~ ท่าประเภทหินนี่ตึงจัดเลยแฮะ?”
ดวงตาของฉู่เค่อเหลียนเป็นประกายวิบวับ ท่าหินถล่มนี่ดูทรงพลังใช่ย่อย!
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง
“มังกรเริงระบำ”
รอยยิ้มที่มุมปากของเฉินหยุนกว้างขึ้น เขาไม่ได้ฉวยโอกาสโจมตีซ้ำ แต่กลับสั่งให้โยกิราสใช้ท่ามังกรเริงระบำแทน
“โย~” โยกิราสส่งเสียงร้องเบาๆ ร่างเล็กป้อมขยับเคลื่อนไหวด้วยท่วงท่าลึกลับและดูเก่าแก่ แสงสีเขียวจางๆ เปล่งประกายวูบวาบบนตัวของมัน
“ท่ามังกรเริงระบำ ท่าไม้ตายประเภทมังกรที่ช่วยเพิ่มความเร็วและพลังโจมตี”
ดวงตาของไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนฉายแววครุ่นคิด เธอจำท่านี้ได้
ตามที่เถ้าแก่เคยบอกไว้ นี่คือทักษะทางสายเลือดที่โยกิราสปลุกขึ้นมาได้
“ฟ็อกโกะ เข้าไปประชิดแล้วใช้ลูกไฟ”
หลินเซิงขมวดคิ้ว ในฐานะคนที่ชอบเล่นเกมมาก่อน เขาเข้าใจความสำคัญของบัฟเพิ่มสถานะเป็นอย่างดี
ต้องรีบขัดขวางให้ได้
แต่ดูเหมือนว่าจะสายไปเสียแล้ว ฟ็อกโกะเพิ่งจะวิ่งฝ่าฝุ่นควันที่เกิดจากหินถล่มออกมา โยกิราสก็ร่ายรำจบท่าไปหนึ่งรอบเรียบร้อยแล้ว
“ใช้มังกรเริงระบำต่อ!”
เฉินหยุนปรายตามองฟ็อกโกะ คำนวณเวลาในใจเงียบๆ แล้วตะโกนสั่งโยกิราส
โยกิราสถอยหลังรักษาระยะห่าง แล้วเริ่มร่ายรำมังกรอีกครั้ง
“ฟ็อกโกะ ลูกไฟ!” หลินเซิงเริ่มร้อนรนแล้ว ไอ้เชี่ยเฮีย! เล่นแบบนี้กะจะไม่ให้เกิดเลยใช่ไหม!
ฟ็อกโกะรีบอ้าปากพ่นลูกไฟใส่โยกิราสทันที
โยกิราสที่กำลังร่ายรำพยายามอาศัยท่วงท่าของมังกรเริงระบำในการหลบหลีก แต่ดูเหมือนมันจะยังไม่ชำนาญท่านี้มากนัก แม้จะพยายามหลบแล้วแต่ก็ยังโดนลูกไฟกระแทกใส่
“โย!”
โยกิราสร้องด้วยความเจ็บปวด ลูกไฟระเบิดใส่ร่าง แต่สิ่งที่ทำให้หน้าของหลินเซิงดำคล้ำก็คือ...
โยกิราสเพียงแค่ร้องเจ็บออกมาครั้งเดียว แล้วกัดฟันร่ายรำต่อจนจบ
ขัดจังหวะไม่ได้!
“เสี่ยวหลิน ดูท่าฟ็อกโกะของนายจะมีน้ำยาแค่นี้นะ”
เฉินหยุนเห็นดังนั้นก็ยกยิ้มมุมปาก เอ่ยเย้าหลินเซิงด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
สมกับเป็นโยกิราสของเขาจริงๆ!
“ฟ็อกโกะ ใช้ลูกไฟต่อ!”
“โยกิราส ใช้ท่าเหยียบ!”
ฟ็อกโกะกำลังจะอ้าปากพ่นไฟ แต่โยกิราสที่ร่ายรำจบรอบสองเสร็จสิ้นแล้วก็ยกเท้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะกระทืบลงบนพื้นอย่างแรง
ตึง!
เสียงกัมปนาททึบหนักดังขึ้น พื้นสนามประลองสั่นสะเทือนไปทั่ว ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนกับฉู่เค่อเหลียนที่ยืนดูอยู่ถึงกับเซถลาจนเกือบล้มเพราะแรงสั่นสะเทือนกะทันหัน
แต่ตอนนี้พวกเธอไม่ได้สนใจเรื่องนั้น สายตาของทั้งคู่จับจ้องไปที่ใต้เท้าของโยกิราสด้วยความตกตะลึง
พื้นดินแตกร้าว รอยแยกขนาดใหญ่ถูกโยกิราสกระทืบจนปริออก!
“เชี่ย!”
หลินเซิงที่ทรงตัวอยู่ได้เห็นภาพนั้นถึงกับตาค้าง สบถคำหยาบออกมาด้วยความตกใจสุดขีด
ลูกถีบนี้มันจะเวอร์เกินไปแล้ว ถ้าโดนฟ็อกโกะเข้าไปจังๆ มีหวังได้ไปสวรรค์แน่ๆ?
ฟ็อกโกะเองก็ถูกแรงสั่นสะเทือนจากท่าเหยียบของโยกิราสเล่นงานจนเสียหลักล้มกลิ้ง
“ใช้หินถล่ม”
เฉินหยุนตื่นเต้นสุดขีด เขาไม่คิดเลยว่าท่าเหยียบของโยกิราสจะมีอานุภาพร้ายแรงขนาดนี้
โยกิราสคำรามลั่น ก้อนหินขนาดใหญ่ร่วงหล่นลงมาใส่ฟ็อกโกะ
ก้อนหินก้อนนี้ใหญ่กว่ารอบแรกอย่างเห็นได้ชัด ใหญ่กว่าตัวฟ็อกโกะทั้งตัวเสียอีก
แน่นอนอยู่แล้ว ก็โยกิราสใช้มังกรเริงระบำไปถึงสองครั้ง! พลังโจมตีของมันเพิ่มขึ้นไปสองระดับแล้ว
“ฟ็อกโกะ!” หลินเซิงหน้าถอดสี แต่ฟ็อกโกะเพิ่งจะตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาได้เท่านั้น
โครม!
ท่ามกลางสายตาตื่นตระหนกของหลินเซิง หินก้อนยักษ์ตกลงมากระแทกใส่ร่างของฟ็อกโกะอย่างจัง
เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของฟ็อกโกะดังลอดออกมา ก่อนที่มันจะถูกฝังอยู่ใต้เศษหินที่แตกกระจาย
ฝุ่นควันค่อยๆ จางหายไป ภายใต้กองหินระเกะระกะ ฟ็อกโกะนอนหมุนติ้วตาเป็นวงกลมไปเรียบร้อยแล้ว
โดนหินถล่มของโยกิราสทีเดียวจอด!
“ฉัน... นี่มันจะเก่งเกินไปแล้วมั้ง?” ฉู่เค่อเหลียนอุทานด้วยความตะลึง
“โยกิราสเก่งมากเลย” ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนเองก็เดาะลิ้นด้วยความทึ่ง
“เป็นเรื่องปกติครับ ท่าไม้ตายประเภทหินได้เปรียบประเภทไฟอยู่แล้ว ยิ่งเป็นโยกิราสที่ผ่านการบัฟด้วยมังกรเริงระบำมาสองรอบด้วย”
กู่ซินกลับรู้สึกเฉยๆ ผลการต่อสู้ครั้งนี้มันถูกกำหนดไว้ตั้งแต่แรกแล้ว
ตัวโยกิราสเองก็มีความต้านทานต่อท่าประเภทไฟ ยิ่งฟ็อกโกะแพ้ทางหิน แถมโยกิราสยังมีทั้้งมังกรเริงระบำและท่าเหยียบ
ฟ็อกโกะจะเอาอะไรไปสู้โยกิราส?
อย่าว่าแต่ฟ็อกโกะตัวเดียวเลย ต่อให้ปล่อยโรคอนออกมาช่วยรุม ก็คงโดนโยกิราสในตอนนี้ตบดิ้นทั้งคู่
อืม... ที่เฉินหยุนโม้ไว้ตอนแรก ก็ไม่ได้พูดเกินจริงแต่อย่างใด
การต่อสู้จบลง เฉินหยุนสั่งให้โยกิราสช่วยยกหินออกจากตัวฟ็อกโกะ จากนั้นหลินเซิงก็รีบเอาสเปรย์รักษาแผลฉีดพ่นให้ฟ็อกโกะทันที
“ฟ็อก...”
ฟ็อกโกะที่ได้สติฟื้นขึ้นมาส่งเสียงร้องครางหงิงๆ อย่างน่าสงสาร ดูออกเลยว่ามันรู้สึกแย่มาก
“ไม่เป็นไรนะ ครั้งหน้าเรามาพยายามกันใหม่นะ”
หัวใจของหลินเซิงละลายยวบ เขาค่อยๆ ลูบหัวเล็กๆ ของฟ็อกโกะปลอบโยนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ฟ็อก~” ฟ็อกโกะกระโจนเข้าสู่อ้อมกอดของหลินเซิงแล้วเอาหัวถูไถออดอ้อน
“จะว่าไป เจ้าจิ้งจอกนี่ก็น่ารักจริงๆ นั่นแหละ”
เฉินหยุนมองดูท่าทางออดอ้อนของฟ็อกโกะแล้วก็อดเดาะลิ้นชมไม่ได้ จิ้งจอกน้อยมุ้งมิ้งก็น่ารักดีเหมือนกัน
แต่ว่า...
“อืม โยกิราสของฉันไม่เพียงแต่เก่งกว่า แต่ก็น่ารักกว่าด้วย”
เฉินหยุนย่อตัวลง ยื่นโปเกบล็อกสองก้อนให้โยกิราส พลางพูดด้วยรอยยิ้มตาหยี
ฟินสุดๆ ไปเลย~
เงินที่จ่ายไปไม่เสียเปล่าจริงๆ เจ๋งเป้งเลยลูกพ่อ โยกิราส!
“โย~” โยกิราสเคี้ยวโปเกบล็อกตุ้ยๆ ใบหน้าของมันเผยรอยยิ้มที่ดูคล้ายมนุษย์ออกมา เชิดคางขึ้นเล็กน้อยด้วยความภาคภูมิใจ
“เถ้าแก่! ฉันจะสุ่มเอามินิริว!”
ดวงตาของฉู่เค่อเหลียนแทบจะส่องประกายวิบวับออกมา ไม่ได้การละ
คุณหนูอย่างฉันก็ต้องมีโปเกมอนระดับกึ่งเทพมาประดับบารมีบ้างสิ!
กู่ซินมองฉู่เค่อเหลียนด้วยสายตาเอือมระอา