บทที่ 34 แม่งโคตรจะอวดดีเลยอ่ะ!
บทที่ 34 แม่งโคตรจะอวดดีเลยอ่ะ!
“นี่มันตัวบ้าอะไรอีกเนี่ย!”
ภายในร้านบ้านโปเกมอน ฉู่เค่อเหลียนมองดูรูปก้อนหินสีดำทะมึนที่มีแขนงอกออกมาหนึ่งคู่บนหน้าจอสารานุกรมด้วยความรู้สึกอยากจะบ้าตาย
“อิชิซึบูเตะร่างอโลลาครับ ประเภทหินและไฟฟ้า”
กู่ซินปรายตามองอย่างใจเย็นก่อนจะเอ่ยตอบเสียงเรียบ
“ทำไมมีแต่ตัวหน้าตาแบบนี้ทั้งนั้นเลยอ่า แล้วมังกรของฉันหายไปไหนหมด?”
“คุณฉู่ครับ ผมบอกไปหลายครั้งแล้วนะครับว่าโปเกมอนประเภทมังกรไม่ได้สุ่มเจอกันง่ายๆ”
กู่ซินทำหน้าไร้เดียงสา ถ้าโปเกมอนประเภทมังกรมันสุ่มเจอง่ายขนาดนั้น ฉู่เค่อเหลียนคงมีวาสนากับมังกรมากเลยสินะ?
ผู้ใช้มังกรธาตุบินบางคนที่ไม่ประสงค์ออกนามคงกดถูกใจสิ่งนี้
“แต่มันก็ไม่น่าจะมีแต่พวกตัวประหลาดเยอะขนาดนี้นี่นา แถมพวกแมลงก็เยอะเกินไปแล้วด้วย”
ฉู่เค่อเหลียนหน้าย่นคิ้วขมวด เธอสุ่มไปตั้งห้าครั้งแล้ว แต่ที่ได้มามันมีแต่ตัวอะไรก็ไม่รู้?
คาเตอร์ปี, ซูแบท, อาร์โบ, เบโตเบตัน...
ไม่มีตัวไหนปกติสักตัว!
“ด้วยความเคารพนะครับ จริงๆ แล้วซูแบทกับอิชิซึบูเตะตัวนี้ศักยภาพถือว่าไม่เลวเลยนะครับ...”
กู่ซินกะพริบตาปริบๆ เอ่ยเตือนสติฉู่เค่อเหลียนที่กำลังทำปากยื่นปากยาวด้วยความหวังดี
ร่างวิวัฒนาการร่างสุดท้ายของซูแบทคือโครแบท อย่าเห็นว่าซูแบทกับโกลแบทเป็นโปเกมอนพื้นฐานของลูกสมุนแก๊งร็อคเก็ตในเกมเชียว เพราะความแข็งแกร่งของโครแบทนั้นไม่ได้ด้อยเลยสักนิด
ส่วนอิชิซึบูเตะ ร่างวิวัฒนาการอย่างโกโลเนียก็นับว่าเป็นยอดฝีมือในหมู่โปเกมอนสายแทงค์น้ำหนักเยอะ นอกจากจะแพ้ทางประเภทน้ำแบบคูณสี่แล้ว ก็แทบไม่มีข้อเสียใหญ่อะไรอีก
เพราะนี่คือโลกแห่งความเป็นจริง ไม่ใช่ระบบเทิร์นเบสในเกมที่โปเกมอนความเร็วต่ำแทบจะไม่มีโอกาสได้ออกท่า ทำให้พวกอย่างโกโลเนียหาที่ยืนยาก
แต่ในความเป็นจริง โปเกมอนสายแทงค์น้ำหนักเยอะย่อมมีวิธีการต่อสู้ในแบบของตัวเอง
ยิ่งไปกว่านั้น อิชิซึบูเตะร่างอโลลายังเป็นประเภทหินและไฟฟ้า การจับคู่ประเภทถือว่าใช้ได้เลยทีเดียว ก็แค่แพ้ทางประเภทดินสี่เท่าเท่านั้นเอง
“ไม่เอา! ฉันจะสุ่มมังกร! ฉันตัดสินใจแล้ว ฉันจะเป็นดราก้อนเทรนเนอร์!”
ฉู่เค่อเหลียนขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม แต่หลังจากจ้องมองรูปอิชิซึบูเตะอยู่นาน ในที่สุดก็ยอมละสายตาออกมา
คนเราต้องมีความฝัน! จะทำทั้งทีก็ต้องทำให้สุด เป็นเทรนเนอร์ที่แข็งแกร่งที่สุดไปเลย!
“ในเมื่อคุณฉู่มีเป้าหมายของตัวเอง ถ้าอย่างนั้นผมก็คงไม่ขัดศรัทธาครับ”
กู่ซินยักไหล่
“แต่วันนี้คุณสุ่มครบห้าครั้งแล้วนะครับ สุ่มต่อไม่ได้แล้ว”
“ชิ~ ไม่สุ่มก็ได้!”
ฉู่เค่อเหลียนเข้าใจความหมายของกู่ซิน เธอจำใจคืนสารานุกรมประจำร้านให้กู่ซินด้วยความอาลัยอาวรณ์
ใช่แล้ว ลูกค้าแต่ละคนสุ่มได้แค่วันละห้าครั้งเท่านั้น นี่คือกฎของระบบ บางทีระบบอาจจะคำนึงถึงพวก ‘นักรบเงินตรา’ ก็เป็นได้...
ถึงแม้ว่าการสุ่มครั้งละห้าร้อยหยวนสำหรับคนรวยอย่างฉู่เค่อเหลียน ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยน หรือเฉินหยุน จะเป็นเพียงแค่เศษเงินก็เถอะ
สุ่มห้าครั้งไม่ออก ก็สุ่มสิบครั้ง สิบครั้งไม่ออกก็ร้อยครั้ง!
โดยเฉพาะกับผู้หญิงบ้านมีตังค์และมีความยึดติดกับโปเกมอนประเภทมังกรอย่างฉู่เค่อเหลียน ยิ่งแล้วใหญ่
ร้อยครั้งไม่ออก? งั้นก็จัดไปพันครั้ง!
ถ้าปล่อยให้ฉู่เค่อเหลียนเปย์ยับสุ่มแหลก ต่อให้โอกาสออกระดับกึ่งเทพจะต่ำเตี้ยเรี่ยดินแค่ไหน สักวันเธอก็ต้องสุ่มได้แน่ๆ
กู่ซินน่ะยินดีปรีดาอยู่แล้ว แต่ระบบดันไม่ยอมนี่สิ...
“ขี้งกชะมัด”
ฉู่เค่อเหลียนเบะปาก เอาเงินมาประเคนให้ถึงที่ยังไม่เอาอีก เถ้าแก่คนนี้นี่มันจริงๆ เลย
“เถ้าแก่ครับ ผมขอยืมสถานที่หน่อยได้ไหมครับ?”
“ได้แน่นอนครับ คุณเฉินจะประลองเหรอครับ?”
เมื่อได้ยินคำพูดของเฉินหยุน กู่ซินก็พยักหน้ารับ
“อื้ม เฮียแกอยากจะดวลกับผมสักตาน่ะ” หลินเซิงดันแว่นขึ้น
“แล้วผมก็อยากจะเห็นด้วยว่า โยกิราสราคาหกสิบล้าน จะเจ๋งแค่ไหน”
หลินเซิงมองดูโยกิราสที่กำลังวิ่งเล่นอยู่กับฟ็อกโกะด้วยความอยากรู้อยากเห็น ร่างเด็กของโปเกมอนระดับกึ่งเทพเชียวนะ เขาอยากจะรู้จริงๆ ว่าเจ้าโยกิราสตัวนี้จะมีดีอะไร
“ในเมื่อเป็นเทรนเนอร์แล้ว ยังไงก็ต้องคุ้นเคยกับการประลองโปเกมอนไว้ครับ” เฉินหยุนตอบกลับด้วยรอยยิ้ม
“งั้นเชิญด้านหลังเลยครับ ดีแอนซี ทำงานได้แล้ว”
กู่ซินยิ้มรับ พลางตะโกนเรียกดีแอนซี
ดีแอนซีที่กำลังนั่งดูอนิเมะอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ตรงเคาน์เตอร์ขานรับ หยิบกล้องวิดีโอข้างตัวแล้วกระโดดดึ๋งๆ ออกมาจากเคาน์เตอร์
ช่วยไม่ได้นี่นะ ในเมื่อยังไม่มีพนักงานคนอื่น ตอนนี้ก็ต้องรบกวนดีแอนซีไปก่อน
ทุกคนพากันเดินมาที่สวนหลังร้าน
“ตอนนี้จะเริ่มการประลองโปเกมอน กติกาคือ 1 ต่อ 1 เมื่อโปเกมอนฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งหมดสภาพการต่อสู้หรือหมดใจจะสู้ อีกฝ่ายจะเป็นผู้ชนะ”
กู่ซินประกาศกติกาง่ายๆ แล้วถอยฉากออกมาจากสนามประลอง
เฉินหยุนใช้โปเกเด็กซ์ตรวจสอบท่าไม้ตายที่โยกิราสมีในตอนนี้อย่างละเอียด จากนั้นมุมปากก็ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยแล้วเงยหน้าขึ้น
“เฮีย ผมขอบอกไว้ก่อนนะ ผมไม่ออมมือให้นะเว้ย”
หลินเซิงมั่นใจมาก ต่อให้เป็นโยกิราสก็ไม่หวั่น เขาเนี่ยแหละ ‘มือเก๋า’ ตัวจริง!
“ไม่ต้องมาออมมือหรอก แถมไอ้เด็กเมื่อวานซืนอย่างนายไม่มีทางชนะฉันได้อยู่แล้ว”
เฉินหยุนตอบรับความขี้เก๊กของหลินเซิงด้วยท่าทีเรียบเฉย ก่อนจะสวนกลับไปนิ่งๆ อีกดอก
“อย่าว่าแต่หนึ่งต่อหนึ่งเลย ต่อให้หนึ่งต่อสอง โยกิราสของฉันก็ชนะใสๆ”
ความเท่กระแทกตาเลยไหมล่ะ?
“ชิ~ ใครๆ ก็ราคาคุยได้ทั้งนั้นแหละ! ฟ็อกโกะ ลุย!”
มุมปากของหลินเซิงกระตุกยิก ไอ้เชี่ย!
หมอนี่แม่งโคตรจะอวดดีเลยอ่ะ!
หลินเซิงส่งสัญญาณให้ฟ็อกโกะที่อยู่ข้างเท้า ไม่สนแล้วโว้ย ต้องสั่งสอนเฮียให้รู้สำนึกบ้าง!
ฟ็อกโกะวิ่งเหยาะๆ ออกไปยืนตรงหน้าหลินเซิง จ้องมองเฉินหยุนด้วยสายตามุ่งมั่น เต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง
“โยกิราส”
โยกิราสเองก็ก้าวขาสั้นป้อมเดินมายืนเบื้องหน้าเฉินหยุน ตั้งท่าพร้อมรบ
“โยกิราสประเภทหินกับดิน เจอกับฟ็อกโกะประเภทไฟ เถ้าแก่คิดว่าใครจะชนะคะ?”
ฉู่เค่อเหลียนมองทั้งสองฝ่ายด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“คุณดูไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็รู้เองครับ”
กู่ซินเลิกคิ้ว
ใครจะชนะงั้นเหรอ?
คุณควรถามว่าหลินเซิงจะทำยังไงให้ชนะได้มากกว่า...