บทที่ 31 ปลาที่ขี้เหร่ได้อย่างมีเอกลักษณ์
บทที่ 31 ปลาที่ขี้เหร่ได้อย่างมีเอกลักษณ์
สีหน้าของไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนดำทะมึนถึงขีดสุด แต่ถึงกระนั้นก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงสถานการณ์การต่อสู้ตรงหน้าได้เลย
หากเธอมีโปเกมอนตัวอื่นอยู่ละก็ เวลานี้คงเปลี่ยนตัวเซนิกาเมะออกไปแล้ว ซึ่งในการต่อสู้แบบทีมหลายตัวนั้น การเปลี่ยนตัวไม่ได้ผิดกฎกติกาแต่อย่างใด
แต่ปัญหาคือ นี่ไม่เพียงแต่เป็นการดวลแบบหนึ่งต่อหนึ่งเท่านั้น แต่เธอยังไม่มีโปเกมอนตัวที่สองให้เปลี่ยนเลยด้วยซ้ำ!
แถมฉู่เค่อเหลียนยังฉลาดเป็นกรด ยัยนั่นไม่ได้สั่งโจมตีด้วยท่าไม้ตายสายปะทะเลย แต่กลับเลือกใช้เพียงแค่ ‘สาดทราย’ เท่านั้น
ปกติแล้วสาดทรายเป็นท่าที่ใช้ลดความแม่นยำของคู่ต่อสู้ แต่ในสถานการณ์นี้ ฉู่เค่อเหลียนกลับพลิกแพลงใช้มันในรูปแบบอื่นได้อย่างหน้าตาเฉย
หล่อนสั่งให้นัคคราฝังกลบไอ้เต่าพ่นน้ำซะมิดดิน!
ใช่แล้ว... ร่างทั้งร่างของเซนิกาเมะถูกดินทรายฝังกลบจนมิด เหลือโผล่พ้นดินมาแค่หัวโล้นๆ กลมๆ ที่บนใบหน้าเต็มไปด้วยความน้อยอกน้อยใจ
“เซนิกาเมะไม่สามารถสู้ต่อได้ นัคคราเป็นฝ่ายชนะครับ”
กู่ซินส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะประกาศผลการดวลที่จบลงแบบดราม่านี้
ช่วงต้นเกมทั้งคู่สู้กันได้ดีทีเดียว อย่างน้อยก็ถือว่าผ่านมาตรฐานเทรนเนอร์มือใหม่ในโลกโปเกมอนแล้ว แต่ช่วงท้ายนี่สิ...
อืม... จะโทษใครได้ นอกจากโทษที่เซนิกาเมะเป็นโปเกมอนประเภทเต่า?
กระดองแข็งแกร่งนั่นคือเกราะป้องกันที่ดีที่สุดของมัน แต่ในทางกลับกัน ในบางสถานการณ์มันก็กลายเป็นจุดอ่อนถึงตายได้เหมือนกัน
“ฮิๆ~ เป็นผลลัพธ์ที่สมเหตุสมผลสุดๆ”
ฉู่เค่อเหลียนผู้ชนะดีใจจนออกนอกหน้า ยิ้มร่าพลางพูดด้วยน้ำเสียงภูมิใจสุดขีด
แต่เมื่อเทียบกับความร่าเริงของฉู่เค่อเหลียนแล้ว ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนกลับไม่ได้รู้สึกอภิรมย์ด้วยเลยสักนิด หรือจะพูดให้ถูกก็คือ เธอรู้สึกคับแค้นใจสุดๆ!
ทั้งที่ตอนแรกผลแพ้ชนะยังออกได้ทั้งสองหน้าแท้ๆ!
“ยังไม่รีบเอาลูกเต่าน้อยของฉันออกมาอีก!”
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนทนดูท่าทางได้ใจของเพื่อนสนิทไม่ไหว จึงแแว้ดใส่ด้วยความหงุดหงิด
“แหะๆ~ เดี๋ยวเอาออกให้เดี๋ยวนี้แหละจ้า”
ฉู่เค่อเหลียนยังคงยิ้มกว้างเจิดจ้า สั่งให้นัคคราขุดเอาเซนิกาเมะขึ้นมาจากใต้ดิน
ทันทีที่ได้รับอิสระ เลือดลมในกายของเซนิกาเมะก็สูบฉีดพลุ่งพล่าน มันหันไปส่งเสียงร้องโวยวายใส่นัคคราไม่หยุด
มันไม่ยอมรับผลนี้!
นัคคราเอียงหัวโตๆ ของมัน มองดูเซนิกาเมะที่กำลังร้อง ‘เจี้ยวจ้าว’ ด้วยความงุนงงสงสัย
พอเห็นนัคคราทำหน้ามึนใส่ ไอ้เต่าพ่นน้ำก็ยิ่งโกรธจนแก้มป่อง โอ๊ย ไอ้บ้าเอ๊ย!
“การต่อสู้ครั้งนี้มีจุดที่น่าชื่นชมอยู่ไม่น้อยเลยครับ ผมคิดว่าในอนาคตคุณผู้หญิงทั้งสองจะต้องกลายเป็นเทรนเนอร์ที่ยอดเยี่ยมได้อย่างแน่นอน”
กู่ซินเอ่ยชมทั้งคู่ด้วยรอยยิ้ม แม้ว่าช่วงท้ายจะดูตลกไปหน่อย แต่การดวลในช่วงครึ่งแรกก็ทำให้เขาประหลาดใจได้จริงๆ
ในที่สุดพวกเธอก็สั่งการได้เป็นปกติสักที!
“เถ้าแก่ พูดแบบนี้ฉันไม่ชอบฟังเลยนะ พวกเราตอนนี้ก็ยอดเยี่ยมอยู่แล้วย่ะ!” ฉู่เค่อเหลียนแย้งด้วยความไม่พอใจ
“ครับๆ” กู่ซินไม่คิดจะถือสาหาความกับฉู่เค่อเหลียน จึงพยักหน้ารับตามระเบียบ
‘ครับบ้านป้าคุณสิ? อยากมีเรื่องใช่มั้ย?’
พอเห็นสีหน้าและน้ำเสียงแบบนี้ของเขา ความดีใจที่เพิ่งชนะการดวลมาหมาดๆ ของฉู่เค่อเหลียนก็ถูกเถ้าแก่จอมกวนประสาทคนนี้ล้างออกไปจนเกือบหมด
“ไปเถอะ กลับไปพักที่ร้านกันก่อน”
เมื่อเห็นฉู่เค่อเหลียนทำปากยื่นปากยาว กู่ซินก็หัวเราะเบาๆ ยัยเด็กคนนี้น่ารักจริงๆ
ทั้งสี่คนกลับเข้ามาในร้าน ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนซื้อสเปรย์รักษาแผลจากกู่ซินสองขวด แล้วนำไปฉีดพ่นให้เซนิกาเมะ
หลังจากดูแลโปเกมอนเสร็จ ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนก็นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“เถ้าแก่ ตอนนี้ฉันขอสุ่มโปเกมอนเพิ่มได้ไหมคะ?”
“แน่นอนครับ ได้ทุกเมื่อเลย คุณไป๋อยากสุ่มโปเกมอนแล้วเหรอครับ?”
กู่ซินกะพริบตาปริบๆ นี่คงเป็นความตระหนักรู้ที่ได้จากการพ่ายแพ้เมื่อกี้สินะ?
“ใช่ค่ะ ฉันได้ลองสัมผัสการต่อสู้โปเกมอนดูแล้ว และคิดว่าตัวเองน่าจะพร้อมสำหรับเลี้ยงดูโปเกมอนสองตัวไปพร้อมๆ กัน”
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนพยักหน้า แม้ความพ่ายแพ้ต่อยัยผู้หญิงบ้าบออย่างฉู่เค่อเหลียนจะทำให้เธอหงุดหงิด แต่เธอก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเธอชอบการต่อสู้โปเกมอนเข้าให้แล้ว
และเธอก็ตระหนักได้ว่า การมีแค่เซนิกาเมะตัวเดียวมันไม่พออย่างเห็นได้ชัด
ดังนั้น เธอจึงเปลี่ยนความคิด
“ในฐานะเจ้าของร้าน ผมเคารพการตัดสินใจของลูกค้าเสมอครับ ขั้นตอนต่างๆ คุณไป๋คงทราบดีอยู่แล้ว”
รอยยิ้มของกู่ซินกว้างขึ้น เขาหยิบสารานุกรมโปเกมอนประจำร้านยื่นให้ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยน
เขาอยากให้พวกไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนสุ่มเยอะๆ อยู่แล้ว ยิ่งถ้าสุ่มได้ระดับกึ่งเทพไปอีกสักตัวยิ่งดี!
แบบนั้นเป้าหมายยอดขายร้อยล้านก็คงอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม
“พูดตามตรงนะ ฉันก็อยากสุ่มบ้างเหมือนกันแฮะ”
ฉู่เค่อเหลียนดูดน้ำผลไม้ พลางปรายตามองไปยังเจ้าไดโนเสาร์ผิวเขียวตัวน้อยข้างกายเฉินหยุนด้วยความอิจฉา
โยกิราส ระดับกึ่งเทพเชียวนะ! น่าอิจฉาชะมัด
แต่ฉู่เค่อเหลียนก็รู้ดีว่าโปเกมอนระดับกึ่งเทพนั้นสุ่มได้ยากแสนยาก แถมตอนนี้เธอยังต้องทุ่มเทเวลาให้กับฮิโตคาเงะและนัคคราอีก
ต้องรีบทำให้เจ้าตัวน่ารักทั้งสองตัวนี้วิวัฒนาการตามที่เถ้าแก่บอกให้ได้เร็วๆ
เฉินหยุนยังคงหวนนึกถึงการต่อสู้ของฉู่เค่อเหลียนและไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนเมื่อครู่ ส่วนหลินเซิงมองดูฉู่เค่อเหลียนด้วยความอยากรู้อยากเห็น
พูดกันตามตรง ไม่ใช่แค่ตอนตัวเองสุ่มโปเกมอนจะสนุกเท่านั้น แต่การได้ดูคนอื่นสุ่มมันก็ได้อารมณ์ไปอีกแบบ
ยิ่งถ้าฉู่เค่อเหลียนสุ่มได้โปเกมอนตัวใหม่ เขาก็จะได้ถือโอกาสปลดล็อกข้อมูลในโปเกเด็กซ์เพิ่มไปด้วย
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนรับสารานุกรมโปเกมอนมา เธอถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะใช้นิ้วกดลงบนปุ่ม ‘GO’ ด้วยสายตามุ่งมั่น
‘ขอร้องล่ะ! ขอตัวเก่งๆ หน่อยเถอะนะ!’
เธอจะล้างแค้น! เธอจะตบยัยฉู่ให้ร่วง!
เงาดำหมุนวนไปเรื่อยๆ เพียงไม่กี่อึดใจ เงาดำก็ค่อยๆ หยุดลง และภาพของโปเกมอนตัวหนึ่งก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นมาอย่างชัดเจน
“เอ๊ะ? นี่มันปลาเหรอ? หน้าตาดู... ทรมานใจจังแฮะ...”
ฉู่เค่อเหลียนรีบชะโงกหน้าเข้าไปดูเป็นคนแรก แต่พอเห็นชัดๆ แล้วใบหน้าสวยๆ ก็ต้องย่นลงเล็กน้อย
เท่าที่ผ่านมา โปเกมอนที่พวกเธอสุ่มได้เกือบทั้งหมดจะมีความน่ารักหรือไม่ก็ดูเด๋อด๋าน่าเอ็นดู แต่เจ้าปลาตัวนี้มัน...
“ปลาที่หน้าตาทรมานใจ? หรือว่าจะเป็นฮินบาส?”
กู่ซินชะงักไปเล็กน้อย ถ้าพูดถึงโปเกมอนที่รูปร่างหน้าตาไม่ค่อยน่าอภิรมย์และคู่ควรกับคำนิยามนี้ที่สุด ก็คงมีแค่ฮินบาสและคอยคิงเท่านั้นแหละ
“เป็นฮินบาสจริงๆ ด้วยครับ คุณไป๋ ดวงของคุณยังคงดีเหมือนเดิมเลยนะครับเนี่ย”
เมื่อเห็นโปเกมอนที่ปรากฏบนหน้าจอสารานุกรม กู่ซินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะยิ้มให้ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยน
“เถ้าแก่ หมายความว่ายังไงคะ?” ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนเองก็รู้สึกไม่ค่อยถูกชะตากับรูปลักษณ์ของฮินบาสเท่าไหร่นัก
ก็แหม ฮินบาสน่ะหน้าตาขี้ริ้วขี้เหร่จริงๆ นี่นา ดวงตาเหม่อลอยไร้แวว ครีบสีฟ้าบนตัวสีเหลืองดิน แถมผิวหนังยังดูตะปุ่มตะป่ำขรุขระ โดยเฉพาะไอ้ปากนั่น ยิ่งเป็น ‘จุดพีค’ ของความอัปลักษณ์เลย
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนทำใจชอบสิ่งมีชีวิตหน้าตาแบบนี้ไม่ลงจริงๆ
ไม่ใช่ว่ารับไม่ได้เลยนะ แต่อย่างน้อยก็น่าจะมีจุดเด่นอะไรบ้างสิ?
แต่เจ้าปลาตัวนี้ ถ้าจะให้หาจุดเด่นจริงๆ ก็คงต้องบอกว่า... มันขี้เหร่ได้อย่างมีเอกลักษณ์สุดๆ ไปเลย...
ทำให้ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนหมดอารมณ์ไปเลยทีเดียว
“ในบรรดาโปเกมอน มีอยู่ไม่กี่ชนิดที่มีความแตกต่างระหว่างร่างก่อนและหลังวิวัฒนาการอย่างสุดขั้ว แต่ที่โด่งดังที่สุดก็คือฮินบาสและคอยคิงครับ พวกมันคือตัวอย่างของโปเกมอนประเภท ‘วิวัฒนาการแล้วเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ’ ครับ”
กู่ซินไม่ได้ปิดบัง เขาอธิบายให้ทุกคนฟังด้วยรอยยิ้ม
ใช่แล้ว หากจะพูดถึงโปเกมอนที่มีความแตกต่างระหว่างร่างแรกกับร่างวิวัฒนาการมากที่สุด ฮินบาสและคอยคิงต้องติดอันดับแน่นอน แถมยังเป็นอันดับต้นๆ เสียด้วย
วิวัฒนาการแล้วเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ?
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนกะพริบตาปริบๆ ถ้าเถ้าแก่พูดถึงขนาดนี้ งั้นเธอก็พอจะคาดหวังกับมันได้ใช่ไหมนะ?