บทที่ 21 คนที่จะคว้าแชมป์ได้มีแค่คุณหนูอย่างฉันกับเจ้าเต่าน้อยเท่านั้นแหละ!

“เถ้าแก่ วันนี้ขอโทษรบกวนด้วยนะคะ”

“ไม่เป็นไรครับ ยินดีต้อนรับเสมอครับ”

หลังจากช่วยสองสาวขนกล่องโปเกบล็อกขึ้นรถ กู่ซินก็ส่งยิ้มให้ทั้งคู่

“แน่นอนอยู่แล้ว บายค่า~”

ฉู่เค่อเหลียนนั่งอุ้มฮิโตคาเงะอยู่ที่เบาะข้างคนขับ เธอยกมือทำท่ามินิฮาร์ทให้กู่ซิน ก่อนจะโบกมือลาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

“ลาก่อนค่ะเถ้าแก่”

ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนเองก็โบกมือลาเช่นกัน

“เดินทางปลอดภัยนะครับ” กู่ซินโบกมือตอบ

“เป็นเด็กสาวที่น่ารักกันจริงๆ”

เมื่อมองส่งรถของสองสาวแล่นออกไปจนลับตา กู่ซินก็จุดบุหรี่ขึ้นสูบ พลางคำนวณรายรับในใจ

วันนี้ขายโปเกมอนออกไปได้สี่ตัว โปเกเด็กซ์อีกสามเครื่อง บวกกับโปเกบล็อก รวมๆ แล้วก็ได้เกือบหนึ่งล้านหยวน

แต่ถ้าเทียบกับยอดหนึ่งร้อยล้านที่ต้องใช้ในการอัปเกรดระบบ ก็ยังถือว่าน้อยนิดนัก

“น่าปวดหัวแฮะ สงสัยต้องขึ้นราคาหน่อยแล้ว หรือไม่ก็ต้องรอลูกค้าดวงดีๆ สุ่มได้พวกมินิริวออกมาสักตัว”

กู่ซินสูดควันบุหรี่เข้าปอดลึกๆ คิ้วขมวดมุ่นเล็กน้อย

แต่ถ้าขึ้นราคาโปเกมอนทั่วไปอีก เกณฑ์การซื้อก็จะยิ่งสูงขึ้นไปกันใหญ่

ว่ากันตามตรง เพราะตอนนี้ระดับของระบบยังต่ำอยู่ เพื่อให้ขายโปเกมอนออกไปได้เร็วที่สุด เขาจึงตั้งราคาขายไว้ต่ำกว่ามูลค่าจริง

เนื่องจากพรสวรรค์และศักยภาพของโปเกมอนที่ระบบจัดหามาให้นั้นมีคุณภาพสูงมาก ดังนั้นที่เขาบอกไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนและหลินเซิงไปว่าเป็นราคาพิเศษช่วงโปรโมชั่น จึงไม่ใช่คำโกหกแต่อย่างใด

แต่ยอดขายก็ยังน้อยเกินไปอยู่ดี

เว้นเสียแต่ว่าจะมีใครสุ่มได้โปเกมอนระดับกึ่งตำนานอย่าง มินิริว โยกิราส หรือทัทซึเบ อีกครั้ง

ส่วนพวกโปเกมอนในตำนานและโปเกมอนมายานั้น กู่ซินเคยถามระบบแล้ว คำตอบคือในบ่อสุ่มปัจจุบันที่เปิดให้ลูกค้า โอกาสสุ่มได้เป็นศูนย์

แน่นอนว่าไม่ได้ไม่มีเลยซะทีเดียว แต่โอกาสมันต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ยิ่งกว่าโอกาสสุ่มได้ร่างแรกของกึ่งตำนานเสียอีก

และถึงจะมีโอกาสสุ่มได้ โปเกมอนมายาตัวนั้นก็มีแค่ตัวเดียว นั่นคือ ฟิโอเน่...

ใช่แล้ว ฟิโอเน่ที่เกิดจากไข่ของมานาฟี่ผสมกับเมตามอนนั่นแหละ ค่าเผ่าพันธุ์รวมแค่ 480 แต้ม ขนาดลิซาร์ดอนยังเก่งกว่าเลยด้วยซ้ำ

แถมถึงฟิโอเน่จะเกิดมาจากไข่ของมานาฟี่ แต่มันก็ไม่สามารถวิวัฒนาการเป็นมานาฟี่ได้

อาจกล่าวได้ว่า สถานะความเป็นโปเกมอนมายาของฟิโอเน่นั้นเป็นที่ถกเถียงกันมาตลอด เพราะเมื่อเทียบกับโปเกมอนในตำนานและโปเกมอนมายาตัวอื่นๆ แล้ว

ฟิโอเน่จัดอยู่ในประเภทที่มีดีแค่ขายความน่ารักเท่านั้นจริงๆ

“ช่างเถอะ กลับไปลงคลิปดีกว่า ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ความฝันที่จะให้โปเกมอนปรากฏตัวขึ้นจริงๆ จะเป็นจริงสักที”

กู่ซินขยี้ดับก้นบุหรี่ แล้วเดินกลับเข้าไปในร้าน เตรียมจะเอาคลิปการต่อสู้สุด ‘ระทึกใจ’ ของฉู่เค่อเหลียนและหลินเซิงอัปโหลดลง Bilibili

คิดมากไปก็ไม่ได้อะไร ตั้งหน้าตั้งตาทำงานดีกว่า เขาเชื่อว่าวันนั้นจะต้องมาถึง!

รอให้ระบบอัปเกรดเป็นระดับที่สูงขึ้น โปเกมอนก็จะเริ่มปรากฏตัวขึ้นตามมุมต่างๆ ของโลกใบนี้ ทำให้โลกโปเกมอนในความเป็นจริงสมบูรณ์แบบ!

ถึงวันนั้นจะยังดูห่างไกลไปสักหน่อย แต่ก็ต้องพยายามต่อไป

เป้าหมายคือต้องรีบทำให้มีโปเกมอนป่าปรากฏขึ้นในเขตเมืองเซี่ยงไฮ้ให้เร็วที่สุด เพื่อที่โปรเจกต์ ‘เซี่ยงไฮ้ซิตี้ลีก’ จะได้เริ่มต้นขึ้นสักที!

...

เวลาล่วงเลยจนถึงช่วงพลบค่ำในพริบตา

ภายในคฤหาสน์หรู ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนและฉู่เค่อเหลียนกำลังนั่งทานมื้อเย็นอยู่ที่โต๊ะอาหาร

ส่วนฮิโตคาเงะ เซนิกาเมะ และนัคครา ก็กำลังแทะโปเกบล็อกของตัวเองอย่างเอร็ดอร่อย

“ใช่ค่ะแม่ คืนนี้หนูนอนบ้านเฉี่ยนเฉี่ยนนะไม่กลับบ้าน โอ๊ยแม่พูดอะไรเนี่ย ยัยเฉี่ยนไม่มีทางรำคาญหนูหรอกน่า แค่นี้นะคะ”

“มะรืนเปิดเทอมหนูรู้น่า หนูไปอยู่แล้วแม่วางใจได้เลย”

ฉู่เค่อเหลียนกลอกตาบน วางสายจากท่านแม่เสร็จก็ตักข้าวเข้าปากไปสองคำ แต่พอหันไปเห็นฮิโตคาเงะกับนัคครา รอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้าอีกครั้ง

น่ารักจริงๆ เลยน้า~

“หาไม่เจอเลยแฮะ ไม่เคยมีบันทึกเกี่ยวกับสิ่งมีชีวิตอย่างพวกเซนิกาเมะมาก่อนเลย”

ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนกดปิดเบราว์เซอร์ ในอินเทอร์เน็ตมีแต่ข้อมูลมั่วซั่วไปหมด กระทั่งข่าวเสือหลุดจากสวนสัตว์ซีกูแล้วกำลังซ่อนตัวอยู่ในเขตชานเมืองฝั่งตะวันตกของเซี่ยงไฮ้ก็ยังมี

“หาไม่เจอก็ปกติแหละ ถ้าเมื่อก่อนเคยมีจริงๆ ป่านนี้คงดังระเบิดไปทั่วเน็ตแล้ว” ฉู่เค่อเหลียนตอบอย่างไม่ใส่ใจ

“แต่เถ้าแก่ไปเอาโปเกมอนพวกนี้มาจากไหน? แล้วอีกอย่างนะ ยัยฉู่ เธอสังเกตอะไรบ้างหรือเปล่า”

ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนกะพริบตา เอ่ยถามเพื่อนสาว

“สังเกตอะไร?” ฉู่เค่อเหลียนงง

“หมายเลขในโปเกเด็กซ์ไง” ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนหยิบโปเกเด็กซ์ข้างตัวขึ้นมาโบกไปมาตรงหน้าฉู่เค่อเหลียน

“เซนิกาเมะของฉัน ในโปเกเด็กซ์ระบุหมายเลข 007 ส่วนฮิโตคาเงะของเธอคือ 004”

“โรคอนของนายนั่นฉันก็บันทึกไว้แล้ว หมายเลข 037”

“ยังมีดีแอนซีของเถ้าแก่อีก หมายเลข 719”

ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนเปิดโปเกเด็กซ์ไล่ให้ฉู่เค่อเหลียนดู ดวงตาคู่สวยฉายแววครุ่นคิด

“หา? แล้วไงอะ?” ฉู่เค่อเหลียนยังคงมึนงง

“...” ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนถึงกับพูดไม่ออก

“เธอนี่มันบื้อจริงหรือแกล้งบื้อเนี่ย? เรียงเลขชัดเจนขนาดนี้ยังดูไม่ออกอีกเหรอ?”

เงียบไปสองวินาที ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนก็หน้าดำคร่ำเครียดบ่นใส่เพื่อนอย่างเหลืออด

“เธอลองเปิดไปดูสารบัญในโปเกเด็กซ์สิ ถึงตอนนี้พวกเราจะยังไม่มีข้อมูลเพราะยังไม่ได้บันทึก แต่หมายเลขลำดับมันไม่ได้หายไปไหนนะ ฉันลองเลื่อนดูแล้ว หมายเลขสุดท้ายคือ 905!”

“นั่นหมายความว่า มีโปเกมอนทั้งหมด 905 ชนิดงั้นเหรอ?”

ในที่สุดฉู่เค่อเหลียนก็เข้าใจ เธ รีบเปิดโปเกเด็กซ์ของตัวเอง เข้าไปที่หน้าสารบัญแล้วเลื่อนลงไปล่างสุด

เมื่อเห็นบรรทัดที่เขียนว่า ‘#905 ???????’ ฉู่เค่อเหลียนก็ทำหน้าเหวอชนิดที่เรียกว่าอ้าปากค้าง

จึ้งมาก! มีโปเกมอนตั้ง 905 ชนิดเลยเหรอ?

“ทีนี้รู้หรือยังว่าทำไมฉันถึงพยายามหาข้อมูลของพวกเซนิกาเมะในเน็ต”

“โปเกมอนจำนวนมหาศาลขนาดนี้ แถมยังมีพลังพิเศษอีก ถ้าเคยปรากฏตัวมาก่อน มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะไม่มีร่องรอยอะไรเหลืออยู่”

“พวกมันคือ...”

ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนหันไปมองเจ้าเต่าพ่นน้ำที่กำลังหลับตาพริ้มเคี้ยวโปเกบล็อกอย่างมีความสุข... มีความเป็นไปได้สูงมากว่าพวกมันไม่ใช่สิ่งมีชีวิตบนโลกใบนี้!

และเรื่องที่ฉู่เค่อเหลียนเคยพูดเล่นๆ ว่าเจ้าของร้านเป็นมนุษย์ต่างดาว ก็อาจจะเป็นเรื่องจริงแบบฟลุ๊กๆ ก็ได้

แม้จะเป็นแค่การคาดเดา แต่ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนมั่นใจว่าเธอเดาไม่ผิดแน่

ไม่อย่างนั้น สิ่งมีชีวิตมหัศจรรย์ที่มีเผ่าพันธุ์มากถึง 905 ชนิด จะไปซ่อนตัวอยู่ที่ไหนได้!

“ถึงที่แกพูดจะเป็นเรื่องจริง แต่มันก็ไม่ได้สำคัญอะไรขนาดนั้นไม่ใช่เหรอ? จักรวาลกว้างใหญ่ขนาดนี้จะมีสิ่งมีชีวิตอื่นก็เรื่องปกติ อีกอย่างตราบใดที่พวกมันไม่ทำร้ายเราก็พอแล้วนี่นา”

ฉู่เค่อเหลียนเท้าคาง คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดออกมา

“แถมดูจากที่เถ้าแก่บอกว่าโปเกบอลสามารถใช้จับโปเกมอนได้ นั่นก็แสดงว่า โดยเนื้อแท้แล้วโปเกมอนก็คือสัตว์เลี้ยงรูปแบบหนึ่งไม่ใช่เหรอ?”

ฉู่เค่อเหลียนหยิบพรีเมียร์บอลที่ย่อส่วนแล้วออกมา ใบหน้าสวยเก๋ฉายแววครุ่นคิดเป็นครั้งแรก

ไม่ว่าจะพูดยังไง ทั้งตัวโปเกมอนและอุปกรณ์ความรู้ต่างๆ ที่เกี่ยวข้อง ข้อมูลที่เปิดเผยออกมามันยิ่งใหญ่เกินไป ถ้าสังเกตดีๆ ก็ต้องรู้สึกถึงความผิดปกติได้ง่ายๆ อยู่แล้ว

แต่ตราบใดที่ไม่ใช่เรื่องอันตราย ก็ไม่มีปัญหาไม่ใช่เหรอ?

“ฉันก็แค่กำลังวิเคราะห์ที่มาของโปเกมอนกับเถ้าแก่เฉยๆ ไม่ได้บอกสักหน่อยว่าพวกเขาเป็นคนเลวหรือผู้รุกราน” ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนกลอกตามองบน

ใช่แล้ว เท่าที่ได้สัมผัสมา พวกเซนิกาเมะก็นิสัยดีน่ารัก แถมเถ้าแก่กู่ก็ดูเป็นคนจิตใจดีและใส่ใจลูกค้า

ถ้ากู่ซินอยู่ที่นี่ คงได้อุทานถึงพลังของระบบอีกรอบแน่ๆ ให้ตายเถอะ สองสาวนี่แทบจะฟันธงว่าเขาเป็นมนุษย์ต่างดาว แถมโปเกมอนก็ไม่ใช่สัตว์โลกแน่นอนแล้วแท้ๆ

แต่พวกเธอกลับมองว่าเขาไม่มีพิษมีภัยซะงั้น? นี่สินะพลังของระบบ!

ทำให้ผู้คนยอมรับการมีอยู่ของโปเกมอนได้อย่างแนบเนียนที่สุด!

“ฮิๆ~ เอาเถอะ ฉันมีลางสังหรณ์นะว่าต่อไปโปเกมอนและการประลองโปเกมอนจะต้องฮิตไปทั่วโลกแน่นอน!”

“เฉี่ยนเฉี่ยน บางทีนะ ในอนาคตฉันอาจจะได้พาฮิโตคาเงะไปคว้าแชมป์โลกเลยก็ได้!”

รอยยิ้มของฉู่เค่อเหลียนงดงามจับใจ ดวงตาเป็นประกายเมื่อจินตนาการถึงภาพตัวเองยืนอยู่กับฮิโตคาเงะร่างโตเต็มวัย ท่ามกลางสนามประลองที่มีผู้ชมนับหมื่น เอาชนะคู่ต่อสู้และคว้าถ้วยรางวัลมาครอง

“ตื่นค่ะ ฟ้ายังไม่มืดอย่าเพิ่งฝัน” ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนกระตุกหนังตา มองฉู่เค่อเหลียนด้วยสายตารังเกียจ

แม่คนนี้ช่างกล้าฝัน ขนาดจิ้งจอกหกหางยังสู้ไม่ได้ บ้งขนาดนี้ยังมีหน้ามาหวังแชมป์?

ต่อให้ในอนาคตการประลองโปเกมอนจะดังระดับโลกจริงๆ คนที่จะคว้าแชมป์ได้ก็ต้องเป็นคุณหนูอย่างฉันกับเจ้าเต่าน้อยเท่านั้นแหละย่ะ!