บทที่ 22 ดูความเก่งกาจของผมซะก่อน

ร้านบ้านโปเกมอน

“เฮ้อ~”

กู่ซินส่ายหน้าอย่างจนใจหลังจากที่ต้องส่งลูกค้าอีกรายที่แวะมาเพราะความสนใจแต่สุดท้ายก็ถอยกรูดเพราะราคาสู้ไม่ไหว

ลูกค้าท่านนี้สุ่มได้ ‘การ์ดี’ ถึงปากจะบอกว่าชอบเจ้าหมาน้อยนิสัยดีที่น่ารักน่ากอดตัวนี้มาก แต่พอเจอกับราคา 300,000 หยวนเข้าไป ก็ถึงกับหน้าถอดสีหนีกลับแทบไม่ทัน...

“สองทุ่มแล้วเหรอเนี่ย ได้เวลาปิดร้านแล้วสินะ”

กู่ซินเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ เห็นว่าเป็นเวลาสองทุ่มแล้ว

หลังจากล็อกประตูร้านเรียบร้อย กู่ซินก็กลับมานั่งที่เคาน์เตอร์

“ประเภท, คุณสมบัติพิเศษ, การวิวัฒนาการ, โปเกบอล, ความรู้พื้นฐานการเลี้ยงดู... แล้วก็รายละเอียดการต่อสู้?”

นิ้วมือของกู่ซินพรมลงบนแป้นคีย์บอร์ดอย่างต่อเนื่อง เขาพยายามรวบรวมข้อมูลพื้นฐานเกี่ยวกับโปเกมอนเท่าที่พอนึกออก

เขากำลังจะจัดทำ ‘คู่มือเทรนเนอร์มือใหม่’ เพื่อแจกจ่ายให้กับลูกค้าที่ซื้อโปเกมอนไป จะได้ทำความเข้าใจด้วยตัวเอง

จะได้ไม่ต้องคอยมาถามรายละเอียดเขาทุกเรื่อง ไม่ใช่ว่าเขารำคาญงานบริการหรอกนะ แต่มันเสียเวลาจริงๆ

“ไอเทม... ช่างเถอะ เขียนลงไปด้วยเลยแล้วกัน เดี๋ยวในอนาคตก็ต้องมีออกมาอยู่ดี”

ไอเทมสำหรับโปเกมอนถือเป็นสิ่งสำคัญในชีวิตของเทรนเนอร์ ซึ่งถ้าจะว่ากันตามตรง โปเกบอลก็นับว่าเป็นไอเทมชนิดหนึ่งเหมือนกัน

นอกจากนี้ยังมี หินไฟ, หินสายฟ้า, ยาแผล และอื่นๆ อีกมากมาย ซึ่งในอนาคตจำเป็นต้องใช้แน่นอน

“ซิน ดื่มชาพักผ่อนสักหน่อยไหมคะ?”

ดีแอนซีประคองถ้วยชาเดินกระโดดดึ๋งๆ เข้ามาหากู่ซิน เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

“ขอบคุณครับ องค์หญิงน้อยของผมนี่ช่างรู้ใจจริงๆ”

กู่ซินรับถ้วยชามา พลางเอ่ยแซวดีแอนซี

“ซินอย่าล้อฉันเล่นสิคะ” ดีแอนซียกมือปิดแก้มด้วยความเขินอาย องค์หญิงอะไรกันเล่า...

...

บ้านของหลินเซิง

นี่เหรอสัตว์เลี้ยงที่นายซื้อมาวันนี้?”

ชายหนุ่มคิ้วหนาตาโตมองดูเจ้าจิ้งจอกน้อยหกหางที่กำลังนอนหมอบอย่างสบายอารมณ์อยู่บนเบาะนุ่มด้วยสีหน้าแปลกประหลาด

จิ้งจอกหกหาง...

ถ้าเมื่อกี้ไม่ได้ลองเอามือไปแตะดูจริงๆ เขาคงสงสัยว่าตัวเองตาฝาดไปแล้วแน่ๆ

“ใช่แล้วเฮีย แถมโรคอนน่ะเก่งมากเลยนะ! วันนี้ผมสั่งให้มันเอาชนะฮิโตคาเงะมาได้ด้วยล่ะ!”

หลินเซิงขยับแว่นสายตา ใบหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

“ฮิโตคาเงะ?” เฉินหยุนมุมปากกระตุก เขารู้สึกว่าลูกพี่ลูกน้องคนนี้สงสัยจะเล่นเกมมากไปจนเพี้ยนหรือเปล่า

โอเค ยอมรับว่าจิ้งจอกหกหางมันมหัศจรรย์จริง แต่เรื่องประหลาดในโลกนี้มันก็มีเยอะแยะไป

อาจจะเป็นการผ่าเหล่าทางพันธุกรรมก็ได้ ถึงโอกาสจะต่ำมากแต่ก็ใช่ว่าจะไม่มี

แต่ฮิโตคาเงะนี่มันตัวบ้าอะไร?

“เฮียอย่าทำหน้าไม่เชื่อแบบนั้นสิ ของจริงนะ เฮียดูนี่!”

พอเห็นสีหน้าของลูกพี่ลูกน้อง หลินเซิงก็เดาความคิดของเฉินหยุนออกทันที

เขารีบเปิดคอมพิวเตอร์เข้าเว็บ Bilibili แล้วกดเปิดวิดีโอหนึ่งให้ดู

“อะไรน่ะ?” เฉินหยุนมองตามไป

หัวข้อวิดีโอคือ ‘การต่อสู้ระดับมหากาพย์ของสองเทรนเนอร์รุ่นเฮฟวี่เวต!’

เทรนเนอร์?

เฉินหยุนเลิกคิ้วสูง ศัพท์ใหม่อะไรอีกล่ะนั่น?

วิดีโอเริ่มต้นในห้องห้องหนึ่ง

‘ผมเอาด้วยครับพี่สาว! ให้ผมเป็นคู่ต่อสู้ของคุณเอง!’

‘เรื่องเล่นเกมผมระดับโปรนะครับ! โรคอนของผมต้องทำได้แน่นอน!’

เสียงชายหนุ่มดังขึ้นอย่างกะทันหัน น้ำเสียงหนักแน่นจริงจังแต่ก็แฝงความไว้อย่างเต็มเปี่ยม

แต่พอได้ยินเสียงนี้ เฉินหยุนก็หันขวับไปมองหลินเซิงด้วยสายตาแปลกๆ เขาจำได้แม่นว่านี่มันเสียงลูกพี่ลูกน้องตัวดีของเขาชัดๆ

“อะแฮ่ม... นั่นไม่ใช่ประเด็น เฮียดูต่อเถอะ” หลินเซิงกระแอมแก้เขิน

เชี่ยเอ๊ย!

ตอนพูดก็ไม่ได้รู้สึกอะไรหรอก แต่พอมองในมุมคนดูแบบนี้ ปี 2022 แล้วนะ ทำไมเขาถึงพูดจาน่าอายอย่าง ‘ให้ผมเป็นคู่ต่อสู้ของคุณเอง’ ออกไปได้วะเนี่ย?

เฉินหยุนยกยิ้มมุมปาก แล้วหันไปดูวิดีโอต่อ

“ได้สิ งั้นก็จัดมาเลย ฮิโตคาเงะของฉันไม่มีทางแพ้จิ้งจอกหรอก”

ในวิดีโอ สิ้นเสียงของหลินเซิง เสียงใสๆ ของหญิงสาวที่เต็มไปด้วยความมั่นใจก็ดังสวนกลับมาทันที

ภาพตัดไปที่ลานกว้างแห่งหนึ่ง

ตัวเอกเจ้าของเสียงเมื่อครู่ปรากฏตัวขึ้นในเฟรม หลินเซิงหนุ่มแว่น และตรงข้ามเขาคือหญิงสาวหน้าตาสะสวยแต่งตัวโฉบเฉี่ยวอย่างฉู่เค่อเหลียน

และแน่นอน ที่ข้างกายของพวกเขามีฮิโตคาเงะและโรคอนอยู่ด้วย!

“นั่นน่ะเหรอที่นายเรียกว่าฮิโตคาเงะ?”

สายตาของเฉินหยุนจับจ้องไปที่ฮิโตคาเงะ แววตาไหววูบ เขาถามหลินเซิงด้วยความสนใจ

“ใช่ แต่ถ้าเทียบกับโรคอนของผมแล้ว เจ้านั่นยังห่างชั้นอีกเยอะ!”

หลินเซิงพยักหน้า จากนั้นก็เริ่มโม้เรื่องโรคอนของตัวเองอย่างไม่เกรงใจใคร

ฮิโตคาเงะเหรอ? ต่อไปถึงจะเป็นมังกรแล้วไง? น่าขำ!

จิ้งจอกน้อยของเขาต่อไปจะกลายเป็นจิ้งจอกเก้าหางเชียวนะ!

เฉินหยุนลูบคาง ไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาเริ่มอยากรู้แล้วว่าเรื่องราวมันจะเป็นยังไง

สองคนนี้จะทำอะไรกัน?

ในวิดีโอ เสียงชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งประกาศกติกาการต่อสู้

ภาพในจอแสดงให้เห็นหญิงสาวคนสวยที่ดูเหมือนจะไม่ได้เตรียมตัวมาดีพอ ถึงขั้นต้องหยิบโปเกเด็กซ์ขึ้นมาเปิดดูท่าไม้ตายของฮิโตคาเงะหน้างาน

และอาศัยจังหวะนั้น หลินเซิงก็สั่งให้โรคอนเปิดฉากโจมตีก่อน

ท่ามกลางสีหน้าตกตะลึงพรึงเพริดของเฉินหยุน โรคอนในวิดีโอพ่นลูกไฟดวงเล็กๆ ออกมาเป็นชุด พุ่งเข้าใส่ฮิโตคาเงะ

พ่นไฟ!

มันพ่นไฟออกมาจริงๆ!

“เสี่ยวหลิน คลิปนี้ของจริงเหรอ?”

เฉินหยุนหันขวับไปมองโรคอนที่นอนหลับปุ๋ยอยู่บนเบาะด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา

“ของจริงแน่นอนสิเฮีย นี่เจ้าของร้านให้ดีแอนซีถ่ายสดๆ เลยนะ เฮียเฉิน ผมบอกแล้วไงว่าโรคอนของผมโคตรเทพ”

หลินเซิงยืดอกอย่างภาคภูมิใจ แถมยังตอบกลับด้วยน้ำเสียงอวดดี

โรคอนของผม! ไร้เทียมทาน!

ในใจของเฉินหยุนตอนนี้ปั่นป่วนดั่งพายุคลั่ง นี่มันไม่ใช่แค่เทพแล้วมั้ง? แต่มันหลุดโลกไปแล้ว!

“เฮียอย่าเพิ่งตื่นเต้น ดูคลิปให้จบก่อน แล้วดูความเก่งกาจของผมซะก่อน!”

รู้ว่าเฉินหยุนกำลังช็อก หลินเซิงเลยขยับแว่นอย่างใจเย็น บอกให้ลูกพี่ลูกน้องดูต่อ

ดูทำหน้าเข้าสิ ปากค้างจนแมลงวันบินเข้าไปวางไข่ได้แล้วมั้ง เก็บอาการหน่อยสิเฮีย?

แล้วดีแอนซีคือตัวอะไรอีก?

เฉินหยุนเต็มไปด้วยความสงสัย แต่ก็ยอมกดความอยากรู้อยากเห็นเอาไว้ แล้วดูวิดีโอต่อจนจบ