บทที่ 20 ไม่แม้แต่จะชายตามองด้วยซ้ำ!
บทที่ 20 ไม่แม้แต่จะชายตามองด้วยซ้ำ!
“โปเกบอลที่ระลึก?”
ได้ยินคำพูดของกู่ซิน ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนและฉู่เค่อเหลียนต่างก็รู้สึกแปลกหู แต่พวกเธอก็เริ่มจะชินเสียแล้ว
เพราะกู่ซินมักจะพูดคำศัพท์ที่พวกเธอไม่รู้จักออกมาอยู่เรื่อย
“เถ้าแก่ โปเกบอลนี่เอาไว้ทำอะไรคะ? แล้วก็ไอ้ที่ว่า...”
อุปกรณ์จำเป็นสำหรับเทรนเนอร์?
ฉู่เค่อเหลียนรับโปเกบอลสีขาวขนาดกะทัดรัดมาจากมือกู่ซินด้วยความอยากรู้อยากเห็น พลิกซ้ายพลิกขวาพิจารณาดูอย่างละเอียด แต่ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าเจ้าลูกบอลนี่มีไว้ทำอะไร
เมื่อกี้กู่ซินบอกว่าเอาไว้จับโปเกมอน? แล้วก็เอาไว้ให้โปเกมอนพักผ่อน?
หมายความว่าจะให้เอาโปเกมอนยัดเข้าไปในลูกบอลนี่เหรอ?
ล้อกันเล่นหรือเปล่าเนี่ย ลูกบอลลูกแค่นี้ จะไปยัดฮิโตคาเงะลงไปได้ยังไง?
“ตอนนี้คงอธิบายให้พวกคุณเห็นภาพยาก แต่สิ่งที่ผมบอกได้ก็คือ มีเพียงการใช้โปเกบอลจับโปเกมอนเท่านั้น ถึงจะนับว่าโปเกมอนตัวนั้นเป็นของคุณอย่างสมบูรณ์ครับ”
“อีกอย่าง ตอนนี้ฮิโตคาเงะกับเซนิกาเมะยังเด็กแน่นอนว่าไม่มีปัญหา แต่พอโตเต็มวัยแล้ว ขนาดตัวของพวกมันจะไม่กะทัดรัดน่ารักเหมือนตอนนี้แล้วนะครับ”
“ดังนั้นการใช้โปเกบอลเก็บพวกมันไว้ จึงเป็นเรื่องจำเป็นครับ”
กู่ซินยิ้มอธิบายให้ทั้งสองคนฟัง ต้องรู้ก่อนว่าขนาดตัวมาตรฐานของคาเม็กซ์และลิซาร์ดอนนั้นไม่ด้อยไปกว่าชายฉกรรจ์ตัวโตๆ เลย แถมยังเป็นแค่ค่าเฉลี่ยเท่านั้น
ถ้าเลี้ยงดูดีๆ จนได้รับสารอาหารครบถ้วน ตัวก็จะยิ่งใหญ่กว่านั้นอีก ถึงตอนนั้นถ้าจะพาออกไปข้างนอกคงลำบากแย่
“แต่มันใช้ยังไงคะ?”
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนถามด้วยความสงสัย เธอเริ่มจะเชื่อคำพูดของกู่ซินโดยสัญชาตญาณ
“โปเกบอลในมือพวกคุณยังว่างอยู่ ลองโยนไปที่โปเกมอนของพวกคุณดูสิครับ”
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนกับฉู่เค่อเหลียนหันมามองหน้ากันด้วยความงุนงง แต่ก็ยอมลองโยนพรีเมียร์บอลไปทางฮิโตคาเงะกับเซนิกาเมะ
วินาทีถัดมา ดวงตาของสองสาวก็เบิกกว้างแทบถลน
ทันทีที่พรีเมียร์บอลสัมผัสโดนตัวโปเกมอนทั้งสอง ลูกบอลก็เปิดออก แสงสีแดงพุ่งออกมาห่อหุ้มร่างของฮิโตคาเงะและเซนิกาเมะเอาไว้ ก่อนจะดูดพวกมันหายวับเข้าไปในลูกบอล
ฉากที่หลุดโลกสุดกู่นี้ทำให้ฉู่เค่อเหลียนอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงโดยไม่รู้ตัว
บ้าไปแล้ว?
หลังจากดูดโปเกมอนเข้าไป ไฟสัญญาณตรงกลางพรีเมียร์บอลก็กะพริบเป็นจังหวะช้าๆ
หนึ่งครั้ง... สองครั้ง... สามครั้ง...
ติ๊ง~
เสียงสัญญาณใสกังวานดังขึ้น พรีเมียร์บอลหยุดนิ่งสนิทอยู่บนพื้น
“ดูเหมือนจะราบรื่นดีนะครับ นั่นแสดงว่าทั้งเซนิกาเมะและฮิโตคาเงะยอมรับพวกคุณจากใจจริงแล้ว”
เห็นแบบนั้นกู่ซินก็พูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม ท่าทางสงบนิ่ง
“ไม่ใช่แล้ว... เถ้าแก่ นี่มันอะไรกันคะเนี่ย!?!”
แต่เห็นได้ชัดว่าสองสาวไม่สามารถสงบจิตสงบใจได้เลย
นี่มันจะพิลึกเกินไปแล้วไหม? ลูกบอลลูกเดียวเก็บสิ่งมีชีวิตตัวเบ้อเริ่มเข้าไปได้เนี่ยนะ?
นี่มันเวทมนตร์หรือไง?
“อย่าตื่นตูมไปเลยครับ อุปกรณ์อย่างโปเกบอลมันก็เป็นแบบนี้แหละ”
กู่ซินเลิกคิ้วมองสองสาว เป็นไปตามคาด เทคโนโลยีโปเกบอลมันน่าตื่นตะลึงเกินไปสำหรับคนในโลกนี้จริงๆ...
เพราะมันไม่มีความเป็นวิทยาศาสตร์เอาซะเลย สิ่งมีชีวิตเป็นๆ เปลี่ยนเป็นแสงแล้วเข้าไปอยู่ในลูกบอลเล็กจิ๋ว ใครจะไปเชื่อลง
“แต่นี่มันก็ออกจะ...”
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนมองพรีเมียร์บอลบนพื้น เธอยังดึงสติกลับมาไม่ได้
นี่มันเทคโนโลยีอะไร? การบรรจุสิ่งมีชีวิต? หรือเทคโนโลยีมิติย่อย? มันไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย
“เถ้าแก่ คุณคงไม่ใช่มนุษย์ต่างดาวจริงๆ ใช่ไหมคะ?”
ผ่านไปพักใหญ่ ฉู่เค่อเหลียนถึงค่อยๆ ระงับความพลุ่งพล่านในใจลงได้ เธอมองกู่ซินด้วยสายตาหวาดระแวง
“คุณสิมนุษย์ต่างดาว บ้านคุณก็มนุษย์ต่างดาวทั้งบ้าน”
กู่ซินสวนกลับอย่างไม่สบอารมณ์
“ดูเหมือนจะไม่ใช่แฮะ” ฉู่เค่อเหลียนกะพริบตา เอานิ้วจิ้มแก้มกู่ซินเบาๆ อุณหภูมิปกติ ผิวสัมผัสก็ปกติ
“คุณฉู่ครับ ถึงคุณจะเป็นลูกค้า แต่ผมต้องขอเตือนสักหน่อย การอยู่ดีๆ มาแตะเนื้อต้องตัวคนอื่นโดยไม่ได้รับความยินยอมนี่มันผิดมารยาทนะครับ”
“แตะนิดแตะหน่อยเนื้อไม่แหว่งหรอกน่า นายรู้ไหมว่าที่โรงเรียนมีผู้ชายตั้งเท่าไหร่ที่อยากจะจับมือฉัน แต่ฉันไม่แม้แต่จะชายตามองพวกเขาด้วยซ้ำนะ!”
ได้ยินแบบนั้นฉู่เค่อเหลียนก็เบ้ปากบ่นอุบอิบ ขี้งกชะมัด
“ครับๆๆ” กู่ซินรับคำส่งเดช
ครับพ่องสิ? หมายความว่าไงยะ?
เห็นแบบนั้นฉู่เค่อเหลียนก็ถลึงตาใส่กู่ซินด้วยความโมโห ไอ้น้ำเสียงกับสีหน้าขอไปทีนั่นมันอะไรกัน?
ฉันเกือบจะได้เป็นดาวโรงเรียนในปีนี้เลยนะรู้ไหม? รู้ไหมว่าคนจีบฉันต่อคิวยาวขนาดไหน?
นายไม่รู้ นายมันก็แค่รังเกียจฉัน! นายไม่แม้แต่จะชายตามองฉันด้วยซ้ำ!
ไอ้บ้าเอ๊ย!
“ยังไงก็นึกภาพไม่ออกอยู่ดี เทคโนโลยีสุดล้ำพวกนี้คุณวิจัยขึ้นมาเองเหรอคะ?”
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนไม่ได้สนใจเพื่อนรักของตัวเอง เธอเก็บพรีเมียร์บอลขึ้นมาพิจารณา พอกดปุ่มตรงกลางลูกบอลก็เปิดออก
ลำแสงสีขาวพุ่งออกมา เซนิกาเมะปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนมองพรีเมียร์บอลในมือแล้วเดาะลิ้น
แม่เจ้า นี่มันโคตรเยี่ยวว!
“ไม่ใช่ครับ ไว้เดี๋ยวพวกคุณก็รู้เอง”
กู่ซินส่ายหน้า เทคโนโลยีบางอย่างของโลกโปเกมอนมันดูล้ำหน้าโลกนี้ไปไกลจริงๆ
เทคโนโลยีโปเกบอล เทคโนโลยีกระเป๋ามิติ เทคโนโลยีส่งถ่ายโปเกบอล และอื่นๆ
โลกโปเกมอนมีวิทยาการสูงมาก โดยเฉพาะโลกของอัลตร้าเมกาโลโพลิสในมิติอัลตร้า
ชาวอัลตร้าเมกาโลโพลิสถึงขั้นเคยใช้พลังเทคโนโลยีช่วงชิงแสงสว่างของเนครอสมาและผนึกมันไว้ในหอคอยอัลตร้าเมกาโลโพลิสได้
นั่นหมายความว่ายังไง?
นั่นคือเนครอสมาเชียวนะ! จุดสูงสุดของพลังในโลกโปเกมอน!
แต่ก็เพราะบรรพบุรุษของชาวอัลตร้าเมกาโลโพลิสไปแย่งชิงแสงของเนครอสมาและผนึกมันไว้นั่นแหละ ที่ทำให้โลกของอัลตร้าเมกาโลโพลิสสูญเสียแสงสว่าง สรรพชีวิตดับสูญ จนโลกเกือบจะล่มสลาย
ถือเป็นผลกรรมที่ทำตัวเองแท้ๆ น่าสงสารก็แต่ลูกหลานที่ต้องมารับเคราะห์กรรมแทน
“แต่ถ้ามีไอ้นี่ ก็พกฮิโตคาเงะไปไหนมาไหนได้สะดวกจริงๆ นั่นแหละ”
เห็นกู่ซินไม่อยากพูดเยอะ ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนกับฉู่เค่อเหลียนก็ไม่ได้ซักไซ้ต่อ ร้านลึกลับกับเจ้าของร้านลึกลับ พวกเธอประทับตรานิยามนี้ไว้ในใจนานแล้ว
ฉู่เค่อเหลียนเอาพรีเมียร์บอลอีกลูกไปจับนัคครา จากนั้นก็ปล่อยโปเกมอนทั้งสองตัวออกมา แล้วยิ้มร่าอย่างพอใจ
เห็นสองสาวพอใจ กู่ซินก็ยิ้มตาม
เป็นการเริ่มต้นที่สวยงามจริงๆ