บทที่ 7 มันจะเปลี่ยนเป็นจิ้งจอกเก้าหางได้ไหม?

“ยุคอินเทอร์เน็ตเฟื่องฟูขนาดนี้แล้ว ยังจะมานั่งรอลูกค้าเดินเข้ามาเองเหมือนพวกร้านค้าหัวโบราณอีก เมื่อไหร่จะรุ่งกันล่ะ?”

ภายในร้านบ้านโปเกมอน ดีแอนซีกำลังนั่งดูทอมแอนด์เจอร์รี่อย่างเรียบร้อยน่ารัก ส่วนกู่ซินก็นอนเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้ตรงเคาน์เตอร์ พลางดูมือถือแล้วเบ้ปาก

คลิปวิดีโอดีแอนซีเต้นเพลงโกคุราคุโจโดดังระเบิดอย่างที่เขาคาดไว้ หรือจะพูดให้ถูกคือดังเร็วกว่าที่เขาคิดไว้มาก

อืม ก็นะ ความน่ารักของดีแอนซีไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะต้านทานไหว ยิ่งเป็นดีแอนซีที่เต้นเพลงฮิตของเหล่าโอตาคุได้ด้วยแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึง

การถ่ายคลิปวิดีโอเพื่อโปรโมตเป็นเพียงกลยุทธ์เล็กๆ น้อยๆ แต่ดูจากความฮอตของคลิปแล้ว ผลลัพธ์น่าจะออกมาดีทีเดียว

“แค่ไม่รู้ว่าพวกคนในเมืองเซี่ยงไฮ้จะมาที่ร้านจริงๆ หรือเปล่า”

กู่ซินกำลังคิดเพลินๆ แต่ความคิดนั้นยังไม่ทันจางหายไป

กริ๊ง~

เสียงกระดิ่งที่แขวนอยู่หน้าประตูดังกรุ๊งกริ๊งสดใส

ลูกค้ามาแล้ว!

กู่ซินดีดตัวลุกขึ้นยืนทันที มองไปทางประตู แล้วก็เห็นประตูร้านถูกผลักเข้ามาจริงๆ เด็กหนุ่มสวมแว่นท่าทางสุภาพเรียบร้อยคนหนึ่งค่อยๆ เดินเข้ามา

กู่ซินตบหน้าตัวเองเบาๆ เพื่อเรียกสติ แล้วเผยรอยยิ้มการค้าอันเป็นเอกลักษณ์ออกไปต้อนรับ

“เถ้าแก่ ที่นี่มี... ดีแอนซีจริงๆ ด้วย!”

เด็กหนุ่มคนนี้คือหลินเซิงนั่นเอง เขามองไปรอบๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น แล้วสายตาก็ไปหยุดอยู่ที่ดีแอนซีทันที

ฝ่ายดีแอนซีพอได้ยินคนเรียกชื่อตัวเอง ก็หันมามองหลินเซิงด้วยแววตาสงสัย

“ตัวเป็นๆ จริงๆ ด้วย!”

พอได้เห็นดีแอนซีขยับตัวกับตา หลินเซิงก็อดตื่นเต้นไม่ได้ คลิปวิดีโอนั้นเป็นของจริงสินะ!

ดีแอนซีตัวเป็นๆ เลยนะเว้ย!

“เอ่อ... คุณลูกค้าครับ พูดแบบนี้มันเสียมารยาทมากเลยนะครับ”

กู่ซินได้ยินแบบนั้นก็หนังตากระตุกเล็กน้อย แต่ก็ยังคงรอยยิ้มแก้เก้อไว้อย่างสุภาพ แล้วเอ่ยกับหลินเซิง

ไอ้คำว่า ‘ตัวเป็นๆ จริงๆ ด้วย’ เนี่ยมันยังไงกัน หรือคิดว่าเป็นตัวตายงั้นเหรอ?

“ขอโทษครับ พอดีผมดูคลิปวิดีโอของเถ้าแก่ใน Bilibili มา พอเห็นดีแอนซีตัวจริงเลยตื่นเต้นไปหน่อย”

หลินเซิงเองก็เพิ่งได้สติ รีบเกาจมูกแก้เขิน

“ผมพอเข้าใจครับ ถ้าอย่างนั้นคุณลูกค้าจะมาซื้อสัตว์เลี้ยงของร้านเราเหรอครับ?”

กู่ซินไม่ได้เก็บมาใส่ใจ เพราะปฏิกิริยาของหลินเซิงก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า ดีแอนซีสร้างความตื่นตะลึงให้พวกเขาได้มากแค่ไหน

“ใช่ครับ ผมกะว่าจะมาดูสักหน่อย แต่เถ้าแก่ครับ ร้านคุณ...”

หลินเซิงขยับแว่นตา มองไปรอบร้านด้วยความลังเล ไหนล่ะสัตว์เลี้ยง?

นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกอยากเลี้ยงสัตว์ แต่ก็ต้องอยู่บนพื้นฐานที่ว่าสิ่งที่กู่ซินพูดในคลิปเป็นเรื่องจริงนะ

“รูปแบบการดำเนินงานของร้านเราจะแตกต่างจากร้านสัตว์เลี้ยงทั่วไปนิดหน่อยครับ ผมเชื่อเสมอว่าสัตว์เลี้ยงกับมนุษย์ย่อมมีวาสนาต่อกัน”

“ดังนั้นคุณจะมีวาสนากับสัตว์เลี้ยงตัวไหน ก็ขึ้นอยู่กับตัวคุณเองครับ”

กู่ซินพาหลินเซิงมาที่โซนพักผ่อน แล้วยื่นโปเกเด็กซ์ของเจ้าของร้านให้หลินเซิง

“นี่คือโปเกเด็กซ์ครับ เชิญกดดูได้เลยครับว่าคุณจะได้คู่หูแบบไหน”

เมื่อเห็นสีหน้ามึนงงของหลินเซิง กู่ซินก็อธิบายพร้อมรอยยิ้ม

“อย่างนี้นี่เอง งั้นผมขอลองดูหน่อยนะครับ”

หลินเซิงชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก็ตัดสินใจลองดู เขากดปุ่ม ‘GO’ บนหน้าจอสารานุกรม

เงาดำวูบวาบผ่านหน้าจอไปเรื่อยๆ สายตาของหลินเซิงจ้องมองเงาดำเหล่านั้นเขม็ง

เขาสนใจสัตว์เลี้ยงที่กู่ซินเรียกว่า ‘มหัศจรรย์’ มาก จะมีสัตว์เลี้ยงที่สวยงามน่าทึ่งเหมือนดีแอนซีอีกจริงๆ หรือเปล่านะ?

เงาดำค่อยๆ หยุดนิ่งและชัดเจนขึ้น

“เถ้าแก่ ตัวนี้ครับ”

พอเห็นรูปบนหน้าจอ หลินเซิงก็ชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนที่ดวงตาจะเป็นประกาย แล้วโชว์รูปให้กู่ซินดู

“ดูท่าคุณลูกค้าจะดวงดีไม่เบานะครับเนี่ย”

กู่ซินเลิกคิ้ว ในรูปคือโรคอน ร่างปกติ

แม้โรคอนร่างปกติจะไม่งดงามขาวผ่องเหมือนโรคอนร่างอโลลา แต่มันก็เป็นจิ้งจอกน้อยที่น่ารักสุดๆ ตัวหนึ่งเลยทีเดียว

“เถ้าแก่ มีตัวนี้จริงๆ เหรอครับ?”

หลินเซิงยิ่งดูรูปก็ยิ่งชอบ รีบถามกู่ซินด้วยความร้อนรน

จิ้งจอกเชียวนะ!

จิ้งจอกเลี้ยงในโลกนี้ก็มีเยอะแยะ แต่เจ้าจิ้งจอกน้อยในรูปนี้ เหมือนมันจะมีหางหลายหางเลยนะ!

“มีแน่นอนครับ กรุณารอสักครู่” กู่ซินตอบยิ้มๆ

จากนั้นเขาก็เดินไปที่ห้องกั้น แน่นอนว่าเขาเข้าไปเพื่อเบิกโรคอนออกมาจากระบบ ไม่อย่างนั้นจะให้บอกว่าเสกออกมาเหรอ?

ก็ดูจะไม่เลวเหมือนกันแฮะ...

“คุณลูกค้าครับ นี่คือโรคอนที่คุณสุ่มได้ ลองดูสิครับว่าเป็นยังไงบ้าง?”

หนึ่งนาทีต่อมา กู่ซินก็เดินออกมาจากห้องกั้น และที่ตามหลังเขามาติดๆ ก็คือจิ้งจอกน้อยที่มีหางฟูฟ่องถึงหกหาง

หลินเซิงจ้องมองโรคอนตัวนี้ตาเป็นประกาย

ตัวไม่ใหญ่มาก ออกจะกะทัดรัดด้วยซ้ำ ขนสีแดงอมน้ำตาล ดวงตากลมโตสีน้ำตาลไร้รูม่านตา หูใบใหญ่ปลายแหลม จมูกสีดำเล็กๆ และหางสีส้มโค้งงอทั้งหกหาง

“บนโลกนี้มีจิ้งจอกหกหางจริงๆ ด้วย”

หลินเซิงมองจิ้งจอกน้อยน่ารักน่ากอดตัวนี้ด้วยความทึ่ง ความชอบในแววตาแทบจะล้นทะลักออกมา

“งื๊อ~?”

โรคอนเงยหน้าขึ้นมองหลินเซิง ดวงตาสีน้ำตาลเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“ความจริงตอนโรคอนเพิ่งเกิดจะมีหางสีขาวแค่หางเดียวนะครับ แต่พอโตขึ้น หางจะแยกออกและสวยงามยิ่งขึ้น”

กู่ซินแนะนำให้หลินเซิงฟัง นี่คือข้อมูลพื้นฐานของโรคอน

“แต่มันยังตัวเล็กอยู่เลยนะครับ”

“ใช่ครับ พูดตามตรง โรคอนตัวนี้ยังอยู่ในวัยเด็กครับ” กู่ซินพยักหน้า

“งั้นเถ้าแก่ครับ ต่อไปมันจะมีหางงอกออกมามากกว่านี้ไหมครับ?” หลินเซิงถามด้วยความอยากรู้

“คุณอยากจะถามว่า โรคอนจะกลายเป็นคิวคอน (เก้าหาง) หรือเปล่าใช่ไหมครับ?”

กู่ซินถามกลับอย่างขบขัน เขาใช้หัวแม่เท้าคิดก็ยังรู้เลยว่าตอนนี้หลินเซิงกำลังคิดอะไรอยู่

ก็ตำนานจิ้งจอกเก้าหาง ปีศาจจิ้งจอกเก้าหางอะไรเทือกนั้นในประวัติศาสตร์และตำนานของชาวจีนน่ะ ดังจะตายไป

“ผมบอกได้เลยครับว่า โรคอนสามารถเปลี่ยนเป็นคิวคอนได้ แต่ต้องใช้วิธีพิเศษ ตอนนี้มันยังเด็กอยู่ ยังไม่เหมาะครับ”

กู่ซินครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะตอบหลินเซิงไปแบบนั้น

โรคอนไม่ได้วิวัฒนาการตามธรรมชาติ แต่ต้องใช้หินไฟในการวิวัฒนาการเป็นคิวคอน แต่โรคอนตัวนี้ยังเล็กเกินไป ไม่เหมาะที่จะรีบเร่งให้วิวัฒนาการในตอนนี้

“ผมขออุ้มมันหน่อยได้ไหมครับ?”

หลินเซิงได้ยินดังนั้นก็ไม่ได้ถามเซ้าซี้ เพราะกู่ซินเป็นเจ้าของร้าน ย่อมมีความรู้เรื่องโรคอนมากกว่าเขาแน่นอน

แครู้ว่าโรคอนสามารถกลายเป็นจิ้งจอกเก้าหางได้ หลินเซิงก็ดีใจจนเนื้อเต้นแล้ว ตอนนี้เขาแค่อยากสัมผัสโรคอนให้ใกล้ชิดกว่านี้

“ได้สิครับ โรคอนนิสัยค่อนข้างเชื่องอยู่แล้ว” กู่ซินตอบยิ้มๆ

หลินเซิงได้ยินดังนั้นก็ค่อยๆ ย่อตัวลง โรคอนยังคงเอียงคอมองหลินเซิงด้วยความสงสัย แต่เมื่อไม่สัมผัสถึงเจตนาร้าย โรคอนก็ไม่ได้ถอยหนี

“นุ่มนิ่มจัง!”

หลินเซิงค่อยๆ ยื่นมือออกไปอย่างระมัดระวัง ในที่สุดก็ได้สัมผัสขนปุยนุ่มบนหัวของโรคอน

เขาลูบหัวโรคอนเบาๆ อย่างอ่อนโยน พอเห็นโรคอนหรี่ตาทำหน้าเคลิบเคลิ้ม หลินเซิงก็แทบจะกลายเป็นทาสรักไปในทันที

แม่ครับ จิ้งจอกน้อยตัวนี้มันกำลังยั่วผมชัดๆ!!!