บทที่ 6 มันเต้นเพลงโกคุราคุโจโดเป็นด้วยเหรอเนี่ย

“เฮ้อ~ ไม่มีอนิเมะอะไรน่าดูเลยแฮะ”

เด็กหนุ่มที่นอนแผ่หลากอยู่บนเตียงหาวออกมาวอดใหญ่ นิ้วมือเลื่อนหน้าจอแอปพลิเคชัน Bilibili ไปมาอย่างเบื่อหน่าย

เขาชื่อหลินเซิง เพิ่งจะเล่นเกมเสร็จหมาดๆ กะว่าจะไถคลิปดูพักผ่อนสักหน่อย แต่ก็หาคลิปสั้นที่ดูแล้วตื่นตาตื่นใจไม่ได้เลยสักคลิป

หลินเซิงเบ้ปาก แต่ทันใดนั้นเขาก็เหลือบไปเห็นคลิปวิดีโอหนึ่งที่มียอดกดไลก์ทะลุหลักหมื่น

“ตะลึง! เขาทำแบบนี้กับสัตว์เลี้ยงของตัวเองเนี่ยนะ?”

“นี่มันพาดหัวข่าวสมัยพระเจ้าเหาหรือไงเนี่ย”

หลินเซิงอดบ่นอุบไม่ได้ ซีรีส์ ‘ตะลึง’ นี่ถือว่าเป็นตำนานคู่ยุทธภพมานานแล้ว แต่พอนานวันเข้า พาดหัวแนวนี้ส่วนใหญ่ก็มีแต่พวกแขวนหัวแพะขายเนื้อสุนัขทั้งนั้น

แต่ถึงอย่างนั้น ความคลาสสิกก็ยังคงความขลัง หลินเซิงเริ่มสนใจขึ้นมานิดหน่อย จึงกดเข้าไปดู

“จุ๊ๆ~ สามชั่วโมงยอดไลก์ทะลุหมื่น ไม่ธรรมดาแฮะ”

หลินเซิงเหลือบมองเวลาที่โพสต์คลิป ซึ่งเพิ่งจะโพสต์เมื่อบ่ายสองโมงของวันนี้นี่เอง

เปิดคลิปมาเป็นภาพห้องที่ดูสะอาดสะอ้านห้องหนึ่ง

เสียงดนตรีประกอบเพลงฮิตระดับตำนานอย่าง ‘โกคุราคุโจโด’ ค่อยๆ ดังขึ้น ในฐานะโอตาคุตัวพ่อ หลินเซิงรู้สึกว่า DNA ในตัวมันพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที!

“เพลงโดนใจ เอาเหรียญไปเลย!”

นิ้วมือของเขารัวเร็วราวกับสายฟ้าแลบ เปิดช่องพิมพ์คอมเมนต์วิ่ง พิมพ์ข้อความ แล้วกดส่ง ทุกขั้นตอนลื่นไหลในรวดเดียว

จากนั้นหลินเซิงก็ดูต่อไป แต่ในวินาทีถัดมา ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นทันที!

กล้องค่อยๆ เคลื่อนตัว สิ่งมีชีวิตน่ารักในชุดกระโปรงยาวสีขาวก็ปรากฏสู่สายตา

ดวงตากลมโตสีทับทิมใสแจ๋ว มือเล็กๆ ทั้งสองข้างถือพัดดอกไม้แสนสวย กลิ่นอายความสง่างามหรูหรานั้นชัดเจนแม้จะมองผ่านหน้าจอ

งดงาม!

แม้จะไม่ใช่มนุษย์ แต่ในใจของหลินเซิงกลับรู้สึกตะลึงในความงามของสิ่งมีชีวิตตัวนี้

“เยดแหม่?”

แต่หลังจากนั้นหลินเซิงก็ยิ่งตกตะลึง ถึงขนาดหลุดคำอุทานภาษาถิ่นอันไพเราะออกมา

เมื่อท่อนอินโทรของเพลงโกคุราคุโจโดดำเนินไป สิ่งมีชีวิตแสนสวยตัวนี้ก็ค่อยๆ โบกพัดดอกไม้และร่ายรำไปตามจังหวะ

แม้ช่วงล่างที่เป็นแร่เพชรดิบจะทำให้ท่าเต้นแตกต่างไปจากต้นฉบับบ้าง แต่โครงสร้างร่างกายท่อนบนของมันกลับคล้ายมนุษย์มาก

ทุกท่วงท่าการกระโดดและรอยยิ้มนั้นช่างดูสง่างามและอ่อนช้อย รูปลักษณ์ที่งดงามนั้นชวนให้หลงใหลเหลือเกิน

มันกำลังยิ้มอยู่จริงๆ ด้วย!

และที่สำคัญที่สุดคือ...

เจ้าสิ่งมีชีวิตแสนสวยที่กระโดดโลดเต้นอยู่กลางอากาศตัวนี้ ดันเต้นลงล็อกกับจังหวะดนตรีเป๊ะๆ เลย!

มันเต้นลงจังหวะเป็นด้วยเว้ย!

หลินเซิงจ้องมองเจ้าตัวเล็กแสนสวยที่กำลังเต้นอยู่ในคลิปด้วยความตกตะลึง ดวงตาที่เคยมัวหมองเพราะความเบื่อหน่ายค่อยๆ เปล่งประกายขึ้นมา!

เชี่ย เจ๋งโคตร!

นี่ไม่ใช่ CG แน่นอน หลินเซิงกล้าฟันธงในข้อนี้ เพราะฐานะทางบ้านที่ร่ำรวยบวกกับความฉลาดที่มีมาแต่เด็ก พ่อแม่จึงเคยจ้างครูสอนพิเศษมาสอนเรื่องเทคนิคคอมพิวเตอร์ให้เขาอย่างเป็นระบบ

นี่ไม่ใช่ CG แน่ๆ! ถ้าอย่างนั้นก็แปลว่า นี่คือของจริงงั้นเหรอ?

แต่นี่มันคือสัตว์อะไร? ดูจากพาดหัวน่าจะเป็นสัตว์เลี้ยง แต่ไม่เคยเห็นมาก่อนเลยนี่นา

ถ้ามีสัตว์เลี้ยงที่สวยขนาดนี้แถมยังเต้นเพลงโกคุราคุโจโดได้จริงๆ ป่านนี้คงดังระเบิดในโลกออนไลน์ไปนานแล้ว!

หลินเซิงรีบเปิดดูคอมเมนต์วิ่ง เขาติดนิสัยชอบดูคลิปไปอ่านคอมเมนต์วิ่งไป เพราะ...

ทันทีที่เปิดคอมเมนต์วิ่ง หน้าจอมือถือก็ถูกข้อความสารพัดแบบบดบังจนแทบมองไม่เห็นเจ้าสิ่งมีชีวิตแสนสวยตัวนั้น

แต่หลินเซิงชินซะแล้ว เขาต้องการข้อมูลของเจ้าสิ่งมีชีวิตตัวนี้!

“สวย สวย สวย! ดีแอนซีสวยมาก!”

“งื้อ~ แม่จ๋าหนูมีความรัก มันขยิบตาให้หนูด้วย!!”

“รับซื้อดีแอนซีไม่อั้น! ชาตินี้ถ้าไม่ได้แต่งกับน้อง ฉันจะยอมโสดตลอดไป!”

“คนเราไม่ควร อย่างน้อยก็ไม่น่าจะ... ช่างแม่งเถอะ ดีแอนซี! ดีแอนซีของฉัน!”

“นี่มันนางฟ้าน้อยตัวไหนเนี่ย ทั้งสวยทั้งแบ๊วแถมยังเต้นได้อีก พระเจ้ายอดมันจอร์จมาก!”

“อาเหว่ยรีบออกมาเดินเรื่องหน่อย! ช่างเถอะ ฉันจัดการเอง อา... ตุยเย่วาตานาเบ้ไอโกะ!”

หลินเซิงจับชื่อของสัตว์เลี้ยงตัวนี้ได้ทันทีท่ามกลางคอมเมนต์วิ่งมากมาย

ดีแอนซีงั้นเหรอ?

ชื่อเพราะชะมัด!

หลินเซิงปิดคอมเมนต์วิ่ง แล้วจ้องมองดีแอนซีที่กำลังร่ายรำอย่างสง่างามตาไม่กระพริบ ใบหน้าของเขาเผลอเผยรอยยิ้มกรุ้มกริ่มราวกับพวกโรคจิตโดยไม่รู้ตัว

ไม่นานนัก เพลงโกคุราคุโจโดก็จบลง ดีแอนซีหมุนตัวอย่างงดงาม หุบพัดดอกไม้แล้วประสานมือไว้ที่หน้าท้อง ก่อนจะโค้งคำนับอย่างสง่างาม

“สวย สวย สวย!”

ในที่สุดหลินเซิงก็ทนไม่ไหว พิมพ์คอมเมนต์วิ่งส่งไปหนึ่งข้อความ

เขาถึงขั้นสัมผัสได้ถึงการอบรมมารยาทและความสุภาพที่เหนือกว่าคนส่วนใหญ่เสียอีกจากเจ้าตัวที่ชื่อดีแอนซี ราวกับเป็นคุณหนูตระกูลผู้ดีที่ได้รับการศึกษาขั้นสูงมาตั้งแต่เด็กยังไงยังงั้น

นี่มันโคตรจะเหลือเชื่อเลย!

“ฮัลโหล สวัสดีครับทุกคน~”

และในตอนนั้นเอง เสียงทุ้มใสของผู้ชายก็ดังขึ้น

ในกล้อง ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาที่แต่งกายดูสะอาดสะอ้านเดินมายืนข้างดีแอนซี เขาคือกู่ซินนั่นเอง

หลินเซิงพยายามข่มมือตัวเองไว้ เมื่อกี้เขาเกือบจะพิมพ์ไปว่า ‘ออกไปให้ห่างจากเมียฉันนะ’!

แต่พอลองคิดดูแล้ว คนเราไม่ควรทำแบบนั้น อย่างน้อยก็ไม่น่าจะทำ หลินเซิงจึงสะกดกลั้นพลังมารในกายเอาไว้ได้

“การแสดงของดีแอนซีเป็นยังไงบ้างครับทุกคน? นี่คือเจ้าหญิงน้อยของบ้านผมเลยนะ ผมกล่อมอยู่นานมากกว่าดีแอนซีจะยอมถ่ายคลิปนี้”

กู่ซินพูดพร้อมรอยยิ้ม และที่ข้างกายเขา ดีแอนซีดูเหมือนจะฟังเขารู้เรื่อง จึงก้มหน้าลงเล็กน้อยและใช้พัดดอกไม้ปิดบังใบหน้า

เธอเขินแล้ว!

“เพื่อนๆ หลายคนคงจะสงสัยเรื่องดีแอนซีใช่ไหมครับ? ผมขอประกาศอย่างเป็นทางการเลยนะว่า ดีแอนซีไม่มีตัวที่สองในโลกแน่นอนครับ และสำหรับใครที่ต้องการขอซื้อดีแอนซี ก็ไม่ต้องทักส่วนตัวมาหาผมนะครับ”

“ดีแอนซีคือคนในครอบครัวที่สำคัญมากสำหรับผม ผมไม่ขายเด็ดขาดครับ”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงของกู่ซินก็ดูจริงจังขึ้นมา

หลินเซิงเงียบกริบ เมื่อกี้เขามีความคิดจะทักส่วนตัวไปขอซื้อดีแอนซีจริงๆ นั่นแหละ แต่ดูท่าทางแล้ว คงจะยากซะแล้วสิ

“แต่นอกจากดีแอนซีแล้ว ที่ร้านผมยังมีสัตว์เลี้ยงมหัศจรรย์ตัวอื่นๆ อยู่อีกนะครับ พวกมันจะทำให้ทุกคนรู้สึกเหมือนได้เปิดโลกใหม่ไม่ต่างจากดีแอนซีเลย ผมเปิดร้านสัตว์เลี้ยงอยู่ ยินดีต้อนรับทุกคนให้มาอุดหนุนนะครับ”

“ที่อยู่ร้านผมปักหมุดไว้ในคอมเมนต์แล้ว เชื่อผมเถอะครับว่าร้านนี้...”

กู่ซินเปลี่ยนเรื่องพูดพร้อมรอยยิ้ม

“เอาล่ะ~ บ๊ายบายเพื่อนๆ ที่น่ารักของเรากันเถอะ”

ดีแอนซีเอียงคอเล็กน้อย ดวงตากลมโตหรี่ลงจนเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว โบกมือเล็กๆ ทำท่าบอกลา

น่ารักจนเลือดกำเดาแทบพุ่ง!

แต่วินาทีถัดมา คลิปก็จบลง

“ร้านสัตว์เลี้ยงบ้านโปเกมอน”

หลินเซิงรีบกดเข้าไปดูในช่องคอมเมนต์ จำนวนคอมเมนต์พุ่งทะลุหลักหมื่นไปแล้ว แต่หลินเซิงไม่แปลกใจเลยสักนิด

เขามองดูที่อยู่ที่ปักหมุดไว้ในคอมเมนต์บนสุด เมืองเซี่ยงไฮ้ พอดีเลย เขาเองก็อยู่เมืองเซี่ยงไฮ้เหมือนกัน

ถ้าอย่างนั้น...

ไปดูหน่อยดีไหมนะ?