บทที่ 8 เพื่อนของคุณดูท่าทางจะกล้าแสดงออกจังเลยนะครับ
บทที่ 8 เพื่อนของคุณดูท่าทางจะกล้าแสดงออกจังเลยนะครับ
ณ คฤหาสน์หรู
“มาสิเซนิกาเมะ! ดูตรงนี้นะ”
เด็กสาวผมมัดหางม้าสูงถือขวดเปล่าในมือ ตะโกนเรียกเซนิกาเมะที่อยู่ตรงหน้าอย่างกระตือรือร้น
“ถ้ายิงโดนจริงๆ มีรางวัลให้นะ”
เซนิกาเมะตบหน้าอกตัวเองอย่างมั่นใจแล้วยืนเท้าสะเอว แสดงออกว่าไม่มีปัญหาแน่นอน
“ฮ่าๆ~ มันขี้เก๊กเป็นด้วยอะเฉี่ยนเฉี่ยน น่ารักจัง”
เด็กสาวมองท่าทางน่าเอ็นดูของเซนิกาเมะแล้วหัวเราะชอบใจ หันไปพูดกับไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนที่กำลังถ่ายคลิปอยู่ไม่ไกล
“ฮึฮึ~ แน่นอนอยู่แล้ว เจ้าเต่าน้อยของฉันฉลาดจะตายไป”
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนส่งเสียงฮึมฮัมในลำคอ รอยยิ้มไม่เคยจางหายไปจากใบหน้า ดูภูมิใจสุดๆ
“ชิ~ เซนิกาเมะ เริ่มแล้วนะ”
เด็กสาวฉู่เค่อเหลียนเบ้ปาก แต่น้ำเสียงอิจฉานั้นปิดยังไงก็ปิดไม่มิด
แต่หลังจากนั้น ฉู่เค่อเหลียนก็ส่งสัญญาณให้เซนิกาเมะด้วยความตื่นเต้น
เซนิกาเมะทำหน้าจริงจัง สายตาจ้องเขม็งไปที่ขวดในมือของฉู่เค่อเหลียน
ฉู่เค่อเหลียนแกว่งแขนไปมาสองสามที แล้วจู่ๆ ก็โยนขวดเปล่าขึ้นไป
ฟึ่บ~
ลำน้ำขนาดเล็กพุ่งออกมาทันที ได้ยินเสียงปัง แล้วปืนฉีดน้ำของเซนิกาเมะก็ยิงขวดเปล่ากระเด็นไป
“ไนซ์!”
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนชูกำปั้นขึ้น เท่ชะมัด!
“ว้าว~ แม่นจริงๆ ด้วย”
ฉู่เค่อเหลียนเก็บขวดเปล่าขึ้นมาด้วยความตกใจ มองรอยบุบบนขวด ซึ่งเป็นจุดที่โดนปืนฉีดน้ำยิงใส่เมื่อครู่
“แถมแรงก็ไม่เบาเลยนะเนี่ย”
ฉู่เค่อเหลียนหันไปมองเซนิกาเมะที่กำลังโดนไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนชมไม่ขาดปาก ตอนนี้เจ้าตัวเล็กกำลังทำหน้าดีใจแบบมนุษย์สุดๆ หรี่ตาพริ้มรับสัมผัสลูบหัวจากไป๋เฉี่ยนเฉี่ยน
นี่มันเอาไปเป็นบอดี้การ์ดได้เลยนะเนี่ย...
แต่สิ่งที่ฉู่เค่อเหลียนไม่รู้ก็คือ เซนิกาเมะควบคุมแรงดันน้ำไว้เป็นอย่างดีแล้ว
ไม่อย่างนั้นขวดน้ำพลาสติกนิ่มๆ แบบนี้ โดนปืนฉีดน้ำเต็มแรงของเซนิกาเมะเข้าไป คงทะลุเป็นรูไปแล้ว
นี่ขนาดแค่เซนิกาเมะวัยเด็กนะเนี่ย
“อิอิ~ ไว้เซนิกาเมะโตขึ้น ก็จะปกป้องฉันได้แล้วเนอะ ใช่ไหมเซนิกาเมะ”
มองไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนหยอกล้อกับเซนิกาเมะ ฉู่เค่อเหลียนก็อดกรอกตามองบนไม่ได้ แต่อิจฉาชะมัดเลยโว้ย!
“นี่~ เฉี่ยนเฉี่ยน เธอซื้อเซนิกาเมะมาจากร้านสัตว์เลี้ยงที่ฉันแนะนำให้จริงๆ เหรอ?”
ฉู่เค่อเหลียนเดินไปข้างไป๋เฉี่ยนเฉี่ยน อดใจไม่ไหวต้องบีบแก้มยุ้ยๆ ของเซนิกาเมะ แล้วถามเพื่อนสาว
“ใช่จ้ะ แต่ต่างจากที่เธอเล่าให้ฟังคนละเรื่องเลย น่าจะซื้อร้านต่อแล้วมาเปิดใหม่มากกว่า”
“ที่นั่นยังมีเซนิกาเมะอีกไหม?”
เหมือนจะเดาได้อยู่แล้วว่าฉู่เค่อเหลียนจะถามแบบนี้ ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนส่ายหน้า
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน จะว่าไปร้านนั้นก็พิเศษอยู่นะ เขาขายสัตว์เลี้ยงโดยให้ลูกค้าสุ่มเอง ส่วนจะสุ่มได้อะไรฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน”
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนแตะคางมนพลางนึกย้อนความหลัง
“แต่มีเยอะจริงๆ นะ ไม่รู้ว่าในร้านของพี่ชายคนนั้นจะมีสัตว์เลี้ยงแปลกๆ เยอะขนาดนี้จริงรึเปล่า”
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนยื่นโปเกบล็อกเม็ดหนึ่งให้เซนิกาเมะด้วยความสงสัย
เพราะแม้จะมองไม่ชัดเนื่องจากเป็นเงาดำ แต่โครงร่างคร่าวๆ ก็พอดูออก ในบรรดาเงาดำพวกนั้น มีกระทั่งโครงร่างที่เหมือนมังกรบินในตำนานแฟนตาซีตะวันตกด้วยซ้ำ
คงไม่มีมังกรจริงๆ หรอกมั้ง?
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนมองเซนิกาเมะที่ประคองโปเกบล็อกแทะกินอย่างมีความสุข อืม...
คงไม่มีหรอกมั้ง?
“สุ่มเหรอ? เฉี่ยนเฉี่ยนพาฉันไปดูหน่อยสิ”
ดวงตากลมโตใสแจ๋วของฉู่เค่อเหลียนเป็นประกายระยิบระยับ ความสนใจในใจยิ่งพุ่งสูงขึ้น
“ก็ได้สิ” ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนพยักหน้า
...
ร้านสัตว์เลี้ยงบ้านโปเกมอน
“เถ้าแก่ ลดราคาหน่อยไม่ได้เหรอครับ?”
หลินเซิงกอดโรคอนไม่ยอมปล่อย แต่สีหน้าดูลำบากใจสุดๆ
เขาชอบจิ้งจอกน้อยหกหางตัวนี้มาก แต่...
“แสนแปดนี่มันแพงไปหน่อยสำหรับผมนะครับเถ้าแก่ ผมยังเรียนอยู่เลยนะ”
“คุณลูกค้าเห็นใจผมเถอะครับ นี่มันจิ้งจอกน้อยหกหางที่มีตัวเดียวในโลกนะ คุณลองออกไปหาดูข้างนอกสิครับ ที่ไหนจะมีสัตว์เลี้ยงแบบนี้อีก”
กู่ซินพูดอย่างจนใจ รู้อยู่แล้วเชียวว่าไม่ง่าย...
“เอาอย่างนี้ไหมครับ ถ้าคุณซื้อโรคอนตัวนี้ ผมแถมโปเกบล็อกให้ฟรีอีกหนึ่งกล่อง เป็นไงครับ?”
“โปเกบล็อกจะช่วยให้โรคอนเติบโตได้ดีขึ้น และช่วยลดเวลาในการวิวัฒนาการเป็นคิวคอนด้วยนะครับ”
กู่ซินคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วยื่นข้อเสนอให้หลินเซิง ลดราคาน่ะไม่มีทางเป็นไปได้หรอก
เขายังอยากรีบทำยอดขายให้ถึงร้อยล้านเพื่ออัปเกรดระบบอยู่นะ
“งั้น... เถ้าแก่รอผมแป๊บนึงนะครับ”
หลินเซิงเห็นท่าทีเด็ดขาดของกู่ซิน ก็ยิ่งลำบากใจเข้าไปใหญ่
แต่พอก้มมองโรคอนที่กำลังเลียอุ้งเท้าตัวเอง หลินเซิงก็กัดฟันแน่น
แม่งเอ๊ย!
นี่มันพรหมลิขิตชัดๆ ที่ทำให้เขามาเจอกับโรคอน! วันนี้เขาต้องพาเจ้าจิ้งจอกน้อยตัวนี้กลับบ้านให้ได้
“ได้ครับ เชื่อผมเถอะครับคุณลูกค้า โรคอนตัวนี้คุ้มราคาแน่นอน” กู่ซินยิ้มให้หลินเซิงอย่างอ่อนโยน
กลัวก็แต่ลูกค้าจะตกใจราคาจนถอดใจหนีไป แต่ดูท่าทางแล้วหลินเซิงคงไม่ยอมแพ้ง่ายๆ
“รู้งี้ไม่น่าเติมเกมไปเยอะเลยกู”
หลินเซิงบ่นพึมพำ เขาเข้าใจดีว่านี่คือจิ้งจอกหกหางที่วันหน้าจะกลายเป็นจิ้งจอกเก้าหาง ราคาแสนแปดถือว่าไม่แพงเลย
ที่เขาเสียใจตอนนี้คือ เมื่อกี้เขาเพิ่งเติมเกมไปห้าหมื่น...
ฐานะทางบ้านเขาดี บวกกับผลการเรียนดีมาตลอด พ่อแม่เลยให้ค่าขนมเขาเยอะพอสมควร แต่ส่วนใหญ่ก็ละลายไปกับเกมนั่นแหละ
“ขาดอีกสี่หมื่น ลองถามลูกพี่ลูกน้องดูดีกว่า”
หลินเซิงนั่งลงบนเก้าอี้ วางโรคอนไว้บนโต๊ะ หยิบมือถือออกมา คิดว่าจะโทรยืมเงินเพื่อนคนไหนดี
ส่วนพ่อแม่...
ถ้าให้พ่อแม่รู้ว่าเขาใช้เงินเป็นแสนซื้อสัตว์เลี้ยงตัวเดียวล่ะก็ เอ่อ...
“ฮัลโหล? เฮีย กินข้าวยัง? เฮียรู้ได้ไงว่าผมมีเรื่องจะรบกวน?”
“อ้อใช่ ไม่ใช่เรื่องเกมหรอก... คือว่า ตอนนี้ผม...”
หลินเซิงโทรหาลูกพี่ลูกน้อง พูดจาอ้อมแอ้มด้วยความเกรงใจ
กู่ซินยื่นน้ำผลไม้ให้หลินเซิง แล้วเตรียมตัวจะออกไปสูบบุหรี่ข้างนอก วันนี้ดวงดีจริงๆ ช่วงเช้าได้คุณหนู ช่วงบ่ายก็ได้คุณชายมาอีกคน
อืม ดูท่าวันนี้จะเป็นวันโชคดีแฮะ
แต่ยังไม่ทันก้าวขาออกจากร้าน กระดิ่งลมที่ประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“ยินดีต้อนรับครับ อ้าว? คุณไป๋อีกแล้วเหรอครับ”
กู่ซินรีบเก็บซองบุหรี่เข้ากระเป๋า แล้วส่งยิ้มการค้าอันเป็นเอกลักษณ์ให้ลูกค้าใหม่ทันที
แต่พอเห็นว่าเป็นไป๋เฉี่ยนเฉี่ยน เขาก็แปลกใจไม่น้อย
“ไฮ~ เถ้าแก่ ยังหล่อเหมือนเดิมเลยนะคะ”
“เซนิ เซนิ~”
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนทักทายกู่ซินอย่างเป็นกันเอง เซนิกาเมะที่ยืนอยู่ข้างเท้าเธอก็ส่งเสียงทักทายกู่ซินด้วยเช่นกัน
เห็นได้ชัดว่าเจ้าเต่าพ่นน้ำตัวนี้ยังจำกู่ซินได้
“ฮ่าๆ~ คุณไป๋อย่าแซวผมเลยครับ เซนิกาเมะดูร่าเริงดีนะครับเนี่ย”
กู่ซินยิ้มตอบ พลางก้มลงลูบหัวโล้นๆ ลื่นๆ ของเซนิกาเมะ
“คืออย่างนี้ค่ะเถ้าแก่ นี่เพื่อนสนิทฉันเอง เธอก็อยากจะซื้อสัตว์เลี้ยงที่ร้านคุณเหมือนกัน เอ๊ะ?”
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนค่อยๆ พูดกับกู่ซิน แต่พอแนะนำมาถึงฉู่เค่อเหลียน ก็พบว่าข้างกายว่างเปล่าไร้เงาเพื่อนสาว
ไป๋เฉี่ยนเฉี่ยนหนังตากระตุก รีบมองเข้าไปในร้าน
นั่นไง ฉู่เค่อเหลียนเข้าไปข้างในตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ตอนนี้กำลังจ้องดีแอนซีตาเขม็ง
“เพื่อนของคุณดูท่าทางจะกล้าแสดงออกจังเลยนะครับ”
“แหะๆ...”