บทที่ 28 ชัยชนะที่สมบูรณ์แบบ

บทที่ 28 ชัยชนะที่สมบูรณ์แบบ

สภาพจิตใจของโอเยร์พังทลายย่อยยับ... ลูกตุกติกของเบนตอสโดนเขาจริง และมันก็เจ็บจริง แต่ไม่ได้เจ็บเจียนตายถึงขั้นต้องลงไปนอนดิ้นขนาดนั้น... เขาแค่อยากจะใส่ร้ายเบนตอส แต่พอลงไปนอนแล้ว การแสดงระดับรางวัลออสการ์ของเบนตอสกลับทำให้สติเขาขาดผึง

แต่เขาจะลุกขึ้นมาโวยวายก็ไม่ได้... ขืนเมื่อกี้ลงไปนอนดิ้นพราด ๆ แล้ววินาทีต่อมากระโดดลุกขึ้นมาด่าปาว ๆ โค้ชคงไม่เอาเขาไว้แน่... ดังนั้น ต่อให้กัดฟันกรอดด้วยความแค้น เขาก็ต้องกล้ำกลืนฝืนทนนอนเจ็บต่อไป

หมอสนามของโอซาซูนาเข้ามาเช็กอาการ แต่หาความผิดปกติไม่เจอสักอย่าง... ทว่าสำหรับหมอสนามพวกนี้ พวกเขาก็เป็นนักแสดงชั้นยอดเช่นกัน ไม่ว่านักเตะจะเจ็บจริงหรือแกล้งเจ็บ สีหน้าพวกเขาจะเคร่งเครียดขึงขังเสมอ จากนั้นก็ตามด้วยการฉีด “สเปรย์วิเศษ” (เอทิลคลอไรด์) เข้าไป

หลังจากได้รับการปฐมพยาบาลระดับ “เทพ” จากหมอข้างสนาม... โอเยร์ที่เมื่อกี้ยังนอนดิ้นทุรนทุราย ก็กระโดดกลับเข้าสนามฟิตปั๋งเหมือนไม่เคยเจ็บมาก่อน

เขาวิ่งพล่านไปทั่วสนาม ตามประกบติดเบนตอสไม่ห่าง

ช่วงเวลาหนึ่ง... เกมตกอยู่ในสภาวะตึงเครียด บอลส่วนใหญ่ถูกเคาะไปมาอยู่ที่แดนกลาง... แต่ถ้ามองภาพรวม โอซาซูนาดูจะมีโมเมนตัมเกมรุกที่ดุดันกว่า ขณะที่นักเตะโอเบียโดส่วนใหญ่ถอยลงไปตั้งรับในแดนตัวเอง

เวลาค่อย ๆ ผ่านไป... ประตูขึ้นนำของโอเบียโดเปรียบเสมือน “เหยื่ออันหอมหวาน” ที่คอยล่อให้โอซาซูนาดันเกมสูงขึ้นเรื่อย ๆ นักเตะโอซาซูนาในสนามต่างรู้สึกว่าพวกเขาสามารถตีเสมอได้ในวินาทีถัดไป... ทุกจังหวะบุกดูเหมือนจะขาดอีกนิดเดียวก็จะไล่เจ๊าได้

น. 50... หลังจากการต่อบอลขึ้นทางกราบขวาระหว่าง กัสเตยาน กับ บาร์ฆา... กัสเตยานได้จังหวะครอสบอลเข้าไปในเขตโทษโอเบียโด แบรนดอน กองหน้าตัวเป้าโฉบมาโหม่งเน้น ๆ... แต่ ฮวน การ์ลอส บินปัดข้ามคานออกไปได้ด้วยมือเดียว

แบรนดอนนั่งลงทุบพื้นหญ้าด้วยความเสียดาย

ด้วยความไม่ยอมแพ้... ไม่กี่นาทีต่อมา โอซาซูนาบุกมาอีกระลอก คราวนี้ บาร์ฆา รับบอลริมเส้นแล้วลากตัดเข้าในเลาะเส้นกรอบเขตโทษ... พอหาช่องว่างได้นิดเดียว เขาก็ง้างเท้ายิงทันที... รอบนี้ฮวน การ์ลอส หมดสิทธิ์เซฟแล้ว แต่เสาประตูของเจ้าบ้านกลับช่วยชีวิตโอเบียโดไว้ ปฏิเสธประตูตีเสมอของทีมเยือนอย่างน่าเจ็บใจ

สถานการณ์ในสนามค่อย ๆ เปลี่ยนไป... แนวรับของโอซาซูนาดันขึ้นมาสูงเกือบถึงเส้นครึ่งสนาม แม้แต่ฟูลแบ็กสองข้างอย่าง กัสเตยาน และ เอร์นานเดซ ก็แทบจะกลายร่างเป็นปีก...

ทว่า... ในวินาทีนี้ นักเตะโอซาซูนาที่กำลังเมามันกับเกมรุก ไม่ทันตระหนักเลยว่าอันตรายกำลังคืบคลานเข้ามา... ที่น่ากลัวกว่าคือ เพราะมัวแต่โหมบุก โอเยร์ ที่มีหน้าที่ประกบตายเบนตอส ก็ดันเติมเกมรุกเพลินจนลืมหน้าที่สำคัญที่สุดของตัวเองไปสนิท

แนวรับที่หดตัวลงต่ำของโอเบียโดตอนนี้... เปรียบเสมือน “จระเข้” ที่ซุ่มเงียบอยู่ใต้น้ำ รอคอยให้เหยื่อเดินหลงเข้ามาในวงล้อมสังหาร

ในที่สุด... อย่างที่เยียร์โรพูดไว้ หมัดที่ง้างกลับมาจนสุด ได้รวบรวมพละกำลังเสร็จสมบูรณ์แล้ว

น. 63... โอซาซูนาที่กำลังโหมบุกหนัก เกิดความผิดพลาดในการจ่ายบอล... โรแบร์โต หาช่องจ่ายขึ้นหน้าไม่ได้ เลยจะแปะคืนหลังให้เพื่อนเพื่อตั้งเกมใหม่... แต่ โอเยร์ ที่อยู่ด้านหลังคาดไม่ถึงว่าโรแบร์โตจะส่งคืน แถมน้ำหนักบอลก็เบาหวิว บอลกลิ้งเอื่อย ๆ ไปตามพื้น

เตเฆรา ที่อยู่ไม่ไกลอ่านเกมขาด... เขาเร่งสปีดพุ่งเข้ามาตัดบอลได้กลางทาง!

ตั้งแต่ตอนวิ่งเข้าหาบอล เตเฆราสังเกตเห็นตำแหน่งเพื่อนร่วมทีมข้างหน้าแล้ว... ทันทีที่ได้บอล เขาไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว วางบอลยาวตูมเดียวไปที่ว่างแดนหน้าฝั่งซ้าย... ตรงจุดที่เบนตอสยืนอยู่พอดีเป๊ะ!

ลูกเปิดของเตเฆราคำนวณความเร็วของเบนตอสไว้เผื่อแล้ว เขาจึงจงใจวางบอลไปข้างหน้าไกล ๆ เพื่อให้เข้ากับจังหวะสปีดนรกแตกของเบนตอส

วินาทีที่เตเฆราวางบอลยาว... อเลสเตรู้ตัวทันทีว่า “โดนต้มซะแล้ว”... การถอยลงไปรับลึกของโอเบียโดคือกับดักที่วางไว้ชัด ๆ!

อเลสเตยืนตะโกนสั่งการลูกทีมข้างสนามเสียงหลง... โอเยร์รีบหันหลังกลับไปไล่กวดเบนตอส... แต่อนิจจา ตอนนี้เบนตอสติดเครื่องทำความเร็วสูงสุดไปแล้ว... กองหลังโอซาซูนาที่วิ่งไล่กวดตามหลัง ต่างพบความจริงอันน่าเศร้าว่า... วิ่งตามไม่ทัน!

แม้แต่แฟนบอลโอเบียโดบนอัฒจันทร์ยังอ้าปากค้าง มองเบนตอสควบตะบึงผ่านทุ่งหญ้าอย่างอิสระ...

เขาวิ่งไปทันบอล แตะบอลกระชากยาวไปข้างหน้า... แล้วเร่งสปีดตามไปแตะบอลยาวอีกครั้ง... แค่กระชากไม่กี่ที อย่าว่าแต่นักเตะโอซาซูนาเลย แม้แต่เพื่อนร่วมทีมโอเบียโดยังวิ่งตามความเร็วนั้นไม่ทัน

ที่หน้ากรอบเขตโทษ... เบนตอสตามมาทันบอลอีกครั้ง รูเบน ผู้รักษาประตูโอซาซูนาตัดสินใจวิ่งออกมาตัดบอล

และฉากถัดมา... ก็ทำให้ทุกคนตกตะลึงจนลืมหายใจ... แม้แต่แฟนเจ้าบ้านที่กำลังเชียร์ก็เงียบกริบ... ทั้งสนามตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ

เผชิญหน้ากับรูเบนที่พุ่งเข้ามา... ขณะที่บอลกลิ้งไปข้างหน้า ร่างยักษ์อันแข็งแกร่งของเบนตอสเริ่มโยกคลอน... เท้าทั้งสองข้างสับขาหลอกวาดข้ามบอลซ้ายขวาอย่างต่อเนื่อง...

มันคือท่าไม้ตายประจำตัวของชายที่ชื่อ “โรนัลโด”...

ท่าสับขาหลอกแบบลูกตุ้มนาฬิกา!

รูเบนหลงทางจนเสียหลัก... ท้ายที่สุด เท้าซ้ายของเบนตอสแตะบอลออกไปทางขวา แล้วใช้ปลายเท้าขวาจิ้มบอลเบา ๆ สวนตัว...

วินาทีนั้น รูเบนได้แต่นั่งจ้ำเบ้าอยู่กับพื้น หมดสภาพโดยสิ้นเชิง

เมื่อหลบผู้รักษาประตูพ้น... เบนตอสแปบอลเบา ๆ... ลูกฟุตบอลกลิ้งเข้าสู่ก้นตาข่ายที่ว่างเปล่า

ทันทีที่บอลข้ามเส้น... เยียร์โรชกหมัดขึ้นฟ้าข้างสนามด้วยความสะใจ... แมตช์นี้ชัยชนะอยู่ในกำมือแล้ว!

หลังทำประตูได้ เบนตอสวิ่งตรงดิ่งมาที่ข้างสนาม แล้วกระโดดกอดเยียร์โรแน่น

“บอส! ผมทำได้! ผมทำได้แล้ว!”

“ใช่ ฉันเห็นแล้ว... เป็นประตูที่สวยงามมาก”

อึดใจต่อมา เพื่อนร่วมทีมโอเบียโดก็กรูกันเข้ามา... อัฒจันทร์กลายเป็นทะเลแห่งความสุขอีกครั้ง

“ลา ลา ลา ลา ลา... เรามีคิงคอง... คิงคองของเราชื่อเบนตอส... คิงคองของเราบินได้... ลา ลา ลา ลา ลา...”

ทำนองเพลงที่ติดหูและเปี่ยมมนต์ขลังดังกึกก้องไปทั่วสนามอีกครั้ง... แต่คราวนี้เบนตอสไม่ถือสาแล้ว อีกอย่างต่อให้ถือสา เขาก็ห้ามปากแฟนบอลไม่ได้อยู่ดี

อีกฟากหนึ่ง... อเลสเตมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาซับซ้อน... ทั้งจนปัญญา เสียใจ และอิจฉา... บางทีความอิจฉาอาจจะมากที่สุด เขารู้ดีว่าเกมนี้จบแล้วสำหรับฝั่งเขา แม้เวลาจะยังเหลือ แต่ลูกยิงเมื่อกี้ทำลายขวัญกำลังใจของโอซาซูนาจนป่นปี้

การบุกพับสนามอยู่นานแต่เจาะไม่เข้า แล้วโดนสวนกลับตูมเดียวจอด... คือสิ่งที่ทำลายขวัญกำลังใจได้ดีที่สุด

พรสวรรค์แบบเบนตอส... นักเตะที่สามารถตัดสินเกมได้ด้วยตัวคนเดียว... คือนักเตะที่โค้ชทุกคนใฝ่ฝันอยากได้มาร่วมทีม

หลังประตูนี้... เยียร์โรทำตามที่พูดไว้ จัดการเปลี่ยนตัวเบนตอสออกทันที

ขณะที่เบนตอสเดินออกจากสนาม... แฟนบอลโอเบียโดทุกคนในสนามพร้อมใจกันลุกขึ้นยืน... และมอบเสียงปรบมืออันกึกก้องยาวนาน  ให้กับเขา

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═