บทที่ 27 ผมก็แสดงละครเป็นเหมือนกัน

บทที่ 27 ผมก็แสดงละครเป็นเหมือนกัน

“ทำไมเขาถึงไม่ชอบชื่อคิงคองนะ? ฉันว่ามันฟังดูดีจะตาย แถมยังเหมาะกับเขามาก ๆ” ซานเชซมองเบนตอสที่เดินคอตกด้วยความสงสัย

“ผมถามแล้ว... เขาบอกว่าเขาไม่ชอบถูกเรียกว่ากอริลลา”

“เฮ้อ ไอ้เด็กคนนี้... คิงคองก็คิงคอง กอริลลาก็กอริลลาสิ... ต่อให้คิงคองเป็นกอริลลา ก็เป็นกอริลลาที่น่ารักนะ”

โชคดีที่เบนตอสไม่ได้ยินประโยคนี้... ไม่งั้นเขาคงกระอักเลือดตายคาที่ไปแล้ว

พูดถึงกระอักเลือด... คนที่ควรกระอักเลือดตอนนี้คือ อเลสเต ต่างหาก เขารู้สึกว่าประสบการณ์ทั้งชีวิตในฐานะนักเตะและโค้ชถูกทำลายย่อยยับ เขาไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าคนหุ่นหมีควายแบบนั้น ทำท่ามาร์กเซย์เทิร์นได้ยังไง... แถมจังหวะง้างเท้ายิงหน้ากรอบเขตโทษ นั่นมันจิ้งจอกพันปีชัด ๆ! เขาเชื่อมโยงนักเตะที่เพิ่งเจาะตาข่ายทีมเขากับข้อมูลที่ผู้ช่วยหามาไม่ได้เลย... โลกทัศน์พังทลายสิ้นดี

ผู้ตัดสินเข้ามาห้ามปรามการฉลองของนักเตะโอเบียโด... เบนตอสล็อกคอซาอูลไว้แน่น ภาพความต่างของส่วนสูงเกือบ 20 เซนติเมตร เรียกเสียงหัวเราะเอ็นดูจากแฟนบอลโอเบียโดบนอัฒจันทร์

“แม่งเอ๊ย เบนตอส ปล่อย! ปล่อยฉัน เดี๋ยวนี้!”

“เมื่อกี้แกจงใจร้องใช่ไหม?”

“จงใจบ้าอะไร?”

“สาด... ยังจะมาตีหน้าซื่ออีก”

“เฮ้ ๆ เบนตอส อย่าทำแบบนี้ เกมยังไม่จบนะเว้ย! ดูนั่นสิ... ทำไมไอ้หมอนั่นมองนายตาเขียวปั๊ดเลยวะ?”

เบนตอสมองตามนิ้วซาอูล... เป็นโอเยร์ที่ตามประกบเขามาตลอดทั้งเกมนั่นเอง

“นายไปทำอะไรมันไว้? ฉันรู้สึกเหมือนมันอยากจะกินเลือดกินเนื้อนาย... นายไม่ได้เล่นสกปรกใส่มันใช่ไหม?”

“เป็นไปได้ไง? คนซื่อสัตย์อย่างฉันจะทำเรื่องพรรค์นั้นเหรอ?”

ซาอูลขยับตัวออกห่างเบนตอสสองสามก้าว หันหลังแล้วทำท่าอ้วก... พูดถึงคำว่า “ซื่อสัตย์” นักเตะโอเบียโดทุกคนรู้ดีว่าคำนี้ห่างไกลจากตัวเบนตอสสุดขั้วโลก... โดยเฉพาะแผงหลังโอเบียโดซึ้งใจดี ทุกคนที่เคยดวลกับเบนตอสเกลียดขี้หน้ามันเข้าไส้... หมอนี่เรียนรู้ไวมาก ทั้งเรื่องฟุตบอลและเรื่องเล่ห์เหลี่ยมสกปรก

เกมดำเนินต่อ... ช่วงท้ายครึ่งแรกไม่มีจังหวะหวาดเสียวเพิ่ม โอเบียโดจบครึ่งแรกด้วยสกอร์นำ 1 ลูก

ขณะเดินออกจากสนาม เยียร์โรเดินเข้ามากอดเบนตอสด้วยรอยยิ้ม

“ไอ้หนู ทำได้ดีมาก... แต่ท่าวัดใจแบบนั้นเพลา ๆ หน่อยนะ”

“ครับบอส... ก็หมอนั่นมันเล่นสกปรกก่อน”

“โอเค ไปพักผ่อนซะ... เดี๋ยวครึ่งหลังต้องลงไปกดดันพวกนั้นต่อ”

ในห้องแต่งตัว... เยียร์โรชมเชยฟอร์มครึ่งแรกของทุกคน ก่อนจะชี้แจงปัญหาที่เกิดขึ้น

“ทุกคน... ประตูเดียวการันตีอะไรไม่ได้ คู่แข่งไม่มีทางยอมแพ้ง่าย ๆ แน่ ครึ่งหลังพวกเขาต้องโหมบุกหนัก... เพราะงั้นครึ่งหลังเราจะถอยลงมารับหน่อย... ถ้าอยากปล่อยหมัดให้หนัก เราต้องง้างหมัดกลับมาก่อน... เราจะรับแล้วรอสวนกลับ ขอแค่ยิงเพิ่มได้อีกลูก ชัยชนะจะเป็นของเรา”

“รับทราบครับบอส!”

“เบนตอส... นายมีเวลาอีก 20 นาที”

“รับทราบครับ”

ไม่นาน พักครึ่งจบลง ทั้งสองทีมกลับลงสนามเพื่อตัดสินชะตา

ทั้งเยียร์โรและอเลสเตไม่ได้เปลี่ยนตัวผู้เล่น...

โอเยร์ประกบติดเบนตอสแน่นกว่าเดิม... ดูท่าจะโดนอเลสเตสวดยับมาหน้าห้องแต่งตัว หน้าตาเลยบูดบึ้งเหมือนโกรธแค้นเบนตอสมาสิบชาติ

“เฮ้ เพื่อน... ตามติดขนาดนี้ ไม่เบื่อบ้างเหรอ?”

“หุบปากซะ! แกมันไอ้คนเจ้าเล่ห์... แน่จริงก็อย่าเล่นสกปรกสิวะ”

ให้ตายเถอะ... ได้ยินแบบนี้ เบนตอสรู้สึกว่าตัวเองหน้าบางไปถนัดตา... ไอ้เวรนี่กล้าทำตัวเป็นพ่อพระสอนคนอื่น... ว่าแต่เขาอิเหนาเป็นเอง ตัวเองก็เล่นสกปรกแท้ ๆ ยังมีหน้ามาด่าคนอื่น

จู่ ๆ เบนตอสก็สปีดไปข้างหน้า แล้วหักตัววิ่งย้อนกลับมา... จังหวะหมุนตัว มือขวา “บังเอิญ” ปัดไปโดนหน้าท้องโอเยร์... คราวนี้โอเยร์ไม่ยอมง่าย ๆ ทิ้งตัวลงไปนอนกลิ้งกับพื้นทันที

เชี่ย... ประเมินความหน้าด้านของมันต่ำไปจริง ๆ... แต่คิดเหรอว่าจะยอม? เรื่องการแสดงใครบ้างทำไม่เป็น? เบนตอสตะโกนเรียกผู้ตัดสินทันที

ปรี๊ด!

ผู้ตัดสินเห็นเหตุการณ์... เนื่องจากบอลไม่ได้อยู่กับทั้งคู่และไม่ได้โฟกัสแต่แรก เขาจึงเป่าหยุดเกม... เห็นดังนั้น เบนตอสรีบวิ่งเหยาะ ๆ ไปหาโอเยร์ที่นอนโอดโอยอยู่ ก้มลงถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงสุดขีด

“เฮ้ เพื่อน เป็นไงบ้าง? ไหวไหม?”

สีหน้าเป็นห่วงเป็นใยของเขาแนบเนียนจนถ้าไม่ได้ใส่เสื้อคนละสี ใคร ๆ คงนึกว่าเป็นเพื่อนร่วมทีมมาดูอาการ

“จารย์ครับ... ผมยังไม่ได้โดนตัวเขาเลยนะ ไม่รู้เขาเป็นอะไร จู่ ๆ ก็ล้มลงไป... โรคประจำตัวกำเริบรึเปล่าครับ?”

เบนตอสพูดกับผู้ตัดสินที่วิ่งเข้ามาด้วยสายตาใสซื่อบริสุทธิ์... เล่นเอาทั้งผู้ตัดสินและนักเตะโอซาซูนาที่กะจะเข้ามาเอาเรื่องถึงกับชะงัก

ที่สำคัญคือ... ไม่มีใครเห็นเหตุการณ์ชัดเจน แม้แต่กล้องถ่ายทอดสดก็จับภาพไม่ได้เพราะมุมกล้องและไม่ได้โฟกัส... เห็นแค่จังหวะโอเยร์ร่วงลงไปหลังจากเบนตอสวิ่งสวนกลับมา

นักเตะโอเบียโดไม่มีใครเข้าไปมุง... ซาอูลยืนคุยกับเอร์นานเดซสบายใจเฉิบ

“นายว่าไอ้กอริลลามันเล่นตุกติกไหม?”

“ซาอูล... นายไม่กลัวมันฆ่านายรึไง? กล้าเรียกมันกอริลลาเนี่ยนะ”

“กลัวอะไร? มันไม่ได้ยินสักหน่อย... ฉันพนันเลยว่าฝีมือมันชัวร์... บอสสอนมันมากับมือ แถมมันยังเรียนรู้วิชาจากนายกับกอร์ตูโญไปตั้งเยอะ”

“ไสหัวไปเลย! นั่นเพราะมันเลวโดยสันดานต่างหาก เกี่ยวอะไรกับฉันวะ?... แล้วจะเดาทำไม? มุกหากินประจำตัวมันอยู่แล้ว”

“นายว่ามันจะโดนรุมยำไหม?”

“ซาอูล... นายมีสมองไหม? รุมยำ? ปาฏิหาริย์สิถ้าพวกโอซาซูนาไม่โดนมันยำเละคาตีน”

ขณะที่เพื่อนชั่วเม้าท์มอย... การแสดงของเบนตอสก็เข้าสู่จุดพีค

หมอสนามวิ่งเข้ามาดูอาการโอเยร์... เบนตอสยังคงวนเวียนอยู่ใกล้ ๆ ส่งสายตาห่วงใยไม่ห่าง

“เขาเป็นไรมากไหมครับ? ผมไม่ได้โดนตัวเขาจริง ๆ นะ... เขามีปัญหาสุขภาพรึเปล่า? โอ้พระเจ้า ขอให้เขาหายไว ๆ นะ... จารย์ต้องเชื่อผมนะ ผมสาบานได้ว่าไม่ได้แตะตัวเขาเลย... เฮ้อ ผมจะสวดภาวนาให้เขานะครับ”

“ช่างมันเถอะเบนตอส... ไม่ใช่ความผิดนาย ขอบใจมาก”

โอเยร์ที่นอนกัดฟันอยู่กับพื้น ทำได้แค่กลืนเลือดลงคอ... การแสดงของเบนตอสอาจหลอกเขาไม่ได้ แต่หลอกคนอื่นได้แนบเนียน... โรแบร์โต กัปตันทีมโอซาซูนา เดินเข้ามาตบไหล่ปลอบใจเบนตอสด้วยซ้ำ

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═