บทที่ 26 จบเห่

บทที่ 26 จบเห่

โรแบร์โต ของโอซาซูนาพยายามตักบอลจากแดนกลางข้ามไปให้เพื่อนในเขตโทษโอเบียโด... แต่ ฮวน การ์ลอส ผู้รักษาประตูอ่านเกมขาด วิ่งออกมาคว้าบอลไว้ได้ติดมือ... การ์ลอสเงยหน้ามองเพื่อนร่วมทีม แล้ววางบอลยาวสวนกลับไปที่แดนกลางทันที

ความจริงลูกเปิดยาวของฮวน การ์ลอส ไม่ได้แม่นยำนัก... เตเฆรา ที่อยู่แดนกลางเสียเหลี่ยมในการแย่งโหม่ง แต่โชคเข้าข้างโอเบียโด เมื่อ เมริดา ของคู่แข่งดันโหม่งสกัดผิดเหลี่ยม บอลพุ่งไปเข้าเท้า โฟลช์ พอดี

โอเบียโดเปลี่ยนจากรับเป็นรุกทันที... โฟลช์จ่ายบอลเลียดพื้นทะลุช่องไปให้ เบนตอส ในแดนหน้า

ทันทีที่รับบอล... เบนตอสพลิกตัวหันหน้าเข้าหาประตู โอเยร์ กองกลางตัวรับคู่แข่งพุ่งเข้าใส่... เบนตอสใช้เท้าขวาเหยียบบอล แล้วอาศัยแรงส่งหมุนตัว 180 องศา ดึงบอลด้วยเท้าซ้าย... พอหมุนครบรอบ เขาก็ดึงบอลกลับด้วยเท้าขวาอีกจังหวะ สลัดหนีโอเยร์จนหลุดลุ่ย แล้วเร่งเครื่องกระชากหนีทันที!

แฟนบอลโอเบียโดบนอัฒจันทร์เห็น “คิงคอง” ของพวกเขางัดท่าไม้ตายคลาสสิกอย่าง มาร์กเซย์เทิร์น ออกมาใช้... ชั่วขณะหนึ่ง พวกเขาลืมกระทั่งจะส่งเสียงเชียร์ ราวกับไม่อากเชื่อสายตาว่าสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าคือเรื่องจริง

“ไอ้เด็กบ้าเอ๊ย!”

ซานเชซที่ยืนข้างเยียร์โรสบถออกมา ก่อนจะหันมาถาม

“นายสอนมันเหรอ?”

“เปล่า... นั่นท่าไม้ตายหากินของซีดาน ฉันทำไม่เป็นหรอก”

“เชี่ย... ฉันไม่ได้หมายถึงท่านั้น! ฉันหมายถึงจังหวะที่มันจงใจสะบัดท่อนแขนฟาดเข้าพุงคู่แข่งตอนหมุนตัวต่างหาก... เฟร์นานโด อย่ามาปฏิเสธนะว่านายไม่ได้สอน ทริคสกปรกพวกนี้มันวิชาหากินของพวกกองหลังอย่างนายชัด ๆ”

ซานเชซตาไวมาก... เมื่อกี้ตอนเบนตอสหมุนทำมาร์กเซย์เทิร์น วงแขนที่เหวี่ยงออกมามันกว้างกว่าปกติกระแทกเข้าลิ้นปี่โอเยร์เต็มรัก... แรงกระแทกทำเอาโอเยร์รู้สึกเหมือนลำไส้ขดตัวทันที พอจะกลับตัววิ่งไล่ ขาก็หมดแรงก้าวไม่ออก... โอเยร์รู้ตัวทันทีว่าโดนลูกแถมเข้าให้แล้ว แต่พอมองไปที่ผู้ตัดสินซึ่งอยู่ไม่ไกลและไม่มีทีท่าจะเป่าฟาวล์ เขาก็รู้ว่าตัวเองต้องกลืนเลือดลงคอ

ถูกต้อง... อย่างที่ซานเชซบอก เบนตอสจงใจทำแบบนั้น โอเยร์ตามประกบเขามาตลอดทั้งเกม และไอ้หมอนี่ไม่เพียงเล่นตุกติก แต่ยังเป็นจอมมารยาตัวพ่อ... เพราะเบนตอสตัวใหญ่กว่าและมีแรงปะทะเยอะกว่า ตลอดครึ่งแรกพอปะทะกันนิดหน่อย โอเยร์ก็จะทิ้งตัวล้มลงไปนอนดิ้น... เบนตอสไม่รู้ว่าโอเยร์ “พุ่งล้ม” ไปกี่รอบแล้ว ทำให้เขาเล่นยากลำบากมาก... เขาเลยหมายหัวไว้ว่าถ้ามีโอกาส ต้องจัดหนักคืนให้สาสม

หลังจากสลัดโอเยร์หลุด... เบนตอสไม่เลี้ยงจี้เข้ากลาง แต่ฉีกออกไปทางขวา... เกลร์ก กองหลังโอซาซูนา รู้ว่าปล่อยให้เลี้ยงต่อไม่ได้ จึงทิ้งตำแหน่งวิ่งเข้ามาสกัด... ด้วยบทเรียนจากโอเยร์เมื่อครู่ เกลร์กจึงไม่กล้าพรวดพราด เขาเน้นคุมเชิงรักษาตำแหน่งและระวังมือไม้เป็นพิเศษ เพราะนี่คือหน้ากรอบเขตโทษ ขืนทำอะไรโฉ่งฉ่าง ผู้ตัดสินเห็นแน่

บาร์เกนา ทางขวาเตรียมวิ่งตัดเข้าใน... ส่วน ซาอูล ทางซ้ายก็พร้อมสอดขึ้นมาประคอง

เผชิญหน้าการป้องกันของเกลร์ก... เบนตอสเคาะบอลไปทางขวาเบา ๆ ทำท่าเหมือนจะกระชากหนีทางริมเส้น... พอดึงความสนใจของเกลร์กได้ เขาก็ตบด้วยขวาหยุดบอลกะทันหัน!

จังหวะหยุดโลกนี้ทำเอาเกลร์กเสียหลักทันที... เขาไม่คิดว่าไอยักษ์ที่ดูงุ่มง่ามจะคล่องเท้าขนาดนี้... พอสร้างพื้นที่ได้ เบนตอสง้างเท้าซ้ายทำท่าจะยิง... การ์เซีย ที่เข้ามาซ้อนทิ้งตัวสไลด์บล็อกทันที

ที่ไหนได้... นั่นเป็นแค่ท่าหลอก!

เบนตอสหลอกกองหลังสองคนหัวทิ่มหัวตำติดต่อกัน... เขาแตะบอลหนีการ์เซียอีกจังหวะ แล้วเหยียบบอลหยุดอีกครั้ง โอเยร์ที่เพิ่งฟื้นตัวและวิ่งกวดมาข้างหลัง เบรกไม่ทันจนวิ่งเลยหน้าเขาไป...

คราวนี้เบนตอสง้างเท้าซ้ายอีกครั้ง... และหวดเต็มข้อ!

ตูม!

บอลพุ่งออกจากข้างเท้าด้านในซ้าย... คราวนี้ไม่ใช่ท่าหลอกแล้ว

รูเบน ผู้รักษาประตูโอซาซูนา เตรียมตัวเซฟมานานแล้ว... แต่ขณะที่เขาลอยตัวกลางอากาศ เขาพบว่าลูกยิงนี้ปั่นโค้งหนีมือเขาไป... บอลมุดเสียบสามเหลี่ยมจุดนัดพบระหว่างเสากับคานพอดีเป๊ะ!

ปลายนิ้วมือขวาของรูเบนสัมผัสได้ถึงลมที่ลูกบอลเฉี่ยวผ่านถุงมือไปนิดเดียว... แต่อนิจจา เขาหยุดวิถีบอลไม่ได้

1–0!

ช่วงท้ายครึ่งแรก... เบนตอสใช้ความสามารถเฉพาะตัวอันเหนือชั้น ช่วยให้โอเบียโดขึ้นนำ

เห็นเบนตอสทำประตูได้... เยียร์โรชูสองมือขึ้นฟ้าแล้วหันไปกอดซานเชซแน่น

ในสนาม... หลังเห็นบอลตุงตาข่าย เบนตอสวิ่งหน้าตั้งไปที่อัฒจันทร์ฝั่งแฟนบอลโอเบียโด ปัดป้องเพื่อนร่วมทีมที่พยายามจะเข้ามาดีใจด้วย... จากนั้นเขาก็เลิกเสื้อแข่งขึ้น!

ทุกคนเห็นข้อความที่เขียนไว้บนเสื้อซับในชัดเจน

“ผมชื่อเบนตอส ผมไม่ใช่คิงคอง”

หลังจากโชว์ไอเดียอันบรรเจิดให้แฟนบอลดู เบนตอสก็ยิ้มอย่างผู้ชนะ... นี่คือแผนที่เขาคิดเมื่อคืน และรีบเขียนใส่เสื้อตั้งแต่เช้าตรู่ตอนมาถึงสนาม... เขาตั้งใจว่าไม่ว่าจะยิงเองหรือเพื่อนยิง เขาจะเลิกเสื้อโชว์ข้อความนี้ เพื่อล้างภาพจำและกำจัดฉายา “คิงคอง” ให้สิ้นซาก... แถมเขายังเตรียมฉายาเท่ ๆ ไว้อีกเพียบที่จะเขียนโชว์ในนัดต่อ ๆ ไป หลังจากกำจัดคิงคองได้แล้ว

‘ฉันมันอัจฉริยะชัด ๆ... คราวนี้คงไม่มีใครเรียกฉันว่ากอริลลาแล้วสินะ?’

เบนตอสคิดในใจพลางยืดอก มองแฟนบอลบนอัฒจันทร์ด้วยความภาคภูมิใจ

และแล้ว... ทำนองเพลงที่คุ้นหูก็ดังขึ้น ราวกับจะตอบสนองความต้องการของเบนตอส

“เบนตอส... เบนตอส... เบนตอส... เรามีคิงคอง... ชื่อของเขาคือเบนตอส... เราไม่กลัวพวกนาย... ลา ลา ลา ลา ลา... เรามีคิงคอง... ชื่อของเขาคือเบนตอส... เราไม่...”

ตอนได้ยินท่อนแรก... รอยยิ้มผู้ชนะของเบนตอสยิ่งกว้างขึ้น... แต่พอถึงท่อนหลัง เขาก็ยืนแข็งทื่อเป็นหิน

เพื่อนร่วมทีมที่วิ่งตามมาดีใจได้ยินเพลงเชียร์ถึงกับระเบิดหัวเราะก๊าก... โดยเฉพาะซาอูล ตัวดีเลย มันเริ่มร้องตามเสียงดังลั่น ตามด้วยเพื่อนคนอื่น ๆ... แฟนบอลบนอัฒจันทร์เห็นนักเตะร้องตอบรับ นึกว่าชอบใจ เลยยิ่งตะเบ็งเสียงร้องดังกว่าเดิม

จบเห่! ซวยแล้วกู!

ไอ้เวรตัวไหนมันเป็นคนแต่งเพลงนี้วะ? นายเป็นปิศาจส่งมาเกิดรึไง? ชาตินี้กูคงสลัดไอ้ชื่อกอริลลาน่ารังเกียจนี่ไม่หลุดแล้วสินะ... แล้วไอ้ซาอูล... ขอแช่งให้นายหาแฟนไม่ได้ตลอดไป ต่อให้หาได้ ก็ขอให้นายใช้งาน ‘น้องชาย’ ไม่ได้ไปตลอดชาติ!

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═