บทที่ 15 เบิ้ลสกอร์

บทที่ 15 เบิ้ลสกอร์

น. 71 ของการแข่งขัน... เรอัล โอเบียโด ได้โอกาสทองอีกครั้ง

คราวนี้เริ่มจากจังหวะประสานงานสั้น ๆ แดนกลางระหว่างแบ็กซ้าย คริสเตียน กับกองกลาง โฟลช์... พวกเขาใช้ความเร็วฉีกแบ็กขวาคู่แข่งจนขาดกระจุย ก่อนจะสปีดเลาะเส้นข้างไปจนสุดเส้นหลัง... ทันทีที่เกือบถึงเส้นหลัง บอลถูกตักโด่งเข้าไปในกรอบเขตโทษอัลกอร์กอน

พูดตามตรง คุณภาพลูกเปิดของคริสเตียนไม่ได้ดีเด่อนัก... บอลโด่งเกินไปนิดแถมน้ำหนักก็ไม่พุ่ง ทำให้คู่แข่งมีเวลาจัดระเบียบเกมรับ... แต่บอลลูกนี้มีเป้าหมายชัดเจนที่ ฟางเจียเหว่ย

ด้วยยักษ์สูง 1.9 เมตรที่ยืนปักหลักในเขตโทษ... เขาเปรียบเสมือนหอคอยสัญญาณไฟชัด ๆ

เซ็นเตอร์แบ็กสองคนของอัลกอร์กอนเข้าประกบติดเบนตอสทันที... หนึ่งคนด้านหน้า หนึ่งคนด้านหลัง คนข้างหน้าซอยเท้ายิก ๆ กะจังหวะบอลตก ทั้งคู่เป็นพวกเขี้ยวลากดิน อาศัยจังหวะขยับตัวแอบดึงเสื้อเบนตอส...ไม่ได้ดึงแช่ แต่ดึงแล้วปล่อย ตอดนิดตอดหน่อยในมุมที่ผู้ตัดสินมองไม่เห็น

ผลก็คือ... เบนตอสขยับตัวกระโดดหรือพุ่งตัวไม่ได้เลย

น่าเสียดายที่พวกมันประมาทคู่แข่งเกินไป...

ขณะที่บอลลอยค้างกลางอากาศ เบนตอสยังนิ่งสนิท... แต่ทันทีที่บอลเริ่มม้วนตัวตกลงมา เบนตอสก็ขยับ!

ถูกอัดก๊อบปี้ตรงกลาง... เบนตอสบิดสะโพกยักษ์ซ้ายขวาสองสามที ทำเอาไอ้สองตัวหน้าหลังเริ่มเสียหลัก... จากนั้นเขาก็เริ่มขยับขาคู่ยาว...ไม่สิ ขาช้างคู่นั้นไปข้างหน้า และด้วยความแสบสัน... ไม่รู้ตั้งใจหรือบังเอิญ หมอนี่ดันแกว่งแขนกว้างกว่าปกตินิดหน่อยระหว่างวิ่ง

ฝ่ามือขวา “บังเอิญ” ฟาดเข้าที่ท่อนแขนคู่แข่งเข้าเต็มรัก...ปั่ก!

เบนตอสไม่มีตาหลัง เลยไม่เห็นสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดของคนที่เขาเพิ่งเหวี่ยงไปข้างหลัง... วินาทีนั้นหมอนั่นคงรู้สึกเหมือนแขนไม่ใช่ของตัวเองอีกต่อไป

ช่วยไม่ได้... ใครใช้ให้เจ้าผู้โชคร้ายสองคนนี้ไม่รู้ว่าอาจารย์ของเขาคือใคร... คนคนนั้นคือ เฟร์นานโด เยียร์โร เซ็นเตอร์แบ็กตัวจริงของเรอัลมาดริดและทีมชาติสเปนเชียวนะ! เซ็นเตอร์แบ็กทำหน้าที่อะไร? ก็จัดการกองหน้าไง... ดึงเสื้อ หยิกเนื้ออ่อน จี้เอว หรือแม้แต่ลูบต้นขาด้านใน...นั่นมันงานถนัดเขาเลย

ตอนเยียร์โรสอนวิชาพวกนี้ครั้งแรก เบนตอสถึงกับจิตตกไปพักใหญ่... ที่วิปริตที่สุดคือการแอบเป่าลมใส่หูตอนประกบติด... ตาแก่นั่นมันโคตรน่าขยะแขยง

นอกเรื่องไปไกล! เยียร์โรคือตำนาน คือวีรบุรุษ... เขาจะไปสอนทริคสกปรกพวกนั้นได้ยังไง? ท่าพวกนี้เบนตอสเรียนรู้ด้วยตัวเองล้วน ๆ

เผชิญหน้ากับบอลที่พุ่งเข้ามา... เบนตอสพลิกตัวหันข้างให้ประตู ด้านหลังเขากองหลังอัลกอร์กอนอีกคนกำลังดึงเสื้อฟางเจียเหว่ยจนยืด... ผู้ตัดสินที่อยู่ใกล้ ๆ ยกนกหวีดขึ้นแตะริมฝีปากแล้ว... ไอ้หมอนี่ไม่เห็นหัวเขาเลยชัด ๆ! แต่ต้องชมว่าคุณภาพเสื้อโอเบียโดแม่งดีจริง ยืดจนเสียทรงแต่ไม่ยอมขาด

แต่สิ่งที่ผู้ตัดสินไม่รู้คือ... แรงดึงระดับนี้ไม่มีผลกับจังหวะต่อไปของเบนตอสเลยสักนิด เปรียบเทียบง่าย ๆ... มันเหมือนความแตกต่างระหว่างหัวรถจักรลากตู้รถไฟ 10 ตู้ กับ 11 ตู้แค่นั้นเอง

เบนตอสไม่จำเป็นต้องกระโดดด้วยซ้ำ... เขาใช้ท่า “สะบัดหัวสิงโต” โขกสวนตูมเดียวตรงนั้น!

วิถีบอลเปลี่ยนทิศทันที... แม้ผู้รักษาประตูจะเตรียมตัวมาดี แต่ลูกบอลพุ่งไปชนเสาซ้าย...ปึ้ก! ก่อนจะเด้งเข้าประตูไป...ซู่ม!

2–2!

เรื่องตลกคือ... ผู้ตัดสินเป่านกหวีดให้ประตูเป็นผลสำเร็จก่อน แล้วค่อยควักใบเหลืองแจกย้อนหลังให้ไอ้คนที่ดึงเสื้อเบนตอส

คนโดนทำโทษยอมรับสภาพแต่โดยดี... แต่เบนตอสสิยืนงงเป็นไก่ตาแตก จ้องมองผู้ตัดสินที่ตีหน้าเคร่งขรึมควักใบเหลืองออกมาแบบงง ๆ

จนกระทั่งซาอูลกระโดดขึ้นขี่หลังนั่นแหละ เบนตอสถึงได้สติ

“ไอ้หนู! นายเบิ้ลสกอร์! สองลูกแล้วเว้ย เราตีเสมอแล้ว!”

ทันทีที่เบนตอสจะขัดขืน เขาก็ถูกเพื่อนร่วมทีมที่กรูกันเข้ามารวบลงไปกองกับพื้น แล้วทับถมกันเป็นภูเขามนุษย์

“หนักโว้ย! แม่งเอ๊ย ใครทำวะ? จะตายอยู่แล้ว! บ้าจริง... อย่าเอา ‘เต่า’ มาอุดจมูกฉันนะเว้ย!”

เบนตอสถูกฝังอยู่ก้นหลุมทันที... นาทีนี้ต่อให้ ลีขุย หรือ เตียวหุย มาเองก็ไร้ประโยชน์... นักเตะโอเบียโดทุกคนยกเว้นผู้รักษาประตูวิ่งเข้ามารุมทับเขา ที่เลวร้ายสุดคือไอ้เวรตัวไหนไม่รู้ ดันเอาซอกรักแร้มาล็อกตรงจมูกกับปากเบนตอสพอดี... อื้อหือ กลิ่นนั่นทำเอาเขาแทบสลบเหมือด

เมื่อผู้ตัดสินเข้ามาห้ามทัพความบ้าคลั่ง... พวกเขาถึงยอมลุกและแยกย้าย... เบนตอสที่ลุกขึ้นมาเป็นคนสุดท้าย สภาพดูไม่จืดเหมือนเพิ่งผ่านสมรภูมิรบ... เศษหญ้าคาปาก เสื้อผ้ายับยู่ยี่... ถ้าสภาพนี้ไปเกิดกับสาวน้อยตอนกลางคืน ใครเห็นคงรีบโทรแจ้งตำรวจข้อหาอนาจารแน่

แม้แต่ผู้ตัดสินยังมองเขาด้วยสายตาเวทนา

“ซาอูล... ไอ้เวร ฝีมือนายใช่ไหม?”

“ไม่ ไม่... เบนตอส จะเป็นฉันได้ไง? เราเป็นคู่หูกันนะ เราเป็นพี่น้องกัน... จริง ๆ นะ เชื่อฉันสิ... ฉันขอสาบานด้วยชื่อแฟนฉันเลย... ฉันว่าน่าจะเป็นไอ้เอร์นานเดซนั่นแหละ ต้องเป็นมันแน่ ๆ มันต้องอยากแก้แค้นชัวร์”

“แม่งเอ๊ย... งั้นนายอย่าสาบานเลยดีกว่า แฟนนายเปลี่ยนแทบทุกวัน!”

เยียร์โรที่เคยยืนเกาะขอบสนาม ตอนนี้กลับไปนั่งสบายใจเฉิบที่ม้านั่งสำรองแล้ว... กลายเป็นตาของฆูลิโอที่ต้องมายืนเครียดข้างสนามแทน

ฆูลิโอรู้สึกเหมือนโดนต้มจนเปื่อย... ตอนแรกเขานึกว่าการส่งเด็ก 16 ลงมาคือการยอมแพ้... แต่นี่มันไม่ใช่การยอมแพ้แล้ว! นี่มันการส่ง “ไพ่ตาย” ลงมาต่างหาก แถมเป็นไพ่ตายที่โคตรวิปริตผิดมนุษย์... หยุดไม่อยู่จริง ๆ! นี่มันบ้าอะไรกัน? เสื้อโดนดึงยืดขนาดนั้น ถ้าเป็นพวกเก๋าเกมคงทิ้งตัวล้มไปแล้ว แล้วลุกมาโวยวาย ปล่อยให้เป็นการตัดสินใจของกรรมการ

แม้สกอร์จะแค่เสมอ... แต่ฆูลิโอเริ่มกังวลถึงผลแพ้ชนะของเกมนี้แล้ว... ฆูลิโอทำหน้าบอกบุญไม่รับ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหันไปส่งสัญญาณทางม้านั่งสำรอง

นาทีที่ 75... หลังจากโอเบียโดตีเสมอ ทีมเยือนอัลกอร์กอนตัดสินใจเปลี่ยนตัว... ฆูลิโอเปลี่ยนรวดเดียวสองคน

หมายเลข 13 กองกลางตัวรับ เปญา ลงแทนกองหน้า โจนาธาน เปเรรา... และหมายเลข 3 เซ็นเตอร์แบ็ก โรดาส ลงแทนกองกลางตัวรุก เอ็ดดี้...

แผนการเล่นของอัลกอร์กอนเปลี่ยนเป็นระบบรถบัส 5-4-1 ทันที!

ยิ่งไปกว่านั้น... หลังตัวสำรองสองคนลงสนามและเริ่มเกมใหม่ ทุกคนสังเกตเห็นว่าอัลกอร์กอนถอยร่นลงไปทั้งทีม... แม้แต่กองหน้าตัวเป้าคนเดียวที่เหลืออยู่อย่าง มูญอซ ที่คอยค้ำแดนหน้า ก็ยังถอยลงมาอยู่ในแดนตัวเอง... รูปขบวนของอัลกอร์กอนถูกบีบอัดจนแน่นขนัดในแดนตัวเอง

เจตนาของฆูลิโอชัดเจนแจ่มแจ้ง... ขอแค่ 1 แต้มก็พอ

“ไอ้หมอนี่หน้าด้านชะมัด”

ซานเชซที่นั่งข้างเยียร์โรสบถออกมา

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═