บทที่ 6 สัญญาฉบับแรกในชีวิต (2)

บทที่ 6 สัญญาฉบับแรกในชีวิต (2)

เนื้อหาในรายงานที่เยียร์โรได้รับจากซานเชซทำให้เขาถึงกับตะลึงงัน... แม้เยียร์โรจะรู้อยู่แล้วตั้งแต่ตอนอยู่กัสติยาว่าเด็กนี่เป็นอัจฉริยะ แต่ข้อมูลตัวเลขต่าง ๆ ในรายงานทดสอบร่างกายอันละเอียดถี่ยิบของซานเชซ ก็ยังสร้างเซอร์ไพรส์ให้เขาอย่างจัง

“มิเกล... แน่ใจนะว่าไม่ได้ทำอะไรผิดพลาด?”

“นายกำลังสงสัยการทำงานของฉันนะเฟร์นานโด... ได้โปรดอย่าดูถูกวิชาชีพของฉัน”

“โอเค ๆ... แต่นี่มันเหลือเชื่อเกินไป... นายจะบอกว่าคนสูง 1.9 เมตร หนัก 90 กิโล วิ่งร้อยเมตรได้ 10.29 วินาทีเนี่ยนะ? นี่มันเรื่องเป็นไปไม่ได้ชัด ๆ”

“ฉันรู้ว่านายไม่เชื่อ... ตอนแรกฉันก็นึกว่าตาฝาดเหมือนกัน แต่นายรู้อะไรไหมเฟร์นานโด? ฉันวัดไปสามรอบ... จริง ๆ นะ นายรู้ไหมว่าฉันคิดอะไรตอนเห็นเขาสปีด?... มันเหมือนเอาเครื่องยนต์เครื่องบินไปยัดใส่รถถังหนักชัด ๆ... นายรู้ไหมว่าเขากำลังบิน? นายจินตนาการความรู้สึกของรถถังที่บินได้ออกไหมล่ะ?... พูดตรง ๆ นะเฟร์นานโด ลองนึกภาพในสนามจริงสิ... สำหรับกองหลังแล้ว เบนตอสคือฝันร้ายชัด ๆ”

“แล้วทดสอบอย่างอื่นเรียบร้อยรึยัง?”

“ยัง... ฉันรอไม่ไหวต้องรีบเอาผลมาให้นายดูก่อน... เฟร์นานโด ไม่ว่าผลทดสอบอื่นจะเป็นยังไง เราพลาดอัจฉริยะแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด... ไม่อย่างนั้นเราสองคนได้กลายเป็นคนบาปของโอเบียโดแน่”

“โอเค มิเกล... เราจะไม่ใช่คนบาป แต่เราจะเป็นฮีโร่ของโอเบียโด... ในเมื่อฉันพาเขามาแล้ว แปลว่าเขาต้องอยู่ที่นี่แน่นอน... ไปกันเถอะ ไม่ต้องทดสอบอย่างอื่นแล้ว จัดแมตช์ลงทีมซ้อมเลย... มาดูฟอร์มในสนามจริงของอัจฉริยะคนนี้กัน”

ขณะที่เยียร์โรกับซานเชซกำลังคุยเรื่องเบนตอส... เจ้าตัวกำลังยืนเบื่อหน่ายอยู่ข้างสนาม ดูนักเตะโอเบียโดซ้อม... เมื่อกี้ซานเชซเพิ่งจับเขาทดสอบร่างกาย พอเสร็จปุ๊บ ตาแก่นั่นก็วิ่งแน่บออกไปเหมือนคนเจอเงินตก ทิ้งเขาไว้โดยไม่สั่งความอะไรสักคำ

“ซาอูล... ทำไมเจ้านั่นหน้าคุ้น ๆ วะ?”

อังเกรโซลา กองหลังทีมชุดใหญ่ของ เรอัล โอเบียโด ที่กำลังซ้อมอยู่ในสนาม เอ่ยถาม ซาอูล กองหน้าตัวหลักของทีมที่อยู่ข้าง ๆ

“ตรงไหน?”

“นั่นไง... ที่ยืนดูเราซ้อมอยู่ตรงนั้นน่ะ”

ซาอูลหันมองตามทิศทางที่เพื่อนร่วมทีมชี้ไปทางฟางเจียเหว่ย

“เวรเอ๊ย... หมอนั่นมาทำบ้าอะไรที่นี่? อังเกร... นายลืมหมอนี่ไปได้ไง?”

“นึกไม่ออกว่ะ... แค่คุ้น ๆ”

“ไอ้หมอนี่ก็ ‘เจ้าพ่อใบแดง’ จากกัสติยาไงเล่า! นายลืมแล้วเหรอ? นัดล่าสุดที่เราเจอพวกนั้น หมอนี่ลงสนามไม่ถึงห้านาทีก็ซัดเพื่อนร่วมทีมตัวเองสลบเหมือด... แล้วยังถ่มน้ำลายใส่หน้าผู้ตัดสินอีก”

“อ้อ! ใช่ ๆ ๆ นึกออกแล้ว... มันนั่นเอง คราวก่อนพวกเรายืนงงเป็นไก่ตาแตกเลย... แล้วทำไมมันมาโผล่ที่นี่ได้ล่ะเนี่ย?”

“ได้ข่าวว่าโค้ชใหม่ คุณเฟร์นานโด ไปกัสติยาวันนี้ บอกว่าจะไปหาเลือดใหม่... คงไม่ได้หิ้วไอ้หมอนี่กลับมาด้วยหรอกนะ?”

“ไม่มั้ง? ได้ข่าวว่าไอ้นี่บ้าเลือดจะตาย ชกกระทั่งโค้ช... ขืนเอามันมา มันไม่ไล่อัดพวกเราเหรอวะ? ดูหุ่นมันสิ... ฉันรับหมัดมันไม่ไหวหรอกนะ”

“แข้งขาแก่ ๆ อย่างฉันก็รับไม่ไหวเหมือนกัน... ได้ข่าวว่าหมอนี่เป็นลูกพี่ลูกน้องคริสเตียโน นั่นเป็นเหตุผลเดียวที่มันอยู่กัสติยาได้นานขนาดนั้น... ฉันไม่อยากเล่นบอลกับคนพรรค์นี้เลย อันตรายชิบเป๋ง”

“คุณเฟร์นานโดมาแล้ว”

นักเตะโอเบียโดที่สังเกตเห็นเบนตอสไม่ใช่แค่สองคนนี้... หลัก ๆ คือหุ่นของเขาโดดเด่นอย่างกับประภาคาร ยากที่จะไม่สะดุดตา ยิ่งไปกว่านั้น เพราะโอเบียโดกับกัสติยาอยู่ลีกเซกุนดาเหมือนกัน วีรกรรมแสบ ๆ ของเบนตอสเลยทำให้เขากลายเป็นคนดังในลีก... เรียกได้ว่านักเตะโอเบียโดเกินครึ่งรู้จักเขา ส่วนพวกเด็กใหม่ที่ไม่เคยเห็นตัวจริง ก็ต้องเคยได้ยินกิตติศัพท์ ‘เจ้าพ่อใบแดงแห่งเซกุนดา’ มาบ้าง

ปรี๊ด! ปรี๊ด!

ซานเชซเป่านกหวีดเรียกนักเตะรวมพล แล้วกวักมือเรียกเบนตอสที่ยืนอยู่ข้างสนาม

พอนักเตะเข้าแถวเรียบร้อย เบนตอสก็มายืนข้างเยียร์โร

“ทุกคน... ฤดูกาลใหม่ใกล้จะเริ่มแล้ว เรอัล โอเบียโด ของเราเป็นสโมสรที่มีประวัติศาสตร์ยาวนาน แน่นอนว่าตอนนี้เรากำลังเจอความยากลำบาก แต่ฉันเชื่อว่าตราบใดที่เราร่วมมือกัน เราจะกู้คืนความยิ่งใหญ่ของโอเบียโดได้แน่... วันนี้เรามีเพื่อนร่วมทีมใหม่มาร่วมทัพ... ทุกคนต้อนรับเขาหน่อย... เบนตอส ทักทายทุกคนสิ”

เบนตอสมองสายตาที่คนพวกนี้มองมาก็รู้ชัดแจ้งเลยว่า... เจ้าพวกนี้คงจำเขาได้...ไม่สิ จำ ‘คนเก่า’ ได้... เวรเอ๊ย ชื่อเสียงฉาวโฉ่จริง ๆ!

“สวัสดีทุกคน... ผม เบนตอส โรนัลโด เรียกผมว่า เบนตอส ก็ได้ครับ”

เขาไม่รู้จะพูดอะไรต่อ... จะให้บอกคนพวกนี้ว่าอดีตจบไปแล้ว ตอนนี้ผมกลับตัวกลับใจแล้วนะครับ... เฮ้อ คงไม่มีใครเชื่อเท่าไหร่... บ้าจริง หนทางข้างหน้าช่างยาวไกลและยากลำบาก

เยียร์โรกับซานเชซก็ดูออกว่ากลุ่มนักเตะมีท่าทีต่อต้าน... เพราะในสายตาพวกเขา เบนตอสก็เท่ากับมะเร็งร้ายของทีม ในฐานะนักเตะอาชีพ พวกเขาไม่อยากมีเพื่อนร่วมทีมแบบนี้

“เอาล่ะ ต่อไปเราจะลงทีมซ้อมกัน”

เยียร์โรเอ่ยขึ้น... เขารู้ดีว่าวิธีเดียวที่จะทำให้เบนตอสเข้ากับทีมได้ คือต้องให้ใช้ฝีเท้าสยบคนพวกนี้... ในโลกฟุตบอล ทุกอย่างวัดกันที่ฝีเท้า ส่วนเรื่องอื่นเป็นแค่รายละเอียดรอง

จากนั้น เยียร์โรกับซานเชซก็แบ่งนักเตะเป็นสองชุด... ชุดตัวจริงเจอกับชุดตัวสำรอง เยียร์โรคุมทีมชุดสำรอง ส่วนซานเชซคุมทีมชุดตัวจริง

“เบนตอส นายเล่นกองหน้า... ส่วนที่เหลือ ขึ้นเกมผ่านเบนตอสทั้งหมด จ่ายบอลและซัพพอร์ตตามการเคลื่อนที่ของเขา เข้าใจไหม? ใครไม่เล่นตามแผน ฉันจะเปลี่ยนออกทันที”

มองดูหน้าตาเพื่อนร่วมทีม... เบนตอสเข้าใจแจ่มแจ้งแล้วว่าทำไมเยียร์โรถึงต้องดิ้นรนไปหากำลังเสริมที่กัสติยา... ทีมบบ้านี่มีช่องว่างระหว่างวัยของนักเตะหนักหนาสาหัสจริง ๆ ชุดตัวจริงส่วนใหญ่ดูอายุสามสิบต้น ๆ ส่วนชุดสำรองยิ่งอาการหนัก... รวมพลคนวัยดึก มีแค่ผู้รักษาประตูที่ดูจะอายุราว ๆ 20

ขณะที่เบนตอสกำลังเหม่อ... นักเตะชุดตัวจริงหลายคนกำลังสุมหัววางแผนจะรับน้องเบนตอสให้เข็ดหลาบ จนต้องม้วนเสื่อกลับบ้านไป

แม้แต่กัปตันทีมอย่าง โกลาเรส วัย 35 ปี ก็ไม่ได้ห้ามปราม... แสดงให้เห็นว่าชื่อเสียของเบนตอสคนเดิมนั้นรุนแรงแค่ไหน

“ได้ข่าวว่าหมอนี่อารมณ์ร้อนมาก... ยั่วโมโหนิดหน่อยเดี๋ยวก็ระเบิด... เดี๋ยวใครประกบมันก็ยั่วมันหน่อย รับรองเกมจบคาที่แน่” ฮวน การ์ลอส ผู้รักษาประตูมือหนึ่งของทีมเอ่ยขึ้น

“อื้ม ฉันก็ได้ยินมาแบบนั้น”

“แต่หมอนั่นมันจะไม่ไล่ต่อยคนเหรอ? คนยั่วจะไม่ซวยเอาเหรอวะ?”

“กลัวอะไร? ถึงเวลาพวกเราก็รุมสิ... คนตั้งเยอะแยะ กลัวมันคนเดียวทำไม? เอาตามนี้นะ”

ซาอูลสรุปแผนเสร็จสรรพ... ในฐานะกองหน้า ยังไงเขาก็ไม่ได้ประกบเบนตอสอยู่แล้ว ถึงมีใครโดนต่อย ก็ไม่ใช่เขาแน่

ทว่า... กองหลังชุดตัวจริงหลายคนกลับมีสีหน้าไม่สู้ดีนักหลังจากได้ยินซาอูลพูดแบบนั้น

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═