บทที่ 2 ทำไมชั้นถึงไม่มี?

บทที่ 2 ทำไมชั้นถึงไม่มี?

ทำไมถึงเรียกว่ามะเร็งร้าย?

คนเราเคยเห็นนักเตะโดนใบแดงเพราะอุบัติเหตุในเกม... แต่เคยเห็นคนที่ลงสนามไปไม่ถึงห้านาทีแล้วโดนไล่ออกไหม? แถมไม่ใช่แค่ครั้งสองครั้ง... จากความทรงจำที่ฟางเจียเหว่ยขุดเจอ ตั้งแต่หมอนี่เข้ากัสติยา ลงเล่นรวมทั้งตัวจริงและตัวสำรอง 12 นัด โดนไล่ออกไป 10 นัด! ในจำนวนสิบนัดนั้น มีสามนัดที่โดนไล่ออกในเวลาไม่ถึงห้านาที... มีอยู่ครั้งหนึ่ง ไม่รู้ผีเข้าหรือไง ดันไปถ่มน้ำลายใส่หน้าผู้ตัดสินเฉยเลย

และนั่นยังไม่ใช่เรื่องพิสดารที่สุด... ที่เพี้ยนสุดคือ แม้แต่ตอนแข่งซ้อมก็ยังอุตส่าห์โดนไล่ออกได้

เฮ้อ พี่ชาย... อุตส่าห์เกาะ “ขาใหญ่” ระดับเทพได้ทั้งที แต่ดันทำตัวงี่เง่าสิ้นดี เปิดตัวมาอย่างกับเทพเจ้า แต่ดันดันทุรังทำพังพินาศ ดูแล้วไม่เหมือนน้องชายโรนัลโดเลยสักนิด... เหมือนน้องชายแท้ ๆ ของ “ซูเปอร์มาริโอ” แห่งอิตาลีมากกว่า... อย่างวันนี้ แค่เพราะเพื่อนไม่ส่งบอลให้ ก็พุ่งเข้าไปหวดเขาร่วง... แม้แต่ผู้ช่วยโค้ชที่มารับหน้าที่ผู้ตัดสินชั่วคราว พยายามจะเข้ามาห้าม ก็โดนฮุกซ้ายร่วงไปกองกับพื้น...

เอาจริง ๆ ฟางเจียเหว่ยแอบอิจฉาพลังการต่อสู้ระดับนี้อยู่เหมือนกัน... แต่แล้วไงต่อ? พระเอกนิยายฉีเตี่ยนนับล้านที่ทะลุมิติมา เขาต้องมี “ระบบ” ติดตัวกันทั้งนั้นไม่ใช่เหรอ?

แล้วของชั้นอยู่ไหน?

คิดถึงตรงนี้ เบนตอส...ไม่สิ ฟางเจียเหว่ย...ก็ไม่ใช่อีก... ช่างเถอะ ต่อไปนี้ชั้นคือ เบนตอส... จะเรียกตัวเองว่าฟางเจียเหว่ยก็กระดากปาก ยึดร่างเขามาแล้วก็ใช้ชื่อเขาไปเถอะ... แต่ชื่อหมอนี่มันก็น่าปวดหัว คริสเตียโน โรนัลโด ย่อว่า ซีอาร์เซเว่น (CR7) ดูจากชื่อแล้ว ต่อไปคนเขาคงเรียกชั้นว่า บีอาร์เซเว่น (BR7) สินะ...

บ้าจริง ฟังดูไม่เข้าท่าเลยสักนิด

เบนตอสนึกถึงระบบแล้วดีดตัวผึงจากเตียง... แต่กรรมดันตามทัน วิญญาณคือฟางเจียเหว่ย ซึ่งยังจูนเข้ากับร่างปีศาจนี่ไม่สมบูรณ์... ขาซ้ายขัดขาขวา หน้าทิ่มฟาดพื้นเต็มรัก...

จังหวะนั้นเอง ประตูห้องก็เปิดออก

เวรเอ๊ย... พอเงยหน้ามองคนที่เดินเข้ามา เบนตอสถึงกับอึ้ง... บ้าจริง “ขาใหญ่” มาแล้ว

“เบนตอส ทำอะไรของนายน่ะ?”

“อ๊ะ... เอ่อ... เปล่าครับ ของตกเลยก้มหา... พี่ชาย... เอ้ย พี่ มาทำไมเหรอครับ?”

บ้าจริง เขาอึ้งกับภาษาโปรตุเกสที่คล่องปรื๋อของตัวเอง... ถึงวันหน้าไม่ได้เตะบอล ไปเป็นครูสอนภาษาโปรตุเกสที่เมืองจีนก็รุ่งนะเนี่ย?

หลังจากตะเกียกตะกายลุกจากพื้น เบนตอสค่อย ๆ ขยับร่างไปนั่งบนเตียง... ดูท่าร่างกายนี้คงต้องใช้เวลาปรับจูนอีกพักใหญ่ ไม่งั้นคงคุมไม่อยู่

ผู้มาเยือนคือลูกพี่ลูกน้องของเบนตอส... คริสเตียโน โรนัลโด ดอส ซานตอส อเวโร...ซีอาร์เซเว่นที่แฟนบอลทั่วโลกรู้จัก... เขาคือเหตุผลเดียวที่ทำให้มะเร็งร้ายอย่างเบนตอสยังสิงสถิตอยู่ในกัสติยาได้

“เบนตอส ถ้าแม่มาเห็นห้องสภาพนี้ นายโดนบ่นหูชาอีกแน่”

“เดี๋ยวผมเก็บกวาดครับ”

เบนตอสพยายามข่มความอยากรู้อยากเห็นในจิตวิญญาณ ที่ร่ำร้องอยากจะขอลายเซ็นและถ่ายรูปคู่... ช่วยไม่ได้ นี่มันนิสัยติดตัวมาจากวิญญาณฟางเจียเหว่ย

“เบนตอส ได้ข่าวว่าวันนี้ไปมีเรื่องอีกแล้ว แถมยังชกผู้ช่วยโค้ชด้วย... เบนตอส นายทำแบบนี้ต่อไปไม่ได้นะ... วันนี้เรื่องนั้น...”

“ขอโทษครับพี่”

“หือ? นายว่าไงนะ?”

คริสเตียโนถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ... ตลอดเวลาที่ผ่านมา นี่เป็นครั้งแรกที่ลูกพี่ลูกน้องคนนี้เอ่ยคำว่า ‘ขอโทษ’

“เอ่อ... ผมขอโทษครับ เป็นความผิดผมเอง”

“นาย... ไม่สบายรึเปล่า?”

เบนตอสรู้สึกแปลก ๆ... ทำไมรู้สึกเหมือน “ขาใหญ่” กำลังมองเขาด้วยสายตาพิกล?

“เบนตอส แม่กำชับให้ฉันดูแลนาย... จริง ๆ พรสวรรค์นายสูงมาก แต่ต้องแก้นิสัยอารมณ์ร้อน... เบนตอส วันนี้คุณซีเนดีนคุยกับฉันแล้ว... สัญญาเยาวชนของนายกับกัสติยาจะหมด และทีมจะไม่ต่อสัญญา... นายวางแผนรึยัง?”

“ผม... ผมไม่รู้”

พอได้ยินคริสเตียโนพูดแบบนี้ เบนตอสก็มึนตึ้บไปเหมือนกัน... บ้าจริง “ขาใหญ่” ช่วยไม่ได้แล้วเหรอเนี่ย... นึกว่าจะเริ่มโปรเจกต์กลับตัวกลับใจ ปฏิวัติตัวเองพุ่งทะยานสู่จุดสูงสุดของชีวิต... เขียนบทไว้ซะดิบดี แต่ผู้กำกับดันบอกเลิกกองซะงั้น

“ฉันเองก็จะไปจากที่นี่เหมือนกัน... เพราะงั้น เบนตอส ฉันขอโทษนะ”

“ห๊ะ? พี่จะออกจากเรอัลมาดริดเหรอ?”

หลังจากได้ยินคำพูดของคริสเตียโน เบนตอสที่ก้มหน้าสำนึกผิดอยู่ก็เงยหน้าถามด้วยความตกใจ... ที่แท้ไม่ใช่ผู้กำกับไม่อยากถ่าย แต่เป็นนายทุนถอนงบต่างหาก

“ใช่ สัญญาเรียบร้อยแล้ว... น่าจะประกาศในอีกไม่กี่วัน... เอาอย่างนี้ไหม ฉันจะพานายไปด้วย... ยังไงซะ ถ้านายตามฉันไป ฉันก็ยังดูแลนายได้”

“พี่บอกได้ไหมว่าจะไปไหน?”

“อิตาลี... ยูเวนตุส... อย่าเพิ่งบอกใครนะ”

“อื้อ ผมรู้แล้ว”

“ไปอิตาลีกับฉัน... ถึงเวลานั้นค่อยดูว่าจะให้นายเข้าเยาวชนยูเวนตุสหรือยังไง... แต่เบนตอส ห้ามชกต่อยอีกนะ คุมอารมณ์หน่อย”

“พี่ไม่ต้องห่วง ผมจะไม่ชกต่อยอีกแล้ว ผมจะตั้งใจเตะบอล”

ไม่ว่าจะก่อเรื่องแค่ไหนมาก่อน เบนตอสไม่เคยขอโทษเขาเลยสักครั้ง แถมยังสรรหาข้ออ้างเข้าข้างตัวเองตลอด... แต่วันนี้ต่างออกไป ถ้าไม่ใช่เพราะยังเป็นร่างเดิม คริสเตียโนคงคิดว่านี่ไม่ใช่น้องชายของเขาแน่ ๆ... ถึงอย่างนั้น เขาก็ดีใจมากที่เห็นน้องชายมีใจอยากกลับตัว

แต่สิ่งที่คริสเตียโนไม่รู้คือ... วิญญาณข้างในได้เปลี่ยนคนไปแล้ว

“ฉันคุยกับทีมให้แล้ว... ไม่ต้องซ้อมแล้วนะช่วงไม่กี่วันที่เหลือ... เก็บข้าวของซะ มีเวลาก็ออกไปเดินเล่นบ้าง... เดี๋ยวพอฉันจัดการทางนี้เสร็จ นายก็ไปพร้อมฉัน”

“ครับ”

ช่างเถอะ ในเมื่อไม่รู้อะไรเลย ก็เกาะ “ขาใหญ่” ไปก่อนแล้วกัน... ด้วยความแค้นที่สั่งสมไว้ในกัสติยา ขืนอยู่ที่นี่คนเดียวไม่รู้จะมีจุดจบยังไง... จากประสบการณ์ในสโมสรจินหลิง เบนตอสคิดว่าตามคริสเตียโนไปอิตาลีปลอดภัยกว่าเยอะ

จากนั้น คริสเตียโนก็ชวนเบนตอสคุยเรื่องทางบ้าน... เห็นได้ชัดว่าคริสเตียโนดีกับน้องชายคนนี้มากจริง ๆ ไม่ใช่แค่เพราะแม่ฝากฝัง... จริง ๆ ลองคิดดู ก็เข้าใจได้ง่าย ๆ คริสเตียโนอายุสามสิบกว่าแล้ว ส่วนเบนตอสเพิ่ง 16... ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไม่ได้เหมือนพี่น้องรุ่นราวคราวเดียวกัน แต่คริสเตียโนดูเหมือนผู้ปกครองดูแลเด็กมากกว่า

เขายังพบความทรงจำมากมายที่คริสเตียโนคอยดูแลเขาอยู่ในความทรงจำของร่างนี้

“ฉันกลับล่ะ... จำไว้นะ อย่าก่อเรื่องอีกในช่วงไม่กี่วันนี้... มีเวลาว่างก็โทรกลับบ้านบ้าง... เมื่อวานซืนฉันโทรไป แม่บ่นว่านายเงียบไปนานเลย... เบนตอส ทำแบบนี้ไม่ดีนะ”

“ครับ ๆ เดี๋ยวผมโทรหา”

มองส่งคริสเตียโนเดินจากไป... เบนตอสถอนหายใจโล่งอก กลัวแทบตายว่าคริสเตียโนจะจับพิรุธได้

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═