บทที่ 23: ความเปลี่ยนแปลง (1)

นางรู้นิสัยของไป๋หลิงดี เขาเหมือนกับองค์รัชทายาทในตอนนี้ สุภาพอ่อนโยน ได้รับการอบรมมาอย่างดี และคอยปกป้องทะนุถนอมสตรี

หากเปรียบด้วยคำศัพท์ยุคปัจจุบัน เขาคงเป็นพวก 'แอร์ส่วนกลาง' สินะ?

เขาดีกับหญิงสาวทุกคนและมีความเป็นสุภาพบุรุษมาก

ซุนหนิงหนิงไม่ได้รังเกียจคนประเภทนี้

เพียงแต่นางจะไม่มีทางทำตัวเป็นดรุณีในยุคโบราณที่เก็บไปเพ้อฝันเข้าข้างตัวเองว่าเขามีใจให้ เพียงเพราะเขาทำดีด้วยจนใจเต้นรัว

นางรีบสาวเท้าเดินเข้าไปหาไป๋เจ๋อ เห็นแขนของเขาถูกพันแผลไว้อย่างแน่นหนา เลือดหยุดไหลแล้ว

นางช้อนตามองเขาด้วยดวงตาเป็นประกายคู่นั้นทันที

"ท่านพี่ หนิงหนิงขอตัวกลับก่อนนะเจ้าคะ!"

ยามไร้เครื่องประทินโฉม ใบหน้าของนางซีดเผือดราวกับกระดาษ

ร่างกายดูบอบบางราวกับก้านดอกไม้ที่พร้อมจะหักโค่นได้ทุกเมื่อ

ระบบส่งเสียงเตือนรัวเร็วในหัวของนางมาพักหนึ่งแล้ว:

[โฮสต์ ถ้าชักช้ากว่านี้ คุณจะเป็นลมล้มพับต่อหน้าไป๋เจ๋อเอานะ]

ซุนหนิงหนิง: [ไม่ได้การ ไม่ได้การ ฉันต้องรีบไป เดี๋ยวเขาจะเข้าใจผิดคิดว่าฉันแกล้งสำออยเพื่อฉวยโอกาสเข้าหาเขา]

เมื่อได้ยินคำลาเสียงหวานที่แฝงความเร่งรีบของซุนหนิงหนิง ไป๋เจ๋อก็มองนางโดยไม่เอ่ยคำใด

สายตาของเขาหยุดอยู่ที่หัวไหล่ของนาง ริมฝีปากล่างที่ถูกขบแน่น หน้าผากที่ชื้นไปด้วยเหงื่อกาฬ และปลายจมูกรั้น... ไป๋เจ๋อรู้สึกเหมือนมีบางอย่างสะกิดที่หัวใจ สีหน้าพลันเคร่งขรึมลง

ซุนหนิงหนิงรู้ตัวว่าเรี่ยวแรงกำลังหดหายไปอย่างรวดเร็ว ได้แต่ทอดถอนใจว่าร่างกายของเจ้าของร่างเดิมนี้ช่างอ่อนแอเหลือเกิน

นางหันศีรษะกลับไปย่อกายคารวะไป๋หลิงอีกครั้ง

"ขอบพระทัยองค์ชายสามที่ช่วยปกป้องเมื่อครู่ หม่อมฉันขอทูลลา สาวใช้ของหม่อมฉันคงกำลังตามหาแย่แล้วเพคะ"

เมื่อได้ยินความแตกต่างระหว่างคำว่า "ท่านพี่" กับ "องค์ชายสาม" ความรู้สึกไม่สบายใจสายหนึ่งก็พาดผ่านเข้ามาในใจของไป๋หลิง

ทว่าเขายังคงกล่าวด้วยความจริงใจ "รักษาตัวด้วยคุณหนูรอง รีบกลับไปทำแผลเถิด"

ซุนหนิงหนิงย่อกายคำนับอย่างงดงามตามมารยาทกุลสตรี

ก่อนจะหันกลับมายิ้มกว้างให้ไป๋เจ๋ออีกครั้ง รอยยิ้มนั้นอ่อนโยน ไร้พิษสง และแฝงจริตออดอ้อนเอาใจเล็กน้อย

"ท่านพี่ ไว้เจอกันใหม่นะเจ้าคะ"

นางก้าวเท้าจากไปอย่างรวดเร็ว ไป๋หลิงละสายตาแล้วยกถ้วยชาขึ้นจิบ

แต่สายตาของไป๋เจ๋อกลับตรึงอยู่ที่แผ่นหลังของเด็กสาวจนกระทั่งนางลับสายตาไปที่มุมตึก

ฝีเท้าของนางโงนเงนเพียงนั้น บาดเจ็บสาหัสมากหรือ?

ภาพซุนหนิงหนิงหันกลับมาเอาตัวบังคมมีดให้เขาโดยไม่ลังเลผุดขึ้นในสมองของไป๋เจ๋อ

รวมไปถึงคำขอโทษที่ทำเสื้อเขาเปื้อนเลือดนั่นด้วย... "ชิ"

เขาหมุนตัวกลับอย่างหงุดหงิด

"น้องสาม เชิญตามสบาย"

ไป๋เจ๋อก้าวยาวๆ ออกจากประตูไปโดยไม่สนใจปฏิกิริยาของน้องชาย

หลิงซวงและเฟยอวิ๋นรีบคารวะลาไป๋หลิงแล้วเร่งฝีเท้าตามเจ้านายไป

ไป๋หลิงหัวเราะในลำคอเบาๆ ถือถ้วยชามองดูใบชาที่ลอยขึ้นลง พลางถอนหายใจยาวในใจ

เขาพึมพำกับตัวเอง "พี่รองต้องการจะทำอะไรกันแน่..."

"พี่รองต้องการจะล้มรัชทายาท หรือว่าเขาต้องการ..."

"ข้าควรรีบกลับไปเมืองศักดินาของข้าให้เร็วหน่อย ต่อให้แผ่นดินจะพลิกผัน ก็คงไม่เกี่ยวกับอ๋องว่างงานอย่างข้า หึ คนเราต้องรู้จักพอใจในสิ่งที่ตนมี"

...ซุนหนิงหนิงเร่งฝีเท้าเร็วขึ้นเรื่อยๆ มือกุมไหล่แน่น

เมื่อเกือบจะถึงชั้นล่าง ภาพตรงหน้าก็เริ่มหมุนคว้าง

นางหลับตาแน่นแล้วลืมตาขึ้นใหม่พร้อมสะบัดศีรษะ

มือข้างหนึ่งยึดราวจับไม้ไว้เพื่อพยุงตัว ค่อยๆ ก้าวไปทางห้องที่เสี่ยวเยว่ยังคงหลับอยู่

ห่างออกไปไม่ไกล

ไป๋เจ๋อกระโดดลงมาจากชั้นสี่ ฝีเท้าแตะพื้นระเบียงไม้อย่างเงียบเชียบ

เดิมทีเขาตั้งใจจะเรียกซุนหนิงหนิงด้วยใบหน้าบึ้งตึง แต่กลับเห็นร่างบางเดินโซเซพิงราวจับอยู่อย่างอ่อนแรง

ความรู้สึกประหลาดในใจของไป๋เจ๋อก่อตัวขึ้นอีกครั้ง

หลังจากเดินตามซุนหนิงหนิงไปไม่กี่ก้าว เขาก็เห็นร่างของนางโงนเงน ขาทำท่าจะทรุดลง

ไป๋เจ๋อพุ่งตัวเข้าไปทันที รวดเร็วประหนึ่งสายลมพัดผ่าน

ซุนหนิงหนิงกำลังฟังเสียงระบบตะโกนก้องในหัว:

[โฮสต์ อาการบาดเจ็บนี้เกิดจากการรับเคราะห์แทนคนอื่น ระบบช่วยไม่ได้ คุณต้องอดทนไว้]

[ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด! อันตราย! ตรวจพบว่าโฮสต์มีภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำ ร่วมกับภาวะโลหิตจางระดับปานกลาง... โฮสต์ รีบหาอะไรกินเร็วเข้า!]

ในโลกปัจจุบัน ซุนหนิงหนิงเคยมีอาการน้ำตาลตกอยู่บ้าง

หน้าซีด ใจสั่น เหงื่อออก มือสั่น และหน้ามืดวิงเวียน

เมื่อรวมกับบาดแผลที่ยังไม่หายดีและการเสียเลือดมากเมื่อครู่ อาการจึงกำเริบหนักจนแทบจะวูบ

เมื่อนางฝืนทนต่อไปไม่ไหว ร่างกายก็ทรุดฮวบลงอย่างหมดสภาพ

ซุนหนิงหนิงไม่คาดคิดเลยว่าจะร่วงลงสู่อ้อมกอดที่อบอวลด้วยกลิ่นกำยานเจือกลิ่นคาวเลือดจางๆ

สมองของนางหยุดสั่งการ มีเพียงความมึนงงวิงเวียน

มือขาวเนียนสั่นระริก หน้าผากชุ่มเหงื่อเย็น นางกัดริมฝีปากแน่นพยายามประคองสติ

ในภวังค์อันเลือนราง นางได้ยินเสียงของเสี่ยวเจ๋อ

แม้จะยังคงความเย็นชาเช่นเคย แต่ครานี้กลับเจือด้วยความร้อนรนของปุถุชน

"ซุนหนิงหนิง!"

"หลิงซวง ไปตามหมอ เฟยอวิ๋น ไปที่ครัวเอาอาหารบำรุงเลือดมา"

"ขอรับ นายท่าน"

ก่อนสติจะดับวูบไป ซุนหนิงหนิงรู้สึกได้ว่าตัวเองกำลังถูกช้อนตัวอุ้มขึ้นในอ้อมแขน