บทที่ 10 แก่นแท้แห่งอิชชิน
บทที่ 10 แก่นแท้แห่งอิชชิน
ยามที่คนเราจดจ่ออยู่กับสิ่งใดสิ่งหนึ่ง จนลืมเลือนวันเวลา...
หลังจากมากิโนะหวดดาบครบหนึ่งหมื่นครั้ง เขาก็หมดเรี่ยวแรงจนลงไปนอนแผ่หราอยู่บนพื้น หายใจหอบถี่ด้วยความเหนื่อยอ่อน
มันช่างเหน็ดเหนื่อยสาหัสจริงๆ วินาทีนั้นเขาอยากจะหลับกลางอากาศไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด
เหล่าเด็กน้อยในโรงฝึกต่างพากันตื่นตระหนก
มากิโนะฝึกฝนการหวดดาบอย่างบ้าคลั่งตั้งแต่เช้ายาวมาจนถึงเที่ยงวันโดยไม่แตะต้องอาหารกลางวัน
แค่คิดก็ทำเอาพวกเขารู้สึกหนาวสันหลังวาบ!
แน่นอนว่าความไม่เข้าใจก็มีอยู่เต็มอก
ปกติเวลาฝึกดาบ อาจารย์สั่งให้ทำถึงทำ สั่งให้หยุดถึงหยุด จะมีใครฝึกหนักจนลืมกินข้าวได้ขนาดนี้?
ที่แปลกยิ่งกว่าคือ พอมีคนจะเข้าไปเรียกมากิโนะ อาจารย์โคชิโร่กลับห้ามไว้
แต่ทว่า ในจังหวะที่พวกเขากำลังจะทำอะไรสักอย่าง ก็เห็นคุอินะเดินถือข้าวกล่องเข้ามาเสียก่อน
แก๊งเด็กน้อยวงแตกกระเจิงทันที!
พูดตามตรง พวกเขากลัวคุอินะอยู่ไม่น้อย
คุอินะเก่งเคนโด้เกินไป แถมยังจริงจังสุดๆ การประลองดาบทุกครั้งเหมือนเป็นการถูกคุอินะจับมาซ้อมยังไงยังงั้น
ครั้งเดียวก็พอทำเนา แต่ถ้าโดนซ้อมทุกครั้ง... สำหรับเด็กเหล่านี้ คุอินะน่ากลัวยิ่งกว่าอาจารย์โคชิโร่เสียอีก
"ลุกขึ้นได้แล้ว หักโหมขนาดนั้นแล้วมานอนแผ่แบบนี้มันส่งผลเสียต่อร่างกายนะ"
มากิโนะลืมตาขึ้น สิ่งที่เห็นคือใบหน้ากลับหัวของคุอินะและข้าวกล่องในมือ
มากิโนะแปลกใจ "ถึงเวลากินข้าวแล้วเหรอ?"
เมื่อเห็นดวงอาทิตย์ตั้งฉากอยู่กลางศีรษะ เขาถึงได้เข้าใจ
ผลของสกิล [สมาธิ] นี่มันรุนแรงผิดปกติจริงๆ เขาจดจ่อกับการหวดดาบให้ครบหมื่นครั้งจนลืมเวลาไปเสียสนิท
โครกคราก! โครกคราก!
ตอนไม่รู้ตัวก็ไม่เท่าไหร่ แต่พอได้กลิ่นหอมของอาหาร ท้องไส้ของมากิโนะก็ประท้วงขึ้นมาทันที
ทว่าเพราะออกกำลังกายหนักเกินไป มากิโนะจึงไม่รู้สึกอยากอาหารเลยสักนิด
"รีบลุกขึ้นเร็วเข้า เวลานี้จะมานอนขี้เกียจไม่ได้นะ นายอยากได้พลังไม่ใช่หรือไง? ความมุ่งมั่นของนายมีแค่นี้เองงั้นเหรอ?"
เห็นสีหน้าจริงจังขึงขังของคุอินะ มากิโนะก็ชะงักไปเล็กน้อย
เขาอยากแข็งแกร่งก็จริง แต่มันไปเกี่ยวอะไรกับความมุ่งมั่นกันล่ะ?
อีกอย่าง น้ำเสียงของคุอินะดูแปลกไปชอบกล
มากิโนะหารู้ไม่ว่า ภายใต้อิทธิพลของสกิล [สมาธิ] ในสายตาของคุอินะ เขาได้กลายเป็นผู้ล้างแค้นที่แบกความแค้นฝังลึก ยอมแลกแม้กระทั่งชีวิตเพื่อความแข็งแกร่งไปเสียแล้ว
ต้องบอกเลยว่า นี่มันเรื่องเข้าใจผิดกันยกใหญ่!
นอกจากนี้ คุอินะยังรู้สึกผิดต่อมากิโนะอยู่ลึกๆ!
เมื่อเช้าเธอหงุดหงิดมากิโนะนิดหน่อยที่ทำให้การสอนที่เตรียมมาอย่างดีต้องล่มไป เลยแกล้งสั่งให้เขาหวดดาบหนึ่งหมื่นครั้ง
แต่สิ่งที่คาดไม่ถึงคือ มากิโนะดันทำตามอย่างเคร่งครัดครบถ้วนทุกกระบวนท่าจนลืมกินข้าวเที่ยง... ช่างเป็นคนซื่อบื้ออะไรขนาดนี้!
มากิโนะย่อมรู้ดีว่าไม่ควรนอนทันทีหลังออกกำลังกายหนัก แต่คนเรามันก็มีความขี้เกียจกันบ้าง
แต่ในเมื่อคุอินะพูดขนาดนี้ เขาจะนอนหมดสภาพต่อไปก็คงดูไม่จืด
ลูกผู้ชายฆ่าได้หยามไม่ได้!
มากิโนะกัดฟันทนความปวดเมื่อยตามแขนขาแล้วค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้น
เดินช้าๆ สูดหายใจลึกๆ... มากิโนะเริ่มท่าบริหารเพื่อคลายกล้ามเนื้อตามหลักวิทยาศาสตร์การกีฬาที่เคยเรียนมา
ไม่นาน อัตราการเต้นของหัวใจก็ค่อยๆ กลับสู่ภาวะปกติ ลมหายใจเริ่มคงที่
สิ่งนี้ทำให้มากิโนะทึ่งมาก เทียบกับร่างขี้เกียจในชาติก่อน กายภาพของร่างนี้พัฒนาไปมากจริงๆ
สุดยอด!
เมื่อเห็นท่วงท่าของมากิโนะ คุอินะอดสงสัยไม่ได้
ท่าบริหารพวกนี้ไม่เหมือนที่สอนในโรงฝึกเลย
แต่มันดูได้ผลจริง
ท่านพ่อสอนเขามางั้นเหรอ?
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องหยุมหยิม คุอินะเอ่ยขึ้น "กินข้าวก่อนเถอะ"
"ขอบคุณครับศิษย์พี่ ลำบากแย่เลย!"
"ไม่เป็นไรหรอก ท่านพ่อสั่งมาน่ะ"
มากิโนะพยักหน้าไม่พูดอะไรต่อ
ทันทีที่เปิดกล่องข้าว กลิ่นหอมก็โชยมาเตะจมูก มากิโนะสูดหายใจเข้าลึกโดยสัญชาตญาณ รู้สึกอิ่มเอิบใจขึ้นมาทันที
ข้าวปั้นก้อนกลม เครื่องเคียงเป็นปลาตัวเล็กทอดจนเหลืองกรอบ ไชเท้าดองรสเผ็ดสีแดงสด และซุปมิโซะ
อาหารมื้อนี้ไม่เพียงประณีตแต่ยังน่าทานสุดๆ ติดอยู่อย่างเดียวคือ... มันน้อยไปหน่อย!
"ศิษย์พี่ลงมือทำเองหรือเปล่าครับเนี่ย? อาริกาโตะ!"
คุอินะตอบเสียงเรียบ "คิดมากไปแล้ว ฉันทำให้ท่านพ่อต่างหาก"
"อ๋อ... อย่างนี้นี่เอง~~~"
มากิโนะลากเสียงยาวอย่างเสียดาย
คุอินะเริ่มหงุดหงิด "หมายความว่าไง?"
เขาอยากกินฝีมือเธอขนาดนั้นเลยหรือไง?
เธอเป็นศิษย์พี่นะ ยังไม่เคยใช้ให้มากิโนะทำกับข้าวให้กินเลยสักครั้ง!
ถ้ารู้แบบนี้เอาของเหลือมาให้กินซะก็ดี
มากิโนะจิบซุปเข้าไปคำหนึ่งแล้วขมวดคิ้วทันที ทำหน้าเหมือนกลืนยาขม
คุอินะถามด้วยความสงสัย "เป็นอะไร?"
มากิโนะส่ายหน้าเหมือนไม่เป็นไร แต่สีหน้านั้น... "เป็นอะไรกันแน่?"
"มันเค็มมาก!"
คุอินะเถียงทันควัน "เป็นไปไม่ได้ ฉันชิมแล้วนี่นา..."
พูดไม่ทันจบเธอก็เห็นรอยยิ้มกรุ้มกริ่มบนหน้ามากิโนะ
"อ๋อ นายกล้าหลอกฉันเหรอ! เค็มขนาดหมาไม่รับประทานแบบนั้นก็ไม่ต้องกิน!"
"ศิษย์พี่ ผมผิดไปแล้ว!"
มากิโนะคว้าข้าวปั้นใส่มือ ปากคาบปลาทอด อีกมือถือถ้วยซุปแล้ววิ่งแน่บ
คุอินะยืนงง "ไหนล่ะผู้ล้างแค้นที่แบกความทุกข์ระทม?"
นี่มันเจ้าคนกะล่อนชัดๆ!
ต้องบอกว่า "การหลอกลวง" ของมากิโนะครั้งนี้ทำให้คุอินะโกรธนิดหน่อย แต่ความโกรธก็จางหายไปอย่างรวดเร็ว
มิหนำซ้ำยังทำให้ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงอย่างประหลาด
สำหรับคุอินะ มากิโนะเป็นคนแรกที่กล้าแกล้งเธอ
เขาเข้มแข็งกว่าพวกเด็กๆ ในโรงฝึกที่ทำท่าเหมือนเจอสัตว์ประหลาดทุกครั้งที่เห็นเธอ
อาจเป็นเพราะจินตนาการที่เตลิดไปไกล คุอินะจึงสอนวิชาดาบให้มากิโนะอย่างทุ่มเท
คุอินะเริ่มอธิบาย "วิชาดาบมีหลายสำนัก สำนักอิชชินของเราเปิดกว้าง สอนทั้งวิชาดาบเดียวและวิชาสองดาบ"
"วันนี้ฉันจะสอนวิชาดาบเดียวให้หลักๆ ปรัชญาหัวใจสำคัญของวิชาดาบเดียวคือ 'หนึ่งดาบสังหาร' เน้นที่ 'ฟันศัตรูก่อนที่ศัตรูจะฟันเรา' ดังนั้นกระบวนท่าของสำนักอิชชินเราจึงเน้นการรวมจิตและดาบเป็นหนึ่ง"
"พูดง่ายๆ ก็คือ ตราบใดที่ยืนยันว่าเป็นศัตรู ไม่ว่าจะเก่งกาจแค่ไหน ก็ห้ามหวาดกลัวหรือถอยหนี ต้องมุ่งมั่นที่จะสังหารอีกฝ่ายให้ได้ แม้แต่การป้องกันก็ทำไปเพื่อหาจังหวะสวนกลับ..."
ได้ยินคุอินะอธิบายปรัชญาของสำนักอิชชิน มากิโนะอดนึกถึงประโยคเด็ดของโซโลไม่ได้... บาดแผลที่กลางหลังคือความอับอายของนักดาบ!
ย้อนนึกถึงการต่อสู้ทั้งหมดของโซโล ยกเว้นตอนที่ลูฟี่สั่งให้หนีที่หมู่เกาะชาบอนดี้ โซโลไม่เคยถอยแม้แต่ก้าวเดียว
แม้จะเกือบตายด้วยดาบของมิฮอว์ค โซโลก็ยังชักดาบสู้กับกลุ่มโจรสลัดอารอนต่อ
ภาคทริลเลอร์บาร์ค เพื่อช่วยลูฟี่ เขายอมรับความเจ็บปวดทั้งหมดที่บาโซโลมิว คุมะ ดึงออกมาจากตัวลูฟี่ เมื่อถูกถาม คำตอบเดียวของเขาคือ "ไม่มีอะไรเกิดขึ้น"
ที่หมู่เกาะชาบอนดี้ เผชิญหน้ากับ "แปซิฟิสต้า" และพลเรือเอกคิซารุ ทั้งที่บาดเจ็บสาหัส โซโลก็ยังมีคำเดียวคือ... สู้!
ขอแค่ยืนยันว่าเป็นศัตรู ไม่ว่าจะแข็งแกร่งเพียงใด ในหัวมีเพียงความคิดเดียวคือ "ฟันมันให้ร่วง"!
นี่สินะสำนักอิชชิน?
บอกตามตรงว่า... มันเท่ระเบิดไปเลย!
เมื่อเห็นเปลวไฟลุกโชนในดวงตาของมากิโนะ คุอินะก็อดอมยิ้มไม่ได้
สมกับที่เป็นผู้ล้างแค้นจริงๆ!
แต่ทว่า เธอตั้งเป้าจะเป็นนักดาบผู้ยิ่งใหญ่ที่ท่านพ่อยอมรับ เพราะงั้นมาวัดกันหน่อยว่าใครจะแน่กว่ากัน