15 - หมาหยอกไก่

15 - หมาหยอกไก่

หัวใจของศิษย์ตระกูลซูทุกคนสั่นสะเทือน

เปลวไฟแห่งความหวังที่ดับลงเพราะพลังของจ้าวหลิง ถูกจุดขึ้นมาอีกครั้ง!

“ซูซิน!”

ทุกสายตาหันไปมองซูซิน

แม้แต่ซูไป๋เฉิน ผู้อาวุโสรองซูเถี่ยถง และหยวนชิงแห่งวังหลงเพลิง ต่างก็หันมามองซูซิน

ซูซินกลายเป็นจุดสนใจสูงสุดของศึกชิงประกาศิตกระบี่ครั้งนี้อย่างแท้จริง!

“กระบี่เมื่อครู่…”

จ้าวหลิงขมวดคิ้วแน่น เขารู้ถึงพลังของศิษย์สายสาขาสี่คนดี แม้ไม่มีใครเทียบซูชิงหงได้ แต่การจะใช้หนึ่งกระบี่เล่นงานทั้งสี่ให้บาดเจ็บหนักพร้อมกัน ต่อให้เป็นเขาก็ทำได้ไม่ง่ายนัก

“ดูเหมือนว่าข้าจะประเมินเจ้าต่ำไป”

ในที่สุด จ้าวหลิงก็หันมามองซูซินอย่างจริงจัง สายตาหนักแน่นขึ้นกว่าเดิมหลายส่วน

กระบี่นั้นของซูซิน ได้แสดงให้เห็นถึงพลังของเขาแล้ว

“แบบนี้ค่อยน่าสนใจหน่อย”

จ้าวหลิงหัวเราะเบาๆ พร้อมกับชักกระบี่ยาวที่สะพายอยู่ด้านหลังออกมา

“เขาชักกระบี่แล้ว!”

“เปิดมาก็ชักกระบี่เลยหรือ”

“จะไม่ให้ชักได้อย่างไร กระบี่เมื่อครู่ของซูซิน พลังไม่ด้อยไปกว่าเขาเลย”

เสียงซุบซิบดังขึ้น แต่ไม่นานทุกเสียงก็เงียบลง

สายตาทุกคู่จับจ้อง

กลางลานฝึก ซูซินถือกระบี่ จ้าวหลิงถือกระบี่ สองสายตาประสานกันรุนแรงจากระยะหลายสิบวา

สายลมเย็นพัดผ่านมา

เพียงชั่วพริบตา

ฟึ่บ! ฟึ่บ!

สองเงาเคลื่อนไหวพร้อมกัน!

สองร่างดุจเงาลวงพุ่งเข้าหากันดั่งดาวตกปะทะ!

เพียงก้าวเดียว จ้าวหลิงก็ปรากฏตัวต่อหน้าซูซินอย่างฉับพลัน หากมองดูดีๆ จะเห็นได้ว่ารอบกายของเขาแผ่ประกายสายฟ้าอ่อนๆ ออกมา

ราวกับสายฟ้าที่พุ่งผ่านฟากฟ้า กระบี่ในมือก็ถูกสะบัดออกพร้อมกัน

เปรี้ยง!

ปราณกระบี่ฟาดลงมาพร้อมกับประกายสายฟ้ากระจายตัว

“สามสิบหกกระบวนท่าฟ้าคำราม!”

“นั่นคือหนึ่งในทักษะกระบี่ลับของตระกูลซู พลังทำลายล้างรุนแรงที่สุด!”

“ถึงขนาดแผ่ประกายสายฟ้าออกมาจากร่างได้ แสดงว่าเจ้าจ้าวหลิงต้องฝึกทักษะนี้จนถึงขั้นเชี่ยวชาญสมบูรณ์แบบแล้วแน่นอน!”

เหล่าผู้แข็งแกร่งระดับฮวาไห่ที่ชมการประลองอยู่รอบข้าง ต่างเผยสีหน้าตกตะลึง

สามสิบหกกระบวนท่าฟ้าคำราม การฝึกจนเชี่ยวชาญสมบูรณ์แบบ นับว่าเป็นระดับสุดยอดแม้ในหมู่ผู้แข็งแกร่งระดับฮวาไห่ด้วยกัน

ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมจ้าวหลิงถึงสามารถผ่านด่านที่สิบเอ็ดของหอเจินอู่ได้

เมื่อจ้าวหลิงฟันกระบี่ต่อเนื่อง ปราณกระบี่นับไม่ถ้วนร่วงหล่นลงมาราวกับสายฟ้าทำลายล้างโลก ครอบคลุมไปทั่วตัวซูซิน

แต่ดวงตาของซูซินยังคงคมกริบราวกับประกายฟ้า แม้ปราณกระบี่จะรวดเร็วยิ่งนัก แต่ในสายตาของเขากลับราวกับภาพที่ถูกหน่วงช้าไว้

นี่คือความสามารถพิเศษอย่างหนึ่งที่ตื่นขึ้นมาพร้อมสายเลือดสูงสุดของเขา

ซูซินสามารถใช้สายเลือดพิเศษนี้ในการค้นหาจุดอ่อนหรือข้อบกพร่องในทักษะที่เขาฝึกฝน และเสริมสร้างมันให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้น กระทั่งสามารถพัฒนาเป็นกระบวนท่าใหม่ที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิมได้ด้วยตัวเอง

และในยามต่อสู้กับผู้อื่น ตราบใดที่ความต่างของระดับพลังไม่มากเกินไป เขายังสามารถมองเห็นจุดอ่อนในกระบวนท่าของศัตรูได้อย่างแม่นยำ

เสียงกระบี่ปะทะกระบี่ดังขึ้นต่อเนื่อง

ซูซินยกกระบี่ขึ้นรับอย่างง่ายดาย ท่าทางราวกับไม่ใส่ใจนัก ดูเหมือนกระบี่ที่ใช้ก็ไม่มีอะไรโดดเด่น

แต่กระบวนท่าฟ้าคำรามที่ฟาดลงมาราวกับสายฟ้ากลับถูกซูซินปัดป้องและทำลายได้ทั้งหมด

ชั่วพริบตา สามสิบหกกระบวนท่าถูกต้านไว้หมด ซูซินเพียงแค่ถอยหลังไปสองสามก้าวเท่านั้น

“เป็นไปได้อย่างไร” ลมหายใจของจ้าวหลิงเริ่มไม่เป็นจังหวะ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

“นี่มัน…” ผู้ชมรอบลานประลองก็ตกตะลึงไม่แพ้กัน

โดยเฉพาะผู้แข็งแกร่งระดับฮวาไห่ทั้งหลาย

พวกเขารู้ซึ้งถึงความน่ากลัวของสามสิบหกกระบวนท่าฟ้าคำรามดี หากคิดจะรับมือกระบวนท่านี้ได้โดยตรง ต้องใช้ทักษะที่ทรงพลังเทียบเท่ากัน หรืออาศัยทักษะเคลื่อนที่ระดับสูงเพื่อหลบหลีกเท่านั้น

แต่ซูซินกลับใช้การปัดป้องง่ายๆ รับไว้ได้ทั้งหมด นี่คือครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นภาพเช่นนี้

“ทำไมภาพนี้ถึงดูคุ้นตานัก”

ในกลุ่มผู้ชม ซูอวี้หนิงที่เพิ่งกลับมายืนรวมกับฝูงชนเผยสีหน้าประหลาด

นางจำได้ว่า ตอนที่ตนเองฝึกอยู่หน้าหอเจินอู่ และได้รับคำชี้แนะจากมือกระบี่ลึกลับ ยอดฝีมือที่ผ่านชั้นสิบสี่ในเจดย์เจินอู่ ชายคนนั้นก็ใช้ท่าทีสบายๆ แบบนี้รับกระบวนท่าของนางได้หมดเช่นกัน

“นี่หรือคือทักษะกระบี่ของเจ้า” ซูซินยิ้มเยาะ มองจ้าวหลิงด้วยสายตาเหยียดหยัน

“เจ้า!”

ความโกรธของจ้าวหลิงพลุ่งพล่าน พลังปราณบนร่างยิ่งปั่นป่วนหนักขึ้น

ตูม!

จ้าวหลิงพุ่งทะยานอีกครั้ง ประกายสายฟ้ารอบกายเข้มข้นจนแทบกลั่นตัวเป็นของแข็ง

“เจ้าต้องตาย!”

เสียงคำรามดังก้อง จ้าวหลิงกุมกระบี่สองมือ ฟันลงด้วยพลังทำลายล้างรุนแรงประหนึ่งผ่าภูเขาให้ขาดสะบั้น

นี่คือไม้ตายที่แข็งแกร่งที่สุดของจ้าวหลิง!

ซูซินยังคงสงบนิ่ง จนกระบวนท่าพิฆาตนั้นฟาดลงตรงหน้า เขาจึงเคลื่อนไหว

กระบี่แทงออกตรงๆ ปลายกระบี่จรดลงบนจุดตัดของพลังกระบี่พอดี

จ้าวหลิงรู้สึกได้ทันทีถึงพลังแปลกประหลาดที่ซึมเข้าสู่กระบี่ของเขา พลังทำลายล้างที่สะสมอยู่ในกระบี่พลันสลายไปในชั่วพริบตา

พร้อมกับข้อมือของซูซินที่บิดพลิก กระบี่กรีดผ่านต้นแขนของจ้าวหลิง

ฉึก!

รอยแผลตื้นๆ ปรากฏบนหัวไหล่ของจ้าวหลิง ไม่ถึงกับมีผลต่อพลังต่อสู้ แต่ความอัปยศที่มันนำมา กลับหนักหนาสาหัส

ต้องรู้ว่า ก่อนหน้านี้จ้าวหลิงยังกล่าวอย่างมั่นใจว่า ซูซินสามารถบีบให้เขาใช้ทักษะกระบี่ได้ ก็ถือว่าน่าภาคภูมิใจแล้ว

แต่ชั่วพริบตาเดียว ซูซินไม่เพียงรับกระบวนท่าของเขาได้ง่ายดาย กระทั่งไม้ตายก็ถูกทำลายจนสิ้น แถมยังทิ้งรอยแผลไว้บนร่างเขาอีก

จ้าวหลิงจะยอมรับได้อย่างไร

“ซูซิน! เจ้า…เจ้าทำให้ข้าโกรธแล้ว!!”

จ้าวหลิงคำรามลั่น ดวงตาเต็มไปด้วยเพลิงโทสะ

วูบ!

ร่างของจ้าวหลิงพุ่งทะยานอีกครั้ง กระบวนท่ากระบี่รุนแรงปานพายุซัดโถมเข้าใส่ซูซิน

แต่ผลลัพธ์…

เคร้ง!

เสียงปะทะดังขึ้น ซูซินรับกระบวนท่าได้อย่างง่ายดาย ก่อนกระบี่ในมือจะลากผ่านเอวของจ้าวหลิง ทิ้งรอยแผลไว้อีกหนึ่งจุด เห็นได้ชัดว่าเขากำลังหยอกเย้าอีกฝ่ายคล้ายกับหมาหยอกไก่ ไม่ได้มีท่าทีจริงจังเลยแม้แต่น้อย

เคร้ง!

ซูซินรับอีกกระบวนท่าหนึ่ง กระบี่ก็เฉียดผ่านข้อมือของจ้าวหลิง ทิ้งรอยแผลเล็กๆ ไว้อีกจุด

ครั้งแล้วครั้งเล่า ทุกครั้งซูซินสามารถหาจุดอ่อนในกระบวนท่ากระบี่ของจ้าวหลิงได้อย่างแม่นยำ ใช้กระบี่จี้เข้าใส่และทิ้งรอยแผลไว้บนร่างของจ้าวหลิง

เพียงเวลาไม่นาน บนร่างจ้าวหลิงก็ปรากฏรอยแผลเล็กๆ ถึงสิบสามจุด

รอยแผลเหล่านี้ แม้ไม่ลึกและไม่ใช่จุดสำคัญ แต่ความอัปยศที่สลักลงไปในใจของจ้าวหลิง กลับยากจะลบเลือน

………….