บทที่ 211 จากไม่เชื่อ...สู่ความคลางแคลง, หลอมโอสถลึกลับอีกครา!
บทที่ 211 จากไม่เชื่อ...สู่ความคลางแคลง, หลอมโอสถลึกลับอีกครา!
ภายในเรือนรับรอง
แสงจันทร์สาดส่องลอดปลายกิ่ง เพียงเห็นสีหน้าอันเคร่งเครียดของเซวี่ยจิง ถังเสี่ยวเป่าก็สัมผัสได้ทันทีว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดา
“เจ้าจะหลอมโอสถลึกลับขึ้นมาใหม่งั้นรึ?”
“ขอรับ”
“สี่เม็ดเลย?”
“ใช่แล้ว”
เซวี่ยจิงสูดลมหายใจลึก...ความเย็นเยียบสายหนึ่งแล่นจับขั้วหัวใจ
เขาเพ่งพินิจศิษย์หลานอย่างละเอียดถี่ถ้วน ก่อนจะพบว่าแววตาของหลี่โม่นั้นแน่วแน่...แน่วแน่ยิ่งกว่าตอนที่ประกาศว่าจะกระโจนลงเตาหลอมโอสถเสียอีก
หลอมโอสถลึกลับสี่เม็ด...ความคิดนี้บ้าบิ่นยิ่งกว่าครั้งก่อนนัก
"เสี่ยวโม่เอ๋ย...เรื่องที่ว่าทลายโอสถแล้วฝึกใหม่เพื่อให้แข็งแกร่งขึ้นน่ะ มันมีอยู่แต่ในตำนานที่แต่งขึ้นเท่านั้น อย่าได้หลงเชื่อเป็นอันขาด" เซวี่ยจิงรู้สึกว่าหลี่โม่คงจะหมกมุ่นกับเรื่องเล่าพวกนั้นมากเกินไป
ท้ายที่สุดแล้ว ในนั้นมักจะมีเนื้อเรื่องที่ตัวเอกสูญเสียพลังยุทธ์ทั้งหมด แล้วหลังจากฝึกฝนใหม่ก็แข็งแกร่งขึ้น เสี่ยวโม่ยังเยาว์วัย อาจารย์ที่นับถือก็มีเพียงซางอู่ เกรงว่าบนเส้นทางแห่งยุทธ์จวบจนบัดนี้ คงไม่ต่างอันใดกับการคลำหินข้ามแม่น้ำ...ต้องเรียนรู้ด้วยตนเองทั้งหมด ดังนั้นจึงง่ายที่จะเชื่อเรื่องราวที่ไม่น่าเป็นไปได้เหล่านั้น
“ข้าไม่ได้คิดจะทลายโอสถเพื่อฝึกใหม่” หลี่โม่ส่ายหน้า
“แล้วเจ้าจะทำอะไร?”
“ข้าจะหลอมโอสถลี้ลับเพิ่มอีกสี่เม็ด แล้วเก็บทั้งหมดไว้ในตันเถียน”
“ว่ากระไรนะ?!!”
โอสถในมือร่วงหล่นกระทบพื้นดัง 'แปะ!' ผู้เฒ่าเซวี่ยยืนนิ่งงันจนลืมที่จะเก็บมันขึ้นมาด้วยซ้ำ
เขากล่าวอย่างปวดใจว่า “แย่แล้วเสี่ยวเป่า คราวนี้ข้าไม่รู้ว่าศิษย์น้องของเจ้าจะรักษาได้หรือไม่”
“ท่านผู้อาวุโส… ข้าไม่ได้ป่วย ครั้งที่แล้วข้ากับศิษย์พี่เสี่ยวเป่าเข้าไปในเตาหลอมโอสถด้วยกัน สุดท้ายก็สำเร็จมิใช่รึ?” หลี่โม่ได้แต่ยิ้มขื่น
“คนที่รักษาแล้วแต่น้ำลายยังยืด ก็เคยพูดว่าตนเองมิได้ป่วยเช่นกัน” ผิวหน้าของเซวี่ยจิงกระตุก หวนนึกถึงภาพที่คนทั้งสองบรรลุโอสถลึกลับพร้อมกัน
“ไม่ใช่ว่าความคิดเพ้อฝันทุกอย่างจะกลายเป็นจริงได้ง่ายๆ ครั้งนั้นมันเป็นแค่เรื่องบังเอิญ”
“เอาเรื่องอื่นทิ้งไปก่อน ตันเถียนของเจ้าจะรับโอสถลี้ลับเพิ่มอีกสี่เม็ดได้รึ?”
“ได้ขอรับ”
“เห็นไหมล่ะ ข้าว่าแล้วว่า...” ขณะกำลังจะเอ่ยปากเกลี้ยกล่อมต่อ เซวี่ยจิงพลันชะงัก
ตรงหน้าของเขาปรากฏโอสถลี้ลับสามดวงลอยเด่นขึ้นมา
ดวงหนึ่งคือโอสถหยางบริสุทธิ์ แผ่ไออุ่นร้อนแรง
ดวงหนึ่งคือโอสถหยินเยือกเย็น ปลดปล่อยไอราวน้ำแข็ง
และอีกดวงคือมุกกระบี่ กำลังส่องประกายคมกล้า
ทั้งสามโคจรตามวิถีอันลึกซึ้ง ไม่ก้าวก่ายซึ่งกันและกัน แม้ดูพร่าเลือนจนตาลาย แต่กลับสัมผัสถึงตัวตนของแต่ละดวงได้อย่างชัดเจน—โอสถทั้งสามหลอมรวมกันอย่างสมบูรณ์แบบ ปราศจากร่องรอยแห่งการต่อต้าน
“น่าสนุกจัง!” ดวงตาของถังเสี่ยวเป่าทอประกายวาววับ
ร่างเล็กของเขาอาบไล้ด้วยแสงสีทองอร่าม ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็น 'โอสถทองคำมังกรพยัคฆ์' บินเข้าไปร่วมวงโคจรอยู่ท่ามกลางโอสถลึกลับทั้งสาม
“ฮ่าๆๆๆ!” ถังเสี่ยวเป่าส่งเสียงหัวเราะอย่างร่าเริง
“ศิษย์พี่เสี่ยวเป่า ท่านระวังหน่อย อย่าไปชนเม็ดกระบี่เข้าล่ะ ของสิ่งนั้นดูเหมือนกลม แต่คมกริบเชียวนะ”
“หึๆ วางใจได้!” หลังจากถังเสี่ยวเป่าเข้าร่วม โอสถทั้งสี่ก็โบยบินสอดประสานกันอย่างราบรื่น ปราศจากความติดขัดใดๆ
เซวี่ยจิงถึงกับพูดไม่ออก—เรื่องเช่นนี้...มันเป็นไปได้อย่างไร? มิน่าเล่า...เหตุใดวันนั้นเสี่ยวเป่าถึงบอกว่าตันเถียนของหลี่โม่นั้นใหญ่โตมโหฬาร
เจ้าหนุ่มนี่มันมีกายาพิเศษอันใดกันแน่? แม้แต่ตันเถียนของอิ๋งปิงยังไม่อาจเทียบเทียมได้...
เขาไอเบาๆ กลบเกลื่อน ก่อนจะกล่าวต่อว่า
“การจะหลอมโอสถลึกลับเพิ่ม หมายความว่าเจ้าต้องฝึกฝนเคล็ดวิชาใหม่สำหรับโอสถแต่ละเม็ด”
“มันสิ้นเปลืองทั้งเวลาและพลังงานอย่างมหาศาล สู้ทุ่มเทสมาธิให้กับการบำเพ็ญเพียรเคล็ดวิชาเดียวให้ถึงที่สุดไม่ดีกว่ารึ?”
หลี่โม่ยังคงควบคุมโอสถทั้งสี่ให้โคจรต่อไปพลางยิ้มบางๆ
“ท่านผู้อาวุโสโปรดวางใจ ข้าพอจะมีพรสวรรค์ด้านเคล็ดวิชาจิตอยู่บ้าง”
เซวี่ยจิงลังเล “มีพรสวรรค์อยู่บ้างก็...”
หลี่โม่รีบกล่าวต่อ “การเรียนรู้วันละสามถึงห้าแขนงไม่นับเป็นปัญหาสำหรับข้า”
"เงื่อนไขเพียงหนึ่งเดียวคือต้องมีความเข้าใจในวิถีแห่งยุทธ์อย่างลึกซึ้ง ซึ่งช่วงที่ผ่านมา...จากการชี้แนะขององค์หญิงน้อยเจียงรวมถึงประสบการณ์ที่เมืองกระบี่หงเหวิน ก็ช่วยเติมเต็มความเข้าใจในส่วนที่เคยขาดหายไปให้กลับมาเปี่ยมล้นอีกครั้ง"
เซวี่ยจิงเลิกคิ้วสูง เขาไม่เชื่อแม้แต่ครึ่งคำ
ทว่า...หนึ่งก้านธูปต่อมา ความไม่เชื่อนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นความคลางแคลง
เคล็ดวิชาจิตระดับสูงสองเล่มที่เขาลองหยิบยื่นให้ หลี่โม่กลับเรียนรู้จนทะลุปรุโปร่งได้ในเวลาเพียงหนึ่งก้านธูป!
อันที่จริง...เขายังออมมือไว้แล้ว กลัวว่าผู้เฒ่าเซวี่ยจะตกใจจนความดันขึ้น จึงแสร้งทำเป็นใช้เวลาทำความเข้าใจอยู่นาน...
ดังนั้น เส้นทางสู่การทำให้ความคิดของเขาเป็นจริง ก็ยังขาดเพียงจิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายที่เหลือไว้อย่างจงใจ
มือที่ลูบเคราของเซวี่ยจิงสั่นเทาเล็กน้อย “แต่วิชาโอสถภายนอกของข้าไม่สมบูรณ์ โอสถที่เจ้าหลอมเองย่อมไม่อาจเหมือนกับเสี่ยวเป่าได้”
“เรื่องนี้ข้าเตรียมการไว้แล้ว”
หลี่โม่หยิบ «คัมภีร์โอสถเทวะไท่ชิงทองคำ» ฉบับคัดลอกออกมาจากอกเสื้อ วางมันแผ่ลงบนโต๊ะ
“สำหรับวิชาโอสถภายนอกของท่าน ข้าบังเอิญได้พบตำราโบราณเล่มหนึ่งเข้าพอดี เลยเกิดความคิดบางอย่างขึ้นมา...”
“หากได้ศิษย์พี่เสี่ยวเป่าคอยช่วยอยู่ข้างๆ โอกาสสำเร็จของแผนนี้ก็คือ...สิบส่วน!”
“คัมภีร์โอสถรึ? ไหนข้าดูหน่อย...”
หลังจากเปิดคัมภีร์ออกอ่าน สีหน้าของผู้เฒ่าเซวี่ยก็เปลี่ยนจากเคร่งขรึมเป็นตกตะลึง จากตกตะลึงเป็นเข้าใจแจ้ง และท้ายที่สุด...แววตาก็ทอประกายแห่งปัญญา!
......
หลังจากนั้นไม่นาน เซวี่ยจิงก็เปิดเตาหลอมโอสถอีกครั้งด้วยสีหน้าอันซับซ้อน
ภายในเตาหลอม หลี่โม่และถังเสี่ยวเป่านั่งประจำตำแหน่งเช่นครั้งก่อน
“ศิษย์พี่เสี่ยวเป่า ทุกอย่างจะเหมือนครั้งที่แล้ว แต่ครั้งนี้ท่านต้องโคจรพลังโอสถตามเส้นทางพลังของข้า”
แผนของหลี่โม่คือใช้เคล็ดวิชาจาก «คัมภีร์โอสถเทวะไท่ชิงทองคำ» เป็นแกนหลัก เพื่อกำหนดทิศทางการหลอมอย่างแม่นยำ แล้วอาศัยพลังของถังเสี่ยวเป่าเป็นตัวเร่งให้โอสถก่อร่างเร็วขึ้นอีกสิบเท่า
“ได้เลย!” ถังเสี่ยวเป่ารับคำอย่างมั่นใจ
ทุกอย่างพร้อมแล้ว!
วินาทีต่อมา—เปลวเพลิงในเตาหลอมมังกรพยัคฆ์ก็พลันระเบิดออกราวกับภูเขาไฟปะทุ ท่วมท้นไปทั่วทั้งเตาในพริบตา
หลี่โม่ในยามนี้หาใช่คนเดิมอีกต่อไป เขากระตุ้นเพลิงกรรมด้วยพลังปราณแท้ คุณภาพของเปลวเพลิงจึงแตกต่างจากครั้งก่อนราวฟ้ากับเหว
หลังจากเจตจำนงวิญญาณแข็งแกร่งขึ้น การควบคุมเปลวเพลิงของเขาก็ยิ่งละเอียดอ่อนมากขึ้นทวีคูณ
“ข้ารู้สึกร้อนขึ้นมานิดหน่อยแล้ว” ถังเสี่ยวเป่ากล่าวอย่างตื่นเต้น—เขาสัมผัสได้ว่าในเวลาเพียงชั่วพริบตา สมบัติล้ำค่าจากสวรรค์และปฐพีมากมายได้ถูกหลอมละลายกลายเป็นโอสถอันบริสุทธิ์
เมื่อมองดูหนึ่งคนหนึ่งโอสถภายในเตาหลอม สีหน้าของเซวี่ยจิงไม่เพียงแต่ซับซ้อน แต่ในใจยังเปี่ยมไปด้วยความหวัง
บางที...โอกาสที่เสี่ยวเป่าจะบรรลุทวารทั้งเก้าได้สมบูรณ์ อาจจะฝากไว้ที่ศิษย์หลานผู้นี้
เขาเคยคิดว่าชั่วชีวิตนี้คงมิได้เห็นเสี่ยวเป่าบรรลุเก้าประตูได้… ทำได้เพียงฝากความหวังไว้กับคนรุ่นหลังของยอดเขาโอสถ แต่บัดนี้...เขากลับมองเห็นแสงแห่งความหวังอยู่รำไร
เขาใช้นิ้วร่ายเคล็ดโอสถ—ภายใต้การนำของหลี่โม่ โดยมีถังเสี่ยวเป่าและเซวี่ยจิงเป็นผู้ช่วย ความน่าอัศจรรย์ของ «คัมภีร์โอสถเทวะไท่ชิงทองคำ» ก็เริ่มสำแดงฤทธิ์เดช
วัตถุดิบนานาชนิดที่ผ่านการสกัดได้หลอมรวมและควบแน่น จนก่อเกิดเป็นรูปทรงตั้งต้นของเม็ดยา
นี่เป็นเพียงรูปทรงตั้งต้นเท่านั้น ในอดีตผู้เฒ่าเซวี่ยก็ทำได้ถึงขั้นตอนนี้ โอสถภายนอกของเขาจึงต้องใช้เวลานานกว่าจะมีผล
แต่ในขณะนี้ ถังเสี่ยวเป่าได้คืนสู่ร่างเดิม โคจรประสานพลังไปกับหลี่โม่ เกิดเป็นแรงสั่นสะเทือนที่สอดคล้องกัน
รูปทรงตั้งต้นของโอสถลึกลับสั่นสะเทือนตามไปด้วย ภายในราวกับถูกสลักเสลา และคล้ายกับกำลังเติบโตขึ้นเอง ปรากฏเส้นลายขึ้นทีละสาย…
ก่อนค่อยๆ ก่อร่างเข้าใกล้ความเป็นโอสถลีกลับที่แท้จริงออกมา