บทที่ 192 ยัยก้อนน้ำแข็งปะทะยัยก้อนน้ำแข็ง?
บทที่ 192 ยัยก้อนน้ำแข็งปะทะยัยก้อนน้ำแข็ง?
เพลงกระบี่อันน่าตื่นตะลึงของอิ๋งปิงเมื่อครู่ ได้ประจักษ์แก่สายตาของทุกคนแล้ว
ธิดามารสวรรค์แห่งหอละอองฝน ผู้รั้งอันดับหกแห่งทำเนียบมังกรซ่อน ทั้งยังครอบครองกายามารสวรรค์อันร้ายกาจยิ่ง—ยามเคลื่อนไหวด้วยความเร็วราวดุจอสุนีบาต หากจิตไม่มั่นคงพอ แม้แต่ยอดฝีมือระดับกายภาพภายนอก ก็อาจตกสู่ภวังค์มายาได้ในชั่วพริบตา
นี่จึงเป็นเคล็ดวิชาที่อินเหมียนเหมียนใช้สังหารอัจฉริยะแห่งทำเนียบมังกรซ่อนมาแล้วหลายคน ซ้ำยังสามารถถอนตัวได้อย่างปลอดภัยเสมอ
แต่เมื่อครู่... วิชามายาแปลงรูปปีศาจสวรรค์ กลับถูกทำลายลงด้วยกระบี่เพียงกระบวนเดียว!
นี่คือจิตกระบี่กระจ่างแจ้ง!
เหล่าผู้อาวุโสต่างตระหนักว่า—หากอยู่ในระดับเดียวกัน พวกเขาไม่มีทางบรรลุถึงขอบเขตของอิ๋งปิงได้เลยแม้แต่น้อย หรืออาจกล่าวได้ว่า... ตลอดชั่วชีวิตของพวกเขา มิเคยได้พบพานผู้ใดที่เป็นเช่นนี้มาก่อน
ก่อนหน้านี้…เจียงชูหลงใช้เพียงรอยกระบี่เป็นรากฐาน ทำความเข้าใจคัมภีร์ปราณญาณเทพจนบังเกิดรูปลักษณ์สุดยอด ซึ่งนับว่าเหนือล้ำจินตนาการไปมากแล้ว
แล้วอิ๋งปิงเล่า?
เหล่าผู้อาวุโสสบตากัน ต่างมองเห็นถึงความเคร่งขรึมและความคาดหวังฉายชัดในแววตาของอีกฝ่าย—พวกเขาอาจกำลังจะได้เป็นประจักษ์พยานในการสร้างตำนานบทใหม่ของเมืองกระบี่ก็เป็นได้
“เชิญ” ผู้อาวุโสเจิงผายมือ
อิ๋งปิงพยักหน้ารับเล็กน้อย ก่อนจะหรี่ดวงตาอันสงบนิ่งหันมองที่ยังหลี่โม่
หากมิใช่เพราะได้สื่อสารกับเขาผ่านห้วงจิตเจตจำนง และได้รับการยืนยันในระดับจิตวิญญาณ…นางคงมิได้เห็นจันทราที่แตกต่าง และไม่อาจบรรลุจิตกระบี่กระจ่างแจ้งได้ในวันนี้
ดังนั้น…หากนางได้หยั่งรู้สิ่งใดจากรอยกระบี่นี้ ย่อมต้องมีเงาของเขาอยู่ข้างในนั้นด้วย
หลังจากนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ริมฝีปากของนางก็เอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา
“วาดภาพข้า”
“หืม...?” ครานี้ถึงกับทำให้ศิษย์น้องหลี่สับสนไปชั่วขณะ
เขาก็ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะหยิบม้วนกระดาษหยกสีเขียวซึ่งวาดภาพศิลาแห่งรอยกระบี่เอาไว้ออกมา
“มิใช่ภาพนี้”
“ฮะ? เช่นนั้น...” หลี่โม่ลองเอาภาพวาดสตรีออกมา
อิ๋งปิงหยิบตุ๊กตาออกมาจากอกเสื้อ ก่อนประทับมันลงบนมุมหนึ่งของภาพวาดเบาๆ—เมื่อปราณแท้ได้ไหลเวียน…ศีรษะโตๆ ของตุ๊กตาก็ถูกประทับลงบนภาพวาดสตรีอย่างชัดเจน
“นี่ก็เป็นส่วนหนึ่งของข้าเช่นกัน เจ้าวาดตกหล่นไป”
“นี่จะนับเป็นภาพวาดคู่รักได้หรือไม่?” หลี่โม่หัวเราะออกมาเบาๆ
แม้จะดูแล้ว..คล้ายตราประทับมากกว่า
เด็กสาวหันหลังกลับ ก่อนเดินไปยังศิลาประหลาด—ในขณะนั้น คลื่นพลังจากการต่อสู้ของยอดฝีมือระดับกายภาพภายนอกยังคงไม่จางหายไป
ท้องฟ้าสีครามพลันหม่นแสง พร้อมกับสายฝนที่เริ่มโปรยปราย…
กระโปรงสีครามในม่านฝนทำให้เงาร่างของนางดูพร่ามัวยิ่งขึ้น—ดุจบุปผาในม่านหมอก ไม่แน่ชัดว่านางกำลังเดินออกมาจากภาพวาด หรือกำลังจะก้าวเข้าไปในภาพวาดกันแน่
“ฟ้าครามรอมวลเมฆาฝน….ข้ารอคอยเจ้า”
“จันทราสาดแสงส่องนวลกระจ่าง…สิ้นสุดเรื่องราวในครานี้” หลี่โม่อดไม่ได้ที่จะฮัมเพลงเบาๆ ขณะเก็บภาพวาด
หากจะว่ากันตามตรง เขาเองก็ขับขานบทกวีได้ไพเราะยิ่ง หากมีผู้เชี่ยวชาญด้านคีตศิลป์จากหอคณิกาอยู่ที่นี่ จะต้องได้รับคำชื่นชมว่ามีพรสวรรค์เป็เแน่
“พี่หลี่... เพลง... เพลงนี้ชื่อว่าอะไรหรือเจ้าคะ... ช่าง… ไพเราะเหลือเกิน...” องค์หญิงน้อยได้ค้นพบข้อดีของพี่หลี่เพิ่มขึ้นอีกหนึ่งอย่างแล้ว
เขาหัวเราะก่อนจะกล่าว “ไว้ข้าจะสอนเจ้า”
“แต่... แต่ข้า...”
“ไม่เป็นไร ข้าจะจูงมือสอนเจ้าด้วยตนเองเลย”
“!” ร่างเล็กๆ ของเจียงชูหลงสั่นสะท้าน
ภาพเหตุการณ์ที่ท่านอาจารย์เคยสั่งสอนผุดขึ้นมาในใจอย่างแจ่มชัด—แม้ว่านางจะยังพูดไม่คล่องแคล่ว แต่จินตนาการของนางนั้นกว้างไกลยิ่งนัก
แต่ว่า... ข้า... ข้าพูดติดอ่างเช่นนี้... หากให้พี่หลี่จูงมือสอน จะเรียนรู้ได้จริงหรือ?
อืมม…ถ้าเป็นท่านพี่หลี่ล่ะก็... ก็น่าจะ... น่าจะทำได้กระมัง?
...
ในตอนนั้นเอง—คลื่นพลังอันพิสุทธิ์และแปลกประหลาดพลันแผ่ขยายจากศิลาแห่งรอยกระบี่…พุ่งเข้าสู่โสตประสาทของทุกคน
ไม่เพียงแต่บนยอดหอกระบี่ เหล่าจอมยุทธ์ที่ยังคงสับสนอยู่เบื้องล่าง ต่างก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งอย่างเลือนราง
ราวกับมีตัวตนลึกลับกำลังพึมพำอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่า ถ้อยคำเหล่านั้นคล้ายราวกับจะเป็นความลับแห่งสวรรค์
มีหลายคนที่พยายามอย่างหนักที่จะเงี่ยหูฟัง หวังเพียงเพื่อจะหยั่งรู้ถึงบางสิ่ง—แต่เมื่อตั้งใจฟังอย่างละเอียด กลับยิ่งมิได้ยินสิ่งใดชัดเจนนัก มีแต่จะทำให้จิตใจปั่นป่วน ถ้อยคำแตกสลาย
สายตานับไม่ถ้วนที่เฝ้ารอคอย ต่างก็พุ่งเป้าไปยังยอดหอกระบี่—ทุกสายตาที่จับจ้อง ต่างรู้สึกถูกดึงดูดเข้าไปอยู่ในเหตุการณ์นั้นด้วย
ขณะที่อิ๋งปิงซึ่งอยู่ใจกลางของคลื่นพลังนี้ นางกลับได้เห็นภาพอีกภาพหนึ่ง
กริ๊ง—
ในห้วงจิตเจตจำนงของนาง อักขระศักดิ์สิทธิ์พลันเปล่งแสงประกายเรืองรอง—เสียงวิหคร้องกังวาน แสงจันทร์แลสาดส่องลงมาปกคลุมทั่วร่าง
ยามที่นางกำลังจะใช้จิตเจตจำนงสัมผัสศิลาแห่งรอยกระบี่นั้น…กลับพบว่าตนเองได้ยืนอยู่ท่ามกลางห้วงแห่งความว่างเปล่าโดยมิรู้ดัว
เบื้องหน้าของนาง…มีอีกคนหนึ่งปรากฏขึ้น—ทั้งแปลกตา…แต่ก็คุ้นเคย
ไม่สิ…
นั่นคือตัวนางเองในชาติภพที่แล้ว! เป็นตอนที่เพ่งพินิจปราณญาณเทพ!
หรืออาจกล่าวได้ว่า…นี่คือปมในใจของนาง—ตัวตนที่เคยยึดมั่นต่อวิถียุทธ์ และยึดติดกับคัมภีร์กระบี่เทวะเมฆาอย่างยิ่ง
‘นาง’ ในเงาสะท้อนนั้น มีแววตาเย็นชาราวกับห้วงลึกแห่งเหมันต์…ไร้ซึ่งอารมณ์ ทั้งยังถือกระบี่น้ำค้างสวรรค์ไว้ในมือเช่นเดียวกัน
‘นาง’ มองมาด้วยดวงตาที่คล้ายกระจกน้ำแข็ง แม้จะไม่ได้เอื้อนเอ่ยวาจาใด แต่ก็ราวกับได้ตั้งคำถามนับพัน
“เจ้าลืมความตั้งใจเดิมของเจ้าไปแล้วหรือ?”
“เจ้าลืมวิถียุทธ์ของเจ้าไปแล้วหรือ?”
“เจ้า... ยังเป็นตัวเจ้าเองอยู่หรือไม่?”
คำถามแล้วคำถามเล่าถาโถมเข้ามาในใจ—นางไม่คิดที่จะตอบด้วยคำพูด แต่ค่อยๆ ยกกระบี่น้ำค้างสวรรค์ขึ้น
สิ่งใดถูก สิ่งใดผิด… ให้เพลงกระบี่เป็นผู้ตัดสิน
'อิ๋งปิง' ฝั่งตรงข้ามเคลื่อนไหวก่อน! คลื่นกระบี่อันไพศาลซึ่งเปี่ยมด้วยอุดมการณ์พลันระเบิดออก!
‘จิตช่วงชิงลิขิตสวรรค์’—ราวกับเป็นทัณฑ์จากฟากฟ้าที่ต้องการกลืนกินอิ๋งปิงผู้เบี่ยงเบนไปจากความตั้งใจเดิม
นี่คือกระบี่ของ ‘นาง’ ในอดีต ที่ใช้เพื่อฟาดฟัน ‘นาง’ ในปัจจุบัน!
และยังเป็นเคล็ดวิชาจากคัมภีร์กระบี่เทวะเมฆาที่สมบูรณ์แบบ ไร้ที่ติอย่างยิ่ง!
มันถาโถมเข้ามาด้วยท่วงท่าอันเด็ดขาด!
“กระบี่นั่น...”
อิ๋งปิงหลับตาลง ราวกับว่านางได้กลับไปเห็นดวงจันทร์นั้นอีกครั้ง
ยามที่จิตเจตจำนงของทั้งสองหลอมรวมกัน…นั่นไม่ใช่แค่ดวงจันทร์ดวงหนึ่ง และไม่ได้เป็นเพียงวิถีแห่งไท่อินแบบเดิมอีกต่อไป
ในนั้น... ยังมีกระบี่อยู่ด้วย!
ในชั่วพริบตาที่บังเกิดความหยั่งรู้ นางจึงตวัดกระบี่ออกไป!
จิตวิญญาณและความกระจ่างแจ้ง รวมไปถึงความเข้าใจใหม่ในวิถี ได้หลอมรวมเข้ากับวิชากระบี่เทวะเมฆาที่ฝึกฝนมาแต่เดิม!
แสงจันทร์ที่อยู่รอบกายนางพลันสว่างเจิดจ้า ดั่งมีวงจันทรากระจ่างลอยเด่นอยู่เบื้องหลัง
นางรวบรวมแสงกระบี่ไว้ในมือ ราวกับเทพธิดาผู้เหินลงมาจากไท่อิน—แม้กระบวนท่ายังไม่ปรากฏ แต่ขอบเขตแห่งพลังก็ได้แผ่คลุมลงมาแล้ว
ไร้มลทิน ไร้ตำหนิ…
ทั้งรวดเร็วและเชื่องช้า ทั้งสงบนิ่งและเกรี้ยวกราด ทั้งไร้ใจแต่ก็เปี่ยมไปด้วยความรู้สึก
สุดท้าย…ทั้งอ่อนโยนและแข็งแกร่งเหนือใต้หล้า!
นี่คือคำตอบของนาง!
การปล่อยวางให้เป็นไปตามธรรมชาติ ก็มิอาจนับว่าเป็นวิถีแห่งสวรรค์หรือ?
ติ๊ง—
ปลายของกระบี่น้ำค้างสวรรค์ทั้งสองปะทะกัน เป็นการตัดสินในขอบเขตแห่งพลัง และยังเป็นการปะทะกันของจิตวิญญาณ
…
ราวกับว่าเวลาผ่านไปเนิ่นนาน แต่ก็ราวกับเป็นเพียงชั่วพริบตาเดียว
อิ๋งปิงลืมตาขึ้น ดวงตาของนางสะท้อนภาพศิลาแห่งรอยกระบี่อีกครา
แต่ในแววตาอันสงบนิ่งนั้น…กลับมีความลึกล้ำฉายขึ้นอย่างชัดเจน
คัมภีร์กระบี่เทวะเมฆาที่นางหยั่งรู้ในตอนนี้ ยังคงเป็นวิชาระดับเทพเช่นเดิม แต่มิอาจใช้ชื่อเดิมได้อีกต่อไป
ชั่วครู่ต่อมา…
ความว่างเปล่าพลันสั่นสะเทือน ศิลาแห่งรอยกระบี่ที่นางได้ทำความเข้าใจแล้ว…ยังคงส่งเสียงก้องกังวานไม่หยุด!
สถานการณ์เช่นนี้มิเคยเกิดขึ้นมาก่อน!
สีหน้าของเหล่าผู้อาวุโสพลันแข็งค้าง พวกเขารีบทะยานร่างพุ่งไปข้างหน้า ด้วยความกลัวว่าจะมีสิ่งที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้น
แต่สิ่งที่กำลังจะเกิด ก็ได้เกิดขึ้นแล้ว...
ในสายตาที่ตกตะลึงของพวกเขา—รอยกระบี่ที่สลักลึกลับบนศิลาประหลาด…ที่เคยคงอยู่เป็นชั่วนิรันดร์
กำลังเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว!
ราวกับว่ามันถูกลบล้างด้วยอำนาจที่เหนือกว่าอย่างสมบูรณ์!
ประดุจน้ำหมึกบนภาพวาดที่ค่อยๆ เลือนจาง...
และกลับกลายเป็นเพียงหน้ากระดาษที่ว่างเปล่า!