บทที่ 185 เจ้ากำลังสับสนในตนเองรึ?

วันต่อมา

ยามดึกสงัด—เมื่อชี้แนะวิชาให้องค์หญิงน้อยเจียงเสร็จสิ้น หลี่โม่จึงเริ่มตรวจสอบผลตอบแทนการลงทุนจากเวทีประลองตลอดสองวันที่ผ่านมา

หลังจากยืนหยัดบนเวทีประลองมาสองวันเต็ม มีผู้ท้าทายหลั่งไหลเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย

เหล่าจอมยุทธ์ผู้กล้าที่มาร่วมชุมนุมยอดฝีมือ…ล้วนมีระดับพลังที่ไม่ธรรมดา แต่ไม่รู้ด้วยเหตุใด ลิขิตฟ้าของแต่ละคนกลับแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว—ส่วนใหญ่เป็นเพียงสีคราม และน้อยคนนักที่จะมีสีน้ำเงิน

ทว่าหลี่โม่ก็ยังไม่ถึงกับขาดทุน เพราะสิ่งที่เขาต้องจ่ายออกไปมีเพียงทองคำและการชี้แนะเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น

【ผลตอบรับการลงทุน: ดอกโบตั๋นห้าปราณ สามดอก】

【ผลตอบรับการลงทุน: พระธาตุหยกขาว】

【ผลตอบรับการลงทุน: น้ำมันร้อยผลากลิ่นสวรรค์】

.....

"ก่อนอื่น ต้องเลือกของที่เป็นประโยชน์ต่อเจตจำนงวิญญาณออกมา"

บนฝ่ามือของหลี่โม่ปรากฏกล่องไม้ขึ้นกล่องหนึ่ง—เมื่อเปิดออก…ภายในคือดอกโบตั๋นที่งดงามเปล่งประกาย แม้ว่าจะไร้ก้านและรากแล้ว แต่ตัวดอกกลับไม่เหี่ยวเฉา

ของสิ่งนี้เขาเคยเห็นในตารางแลกเปลี่ยนของตำหนักฝ่ายในมาก่อน ราคาของมันนับว่าไม่น้อยเลย ผู้ฝึกยุทธ์ระดับปราณญาณเทพเองก็ต้องทำภารกิจที่ยากพอสมควร กว่าจะแต้มเพื่อนำมาแลกมันได้

แต่กลิ่นอายของดอกกลับด้อยกว่าพระธาตุหยกขาวอยู่เล็กน้อย

น่าเสียดายที่ตนไม่ได้แตกฉานในพระธรรม ความหมายลึกซึ้งที่แฝงอยู่ในพระธาตุ ซึ่งเป็นของพระเถระผู้ทรงคุณธรรมเม็ดนี้ จำเป็นต้องใช้หลักพุทธธรรมเป็นเครื่องนำทาง จึงจะสามารถดูดซับพลังทั้งหมดได้ เช่นนั้นแล้ว ก็นับว่าไร้ประโยชน์สำหรับเขา

การพกมันติดตัวไว้ ได้ผลเพียงแค่ทำให้จิตใจสงบ และขับไล่สิ่งชั่วร้ายเท่านั้น ซึ่งเขาไม่จำเป็นต้องพึ่งพาพระธาตุเพื่อสิ่งเหล่านั้นเลย

"พี่มู่หรงกำลังศึกษาทางสายธรรมอยู่พอดี... เก็บไว้ให้เขาก็แล้วกัน" หลี่โม่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเก็บมันเข้าที่

จากนั้น เขาก็หยิบขวดแก้วผลึกอีกชิ้นขึ้นมาด้วยความสงสัย

น้ำมันร้อยผลากลิ่นสวรรค์?

ฟังจากชื่อ…ก็มิอาจหยั่งรู้ได้เลยว่าของสิ่งนี้ใช้ทำอะไรกันแน่—สำหรับทาภายนอกหรือรับประทาน? หรือมีสรรพคุณอะไร?

ในด้านนี้ หลี่โม่ไม่เคยคาดเดาเอาเอง เขากดดูคำอธิบายของระบบโดยตรงทันที

【น้ำมันร้อยผลากลิ่นสวรรค์】: "ขจัดมลทินชำระมัวหมอง บำรุงร่างกายและจิตใจ ผลิตจากหอเมฆาธารแห่งนครหลวงในจงเสินโจว เหล่าขุนนางและเชื้อพระวงศ์ต่างลุ่มหลงมัน เมื่อใช้ควบคู่กับศาสตร์การนวด จักมอบประสบการณ์อันมิอาจลืมเลือน"

หลี่โม่ "?"

เป็นที่ทราบกันดีว่าตัวเอกในนิยายมักจะมีอาชีพเสริมอยู่บ้าง อาทิเช่น การตีเหล็ก, การปรุงยา, หรือการสร้างค่ายกล...

มันจะมีตัวเอกคนใดที่มีอาชีพเสริมเป็นหมอนวดกันเล่า…เส้นทางสายอาชีพนี้มันเฉพาะกลุ่มเกินไปแล้วกระมัง?

"ช่างเถอะ ทำเป็นมองไม่เห็นก็แล้วกัน" หลี่โม่โยนขวดแก้วผลึกเข้าไปในมิติของระบบอย่างไม่ใส่ใจ

อืม... เมื่อวานเขาก็ได้ลงทุนในตัวจงเจิ้นเยว่ไปด้วย แต่ยังมิได้ไปรับรางวัลเลย—จากเหตุการณ์เมื่อคืนวาน…น่าจะถือว่าเป็นการส่งผลกระทบครั้งใหญ่ต่อชะตาชีวิตของเขา...

【ยินดีด้วยที่ท่านได้ลงทุนใน ‘จงเจิ้นเยว่’ สำเร็จ ช่วยให้เขาหลุดพ้นจากการควบคุมของอินเหมียนเหมียน】

【ผลตอบรับจากการลงทุน: ยาเม็ดวิญญาณอสูรร่ำไห้】

【ยาเม็ดวิญญาณอสูรร่ำไห้】: "แก่นพลังของอสูรวิเศษระดับห้า ‘อสูรลมร่ำไห้’ ผ่านการหลอมสกัดให้บริสุทธิ์โดยปรมาจารย์แห่งวิถีปรุงยา เป็นของวิเศษชั้นยอดสำหรับเสริมสร้างเจตจำนงวิญญาณ"

"ก็ไม่เลว ไม่ได้ด้อยไปกว่ายาเม็ดอิ๋งซีเจ็ดอักษรเลย" หลี่โม่ได้แต่ร่ำร้องในใจ

อันที่จริง ของวิเศษเกี่ยวกับเจตจำนงวิญญาณที่ระบบมอบให้ก็มีไม่น้อย แต่ก็มิอาจทนทานอัตราการใช้พลังอันมหาศาลของเขาได้—โดยพื้นฐานแล้ว พอได้มาถึงมือ ก็ใช้จนหมดแทบจะในทันที

หรือจะกล่าวได้ว่า... เขาอุทิศพวกมันให้กับภาพ ‘โมนาบิงซา’ จนหมดสิ้น

หากไม่ใช่เพราะสองวันนี้ที่ได้มาเพิ่ม เสบียงในการบำเพ็ญเพียรปราณญาณเทพของเขาคงได้ขาดแคลนเป็นแน่

"มิได้ทะลวงระดับพลังมานาน…ชักจะไม่ชินเสียแล้ว"

"อืม... สิ่งที่ข้าเพ่งพินิจคือรูปลักษณ์เทพแห่งวิถี ความเร็วนี้นับว่าไม่ช้าแล้วจริงๆ" หลี่โม่เตือนสติตนเองว่าอย่าได้รีบร้อน

จากการที่ได้ประลองกับเหล่าผู้ฝึกยุทธ์ในช่วงสองวันที่ผ่านมา ผู้ฝึกยุทธ์ส่วนใหญ่ก็เพ่งพินิจเพียงรูปลักษณ์ระดับกลางเท่านั้น หากที่นี่ไม่ใช่เมืองกระบี่หงเหวิน เกรงว่าแม้แต่รูปลักษณ์ระดับกลางก็คงมิได้พบเห็น

หลายคนในหมู่พวกเขาก็อายุสามสิบกว่าปีแล้ว แต่กลับเดินบนเส้นทางแห่งปราณญาณเทพมิถึงครึ่งทางเสียด้วยซ้ำ หลายคนก็ติดอยู่ที่ประตูเดียวเป็นเวลาหลายปี

หลี่โม่จึงตัดสินใจตรวจสอบทรัพย์สินของตนเองเพื่อสงบสติอารมณ์—เขาใช้เวลาตรวจสอบไปเกือบครึ่งชั่วยาม

ทรัพย์สมบัติของเขาในตอนนี้ เกรงว่าอาจเทียบได้กับทรัพย์สินในคลังของแคว้นอวิ๋นรวมกันหลายปีเลยทีเดียว...

"ค่อยสบายใจขึ้นหน่อย"

หลี่โม่รับประทานยาเม็ดอิ๋งซีเจ็ดอักษรลงไปด้วยอารมณ์ที่เบิกบาน และเริ่มต้นการเพ่งพินิจของวันนี้

….

สองชั่วยามต่อมา 

พลังยาของยาเม็ดอิ๋งซีเจ็ดอักษรได้มลายสิ้นไป เขาก็หยิบยาเม็ดวิญญาณอสูรร่ำไห้ออกมา

เวลาในตอนนี้ ก็ได้ล่วงเลยไปจนหมดคืนแล้ว—แสงอรุณรุ่งสายแรกสาดส่องลอดผ่านกระดาษหน้าต่างเข้ามา ระลอกคลื่นแห่งการเพ่งพินิจจิตเทวะค่อยๆ สงบลง

ร่างเล็กๆ ในตันเถียนของเขายิ่งดูเหมือนจริงมากขึ้น อักขระเทวะบนร่างก็ซับซ้อนขึ้นทุกขณะ

"เวลาไม่พอแล้ว มิเช่นนั้นคงต้องลองทะลวงประตูที่สองเลย"

เงาจันทราในดวงตาทั้งสองข้างของหลี่โม่สลายไป เขาบิดขี้เกียจก่อนจะลุกขึ้นยืน

ไม่รู้ว่าจะต้องเปิดประตูชีพจรอีกสักกี่รอบ เขาจึงจะสามารถวาดรูปลักษณ์เทพแห่งวิถีออกมาได้อย่างสมบูรณ์?

หลี่โม่มุดเข้าไปในห้องครัว—เมื่อทำอาหารเช้าเสร็จ ก็พอดีกับที่เสียงระฆังอันแผ่วเบาดังขึ้นสามครั้ง ก้องกังวานไปทั่วฟ้า ชำระล้างหมู่เมฆาให้สลายไป…นั่นคือระฆังยามเช้าของเมืองกระบี่หงเหวิน

…

"ถึงแม้จะไม่ได้ยืนหยัดจนถึงวันสุดท้าย แต่ก็ถือว่ามาครั้งนี้ไม่เสียเที่ยวแล้ว" ศิษย์พี่เสินอวิ๋นเฟยลงจากเวทีประลองไปนานแล้ว แต่ก็มีความก้าวหน้าไม่น้อย

"ยินดีที่ศิษย์พี่ทะลวงขอบเขตได้" หลี่โม่ยื่นจานปาท่องโก๋ให้เขา พร้อมกับกล่าวแสดงความยินดีด้วยรอยยิ้ม

ทันใดนั้น เขาก็พลันชะงักไป เมื่อเห็นศิษย์พี่โอวหยางที่อยู่ไม่ไกลกำลังเดินออกมา—เขามีขอบตาดำคล้ำราวกับหมีแพนด้า ผมเผ้ายุ่งเหยิงเหมือนรังไก่ แต่ใบหน้ากลับแผ่กลิ่นอายของความเป็นเซียนออกมาอย่างเต็มเปี่ยม

"ศิษย์พี่โอวหยาง…ท่านไปทำอะไรมา ถูกภูตผีตนใดเข้าสิงหรือ?"

"ข้าไม่เป็นไร แค่ปัญหาเล็กน้อย เพิ่งจะส่งต้นฉบับทันในวันสุดท้ายพอดี"

เมื่อสอบถามจึงได้ความว่า—เนื่องจากเวทีทดสอบกระบี่จัดขึ้นเพียงสามวัน และในวันที่สามหลังจากยืนยันตำแหน่งได้แล้ว หอกระบี่ก็จะเปิดออก

"ทางร้านหนังสือคาดว่าศิษย์น้องหลี่และศิษย์น้องอิ๋ง จะต้องบรรลุวรยุทธ์อันเหนือสามัญจากรอยกระบี่หงเหวินได้อย่างแน่นอน…ถึงเวลานั้นชื่อเสียงจะต้องโด่งดังไปทั่วหล้า"

"หากเป็นเช่นนั้น หนังสือภาพต้องขายดีเป็นเทน้ำเทท่าแน่นอน"

"ข้าจึงไม่ได้นอนมาสามวันสามคืน—เพื่อเร่งวาด ‘จอมจักรพรรดินีผู้หลงรักข้า’ ให้เสร็จ" โอวหยางเกาหัวที่เหมือนรังไก่ของตน ก่อนหาวออกมาไม่หยุด

หลี่โม่ “.....”

พวกนักเขียนนิยายผู้ดองงานทั้งหลาย…ท่านควรจะเอาศิษย์พี่ข้าเป็นแบบอย่างเสียจริง

แต่ว่า... ชื่อเสียงโด่งดังน่ะแน่นอนอยู่แล้ว แต่หนังสือภาพจะขายดีหรือไม่นั้น ยังบอกได้ยาก—หากเขาหยั่งรู้รอยกระบี่หงเหวินสำเร็จ ภาพลักษณ์เซียนกระบี่อันสูงส่งคงได้พังครืนลงมาเป็นแน่

ส่วนยัยก้อนน้ำแข็งน่ะหรือ...

"กระบี่ของพี่หญิง... ดูเหมือนจะ... มีความคมกล้า... ไม่เหมือนแต่ก่อนแล้ว..." เจียงชูหลงพับแขนเสื้อขึ้น ล้างจานไปพลางกระซิบเสียงเบาไปพลาง

"เจ้าก็คิดเช่นนั้นรึ?" ก่อนหน้านี้หลี่โม่ยังนึกว่าตนคิดไปเองเสียอีก

เหตุใดกัน ยิ่งทดสอบกระบี่ สภาพของนางกลับยิ่งย่ำแย่ลงเล่า?

เฮือก... ! หรือว่านางจะได้รับบาดเจ็บตอนที่สู้กับอินเหมียนเหมียนเมื่อสองวันก่อน?!

ในขณะนั้นเอง ก็มีเสียงฝีเท้าเบาๆ ดังมาจากชั้นบนของอาคาร

"เจ้าอยากดื่มชาหรือไม่?" หลี่โม่ตะโกนถาม

อิ๋งปิง “….”

"อืม..." อิ๋งปิงดูเหมือนจะเหม่อลอยไปครู่หนึ่ง รออยู่หลายอึดใจจึงค่อยพยักหน้า

"มิใช่ว่าจะดื่มชารึ?"

"ข้าก็หยิบ..." แววตาของอิ๋งปิงพลันชะงักงัน

นางเพิ่งจะสังเกตว่าในมือคือตุ๊กตาหัวโตรูปหลี่โม่—เมื่อครู่นางได้บิดหัวของตุ๊กตาออกโดยไม่รู้ตัว ราวกับกำลังจะยกขึ้นจรดริมฝีปากเพื่อดื่ม...

ยัยก้อนน้ำแข็งผิดปกติไปจริงๆ…เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

หลี่โม่ชงชาไปพลาง เปิดใช้งานเนตรทิพย์ลิขิตฟ้าไปพลาง

【ชื่อ: อิ๋งปิง】

【อายุ: 16】

【รากฐานกระดูก: กายาจันทราหงส์ไท่อิน】

【ขอบเขต: ปราณญาณเทพขั้นหนึ่งประตู】

【ลิขิตฟ้า: สีแดง (กระดูกจักรพรรดิ, ชีวิตดุจเหมันต์นิรันดร์, จิตวิญญาณดุจวารีสารท, รูปลักษณ์แห่งหงส์สวรรค์)】

【คำประเมิน: แม้ชะตาจะพบภัยพิบัติมากครั้ง แต่นางก็พลิกร้ายกลายเป็นดีได้เสมอ ตอนนี้ปีกยังมิผลิบานเต็มที่ รอเมื่อสถานการณ์โลกเปลี่ยนไป นางจะโบยบินขึ้นสู่เก้าฟ้าสิบพิภพ เป็นหงส์ผู้ปกครองทั่วหล้าแปดทิศอย่างแท้จริง】

【เหตุการณ์ล่าสุด: กำลังสับสนว่าควรจะยึดมั่นในวิถียุทธ์ของตนเอง และตัดสิ้นพันธะทั้งปวงหรือไม่—ภายในใจกำลังขัดแย้งกันอย่างรุนแรง】

อืมมมม...

หากพูดตามประสาชาวบ้านล่ะก็...

ยัยก้อนน้ำแข็งกำลังสับสนในตนเองอยู่รึ?