บทที่ 179 เม็ดโอสถกระบี่ก่อกำเนิด!
บทที่ 179 เม็ดโอสถกระบี่ก่อกำเนิด!
“อู๋ฉู่ซูขึ้นเวทีแล้วหรือ?”
“ใช่! เขาคือผู้ที่เหยียบกระบี่ร่อนลงมาเมื่อเช้าไงเล่า”
“ได้ยินว่าใช้กระบี่คู่ใจเพียงเล่มเดียว ก็สามารถบุกค่ายโจรหมาป่าขาว และช่วยสตรีออกมาได้นับสิบคนเชียวนะ”
“เพลงกระบี่หมื่นบุปผามังกรท่อง เป็นวิชาที่เขาบรรลุจากการพินิจรอยกระบี่หงเหวิน —ทั้งงดงามและคาดเดายาก มิรู้ว่าหลี่โม่จะมองเห็นจุดอ่อนได้หรือไม่”
อู๋ฉู่ซูมีชื่อเสียงมายาวนาน ผู้ฝึกยุทธ์เกือบทั้งลานประลองล้วนเคยได้ยินชื่อของเขา อาจกล่าวได้ว่าเขาคือผู้โด่งดังแห่งแคว้นอวิ๋นก็ไม่ผิด...
ทันทีที่ขึ้นสู่ลานประลอง ร่างเขาก็ทะยานสู่กลางเวหา คนยังไม่ทันถึง ตัวกระบี่ก็มาถึงแล้ว!—กระบี่ยาวพุ่งปักลงบนพื้นเสียงดัง ตามด้วยร่างที่ค่อยๆ ร่อนลงบนด้ามกระบี่อย่างสงบนิ่ง
เห็นจากการปรากฏตัวที่น่าตื่นตานี้เอง จึงไม่น่าแปลกใจว่าเหตุใดเขาจึงมีชื่อเสียงโด่งดังนัก—เป็นคนที่รู้จักสร้างความประทับใจได้ดีจริงๆ...
“คารวะท่านพี่ ข้าได้ยินชื่อเสียงของท่านมานานแล้ว” หลี่โม่คารวะอย่างนอบน้อม โดยไม่แสดงสีหน้าประหลาดใจใดๆ
นี่นับว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย—เขาที่เคยเผชิญหน้ากับ ‘จอมยุทธ์ผู้โอ้อวด’ มานับไม่ถ้วน จึงเชี่ยวชาญการรับมือกับกลเม็ดต่างๆ เหล่านี้อยู่แล้ว
“พี่หลี่โปรดชี้แนะ อย่าได้หนักมือกับข้านัก” อู๋ฉู่ซูเองก็ไม่ธรรมดาเช่นกัน
ยามนี้สิ่งที่เขาคิด มิใช่ว่าจะเอาชนะอย่างไร หากแต่จะทำอย่างไรเมื่อพ่ายแพ้ต่างหาก—หากจะแพ้…ก็ต้องแพ้อย่างสง่างาม!
เมื่อคิดได้ดังนั้น กระบี่อ่อนที่อยู่ข้างเอวก็ลอยเข้าสู่มือ…มุมปากยกยิ้ม ท่าทางดูองอาจยิ่งนัก
“เชิญ!”
“เชิญ!” หลี่โม่รีบชักกระบี่เพลิงสีชาดออกมา ท่าทางสง่างามไม่แพ้กัน
ในลานประลองพลันเงียบสงัด สายตานับไม่ถ้วนจับจ้องไปยังทั้งสองที่ยืนนิ่งไม่ไหวติง
หลี่โม่ “….”
อู๋ฉู่ซู “….”
ผู้ชม “….”
“พวกเขาจะไม่ขยับเลยรึ?”
“หรือนี่คือการประลองกันด้วยพลังปราณจิต?”
“ข้ารู้สึกว่าเป็นการเผชิญหน้ากันของพลังกระบี่และท่วงท่าต่างหาก…ช่างสง่างามยิ่งนัก”
“อืม... ลึกล้ำเกินกว่าจะเข้าใจ”
ผู้ชมที่ไม่รู้เรื่องต่างถกเถียงกันอย่างสับสน—เจียงชูหลงเอียงศีรษะเล็กน้อย ได้แต่กะพริบตาปริบๆ
“พี่หลี่... กำลังทำอะไรอยู่น่ะ?”
เห็นได้ชัดว่าทั้งสองแค่โพสท่าเหมือนถ่ายรูปโปสเตอร์เพียงเท่านั้น มิได้ใช้ทั้งเจตจำนงหรือกระบวนท่ากระบี่เลยแม้แต่น้อย
หรือว่า... นี่คือการประลองที่นางไม่สามารถเข้าใจได้?
“พี่หลี่เก่งกาจจริงๆ...” แม้แต่องค์หญิงน้อยก็ยังไม่เข้าใจ จึงเห็นได้ชัดว่าไม่มีใครในลานประลองที่เข้าใจมันเลยจริงๆ
...
“...” ดวงตาที่ราวกับกระจกน้ำแข็ง กำลังสะท้อนร่างองอาจของเด็กหนุ่ม
อิ๋งปิงขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนคลายออกในทันที—เขามักจะเป็นเช่นนี้เสมอ ยามปกติก็สุขุมเยือกเย็น…แต่บางครั้งก็ทำตัวเหมือนเด็กโดยไร้เหตุผล
“เชิญ!”
“ท่านนั่นแหละ เชิญ!”
“ไม่ ท่านต่างหากที่ต้องเชิญก่อน!—ได้ยินว่าเพลงกระบี่หมื่นบุปผามังกรท่องของท่าน…เปลี่ยนแปลงไร้สิ้นสุด ข้าอยากสัมผัสด้วยตัวเองมานานแล้ว”
ทั้งสองต่างทำท่าทีองอาจใส่กัน
“ฮึบ...” อู๋ฉู่ซูสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขารู้สึกว่าตัวเองได้พบกับคู่ปรับที่น่ากลัวที่สุดในชีวิตเสียแล้ว (ที่ไม่ใช่ด้านกระบี่)
หากยังไม่ลงมือตอนนี้ ผู้อาวุโสเจิงซึ่งเป็นอาจารย์ของเขา คงต้องออกมาตำหนิอย่างแน่นอน—หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาจึงทำได้เพียงพยักหน้า
“เช่นนั้น…ข้าน้อยก็มิกล้าขัดคำเชิญ”
พลันกระบี่อ่อนในมือขยับราวกับมีชีวิต—กลีบดอกไม้หมื่นดอกร่วงหล่นลงมาอย่างงดงาม
หลี่โม่นึกถึง ‘เพลงกระบี่เสาะบุปผา’ ของยัยก้อนน้ำแข็งในทันที ในแง่ของความสำเร็จทางวิถีกระบี่แล้ว ยัยก้อนน้ำแข็งเหนือกว่าหลายเท่านัก—แต่หากเป็นด้านเพลงกระบี่…ของอู๋ฉู่ซูนั้นเหนือกว่ามาก
นี่คือวิชาเพลงกระบี่ที่เขาบรรลุเองจากการพินิจรอยกระบี่หงเหวิน ซึ่งทำให้มันกลายเป็นวิชาของเขาโดยสมบูรณ์—สำหรับเพลงกระบี่เพลงนี้แล้ว เขากล้ากล่าวได้ว่าไม่มีใครในเมืองกระบี่ ที่จะสามารถใช้ได้อย่างยอดเยี่ยมไปมากกว่าเขา ถึงขั้นที่เปลี่ยนแปลงได้ตามใจปรารถนา
“เพลงกระบี่ดี!” หลี่โม่กล่าวชื่นชมจากใจจริง
มิควรดูถูกยอดฝีมือในใต้หล้าจริงๆ หากเป็นเขาเมื่อตอนออกจากสำนักชิงเยวียน เขาคงไม่สามารถหาจุดอ่อนจากเพลงกระบี่นี้ได้แน่นอน
เพลงกระบี่นี้ได้หลอมรวมเข้ากับ ‘เจตจำนง’ และ ‘ร่างกาย’ ของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ—หากต้องการทำลายเพลงกระบี่นี้…คงต้องใช้ พลังปราณที่เหนือกว่าเข้าปะทะ!
ระหว่างทางที่ผ่านมา—รวมถึงเมื่อครู่นี้ เขาก็แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆเช่นกัน!
“แม้เพลงกระบี่จะยอดเยี่ยมเพียงใด…ย่อมมีช่องโหว่”
“ท้ายที่สุดแล้ว ก็มิมีสิ่งใดที่สมบูรณ์แบบ!”
แสงกระบี่ที่ราวกับสายฟ้าพุ่งผ่านอย่างฉับพลัน—มันแทงทะลุกลีบดอกไม้หลายสิบกลีบอย่างแม่นยำ และพุ่งตรงไปยังกระบี่อ่อนด้วยวิถีที่คาดไม่ถึง
กลีบดอกไม้ทั้งหมดเชื่อมต่อกันด้วยพลังปราณ และเคลื่อนไหวตามใจของอู๋ฉู่ซู—ในขณะที่จิตของอู๋ฉู่ซูยังคงจดจ่ออยู่กับพวกมัน แสงกระบี่นั้นพุ่งผ่านกลีบดอกไม้ทุกกลีบอย่างรวดเร็ว
จิตใจของเขาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แต่เขากลับไม่ถอยหนีเพื่อตั้งรับ—เจตจำนงแห่งจิตวิญญาณพลันเจิดจ้า แสงกระบี่อันคมกริบจากทั่วทั้งฟ้าพลันพุ่งเข้าหาหลี่โม่ กระบวนท่านี้ไม่เพียงแต่แข็งแกร่ง แต่ยังองอาจอีกด้วย!
นี่คือวิถีกระบี่ของข้า!
“ดี!” หลี่โม่หลับตาลง ทุกกระบวนท่าทั้งหมดที่เคยสัมผัสมา ปรากฏขึ้นในใจอย่างชัดเจน—พลันความเข้าใจในวิถีแห่งยุทธ์ถูกส่งเข้าไปห้วงความคิด!
ในยามนี้ ทั้งกระบวนท่ากระบี่, ปราณกระบี่ และ เจตจำนงกระบี่ของผู้อื่น ได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเก้ากระบี่เดียวดายในตันเถียนของเขา—ราวกับมีบางสิ่งกำลังก่อตัว และพร้อมที่จะปะทุขึ้นมา!
ใครบอกว่าข้ามิใช่จอมยุทธ์กระบี่กัน คอยดูเถิด!
“กระบวนท่าต่อไป... โปรดดูให้ดี” ทันทีที่ศิษย์น้องหลี่ลืมตาขึ้น ร่างกายของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นกระบี่ศักดิ์สิทธิ์อันน่าสะพรึงกลัว
อาวุธทั้งหมดในลานประลองต่างสั่นสะท้านจนหลุดจากมือผู้คน—พวกมันต่างพุ่งขึ้นไปกลางอากาศ บดบังท้องฟ้าแลดวงตะวัน!
หลี่โม่ที่สวมรองเท้าย่ำเมฆา ลอยขึ้นไปอยู่ท่ามกลางเหล่าศาสตราวุธ—ราวกับเขากำลังสั่งให้พวกมันทั้งหมดยอมสยบ!
“ช่างเป็นภาพที่น่าตื่นตาจริงๆ” ศิษย์น้องหลี่กล่าวอย่างสงบ
อาวุธนับพันปะทะกับกลีบดอกไม้ที่ร่วงหล่นลงมา—ผลลัพธ์จึงมิต้องสงสัย
อู๋ฉู่ซูหัวตั้งชันด้วยความตกตะลึง หน้าผากพลันผุดเหงื่อเย็นเยียบ—เขาทรุดตัวคุกเข่าลงบนพื้นด้วยใบหน้าซีดเผือด
พ่ายแพ้แล้ว…ข้า…พ่ายแพ้จริงๆ!
เมื่อได้เห็นสิ่งที่หลี่โม่แสดงออกมาเมื่อครู่ เขาก็รู้ในทันทีว่าตนเองพ่ายแพ้อย่างหมดท่า
“ข้าน้อยยินดี... ยกย่องท่านว่าเป็นยอดฝีมือที่แข็งแกร่งที่สุด!” อู๋ฉู่ซูรู้สึกขนลุกไปทั้งตัวและกล่าวด้วยรอยยิ้มขมขื่น...
…
“กระบี่นับร้อยลอยอยู่กลางอากาศ? อาวุธนับพันยอมสยบ?”
“ช่างน่าเกรงขามอะไรเช่นนี้! ผู้เขียนที่เขียนสมุดภาพตอนต่อไป โปรดวาดฉากนี้ลงไปด้วยเถิด!”
“แข็งแกร่งมาก!”
“เป็นวิถีกระบี่ที่ลึกล้ำเพียงใดกัน จึงสามารถทำได้ถึงเพียงนี้?”
ผู้ชมที่กำลังดูอยู่ กลับไม่รู้ความจริงเลยแม้แต่น้อย...
“นั่นคือเคล็ดวิชาหลอมกายารูปแบบหนึ่ง” อิ๋งปิงเผยรอยยิ้มบางๆ ที่ดูคล้ายกับความรู้สึกที่ไร้ความหมาย แต่ก็แฝงไว้ด้วยความขบขัน
อืม... ที่จริงแล้วศิษย์น้องหลี่แค่ทำให้กระบี่มีชื่อเสียงในลานประลองขานรับเพียงเท่านั้น แต่ยังไม่ถึงขั้นจะลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า—เขาจึงแอบใช้ ‘กายาศาสตราสังหาร’ ควบคุมพลังอันคมกริบของอาวุธเหล่านั้นต่างหาก จึงสามารถดึงดูดอาวุธในลานประลองขึ้นมาได้
“เจ้าเด็กคนนี้ไม่ธรรมดา”
“เมื่อครูพวกเจ้ารู้สึกถึงกลิ่นอายของการควบแน่นโอสถลึกลับหรือไม่?”
บนแท่นสูง ผู้อาวุโสเจิงขมวดคิ้วด้วยความฉงน เห็นได้ชัดว่าหลี่โม่เข้าสู่ขอบเขตปราณญาณเทพไปแล้ว!—เหตุใดจึงรวบรวมโอสถลึกลับได้อีก
“นั่นคือเม็ดโอสถกระบี่” เสียงที่สงบและไพเราะดังขึ้นในลานประลอง พร้อมกับเสียงกระดิ่งที้ข้อเท้า
สตรีคนหนึ่งค่อยๆ ก้าวเดินเข้ามา