บทที่ 178 เจ้าหนุ่มนี่มันตัวประหลาดอันใดกัน?
บทที่ 178 เจ้าหนุ่มนี่มันตัวประหลาดอันใดกัน?
“ก็ท่านเป็นคนเลือกเองนี่” ไป๋จิงหงแบมือพลางยิ้มหยัน
ขนาดหลี่โม่แค่ถือกระบี่อยู่แท้ๆ แต่เขากลับเหงื่อท่วมกายแล้วหรือ?
ด้านเฉามู่ที่กำลังโคจรลมปราณอยู่มิไกล ไม่แม้แต่จะลืมตาขึ้นมามอง—ความหมายชัดเจน ว่าไม่ขอเปลี่ยนตัว
“หึ พวกเจ้าคิดว่าข้ากลัวจริงๆ รึ? เดิมทีข้าก็ไม่คิดจะเปลี่ยนคนอยู่แล้ว” อู๋ฉู่ซูแค่นเสียงเย็นชา
“การทดสอบกระบี่มีตั้งสามวัน เขาขึ้นเวทีตั้งแต่วันแรก เกรงว่าจะสิ้นเรี่ยวแรงก่อนที่จะได้ประมือกับข้าเสียด้วยซ้ำ”
จริงอยู่ที่เคล็ดกระบี่ของหลี่โม่นั้นน่าทึ่ง แต่ตัวเขาเองก็คงจะพอรับมือได้บ้าง—ทว่าอิ๋งปิงหรือเจียงชูหลงนั้น น่าหนักใจยิ่งกว่ามาก...
…
บนเวที
หลี่โม่สัมผัสได้ถึงสายตานับไม่ถ้วนที่จับจ้องมายังตน เขาจึงผ่อนลมอย่างสะใจ
‘เฮ้อ! ชื่นใจยิ่งนัก’
ก่อนหน้านี้เขายังนึกเสียดายอยู่เล็กน้อย ที่ทุ่มพลังความเข้าใจในวิถียุทธ์ไปกับ 'คัมภีร์เก้ากระบี่เดียวดาย' เพราะเกรงว่าจะได้มิคุ้มเสีย
แต่ในยามนี้เขากลับรู้สึกปลอดโปร่งขึ้นมาในทันที—พลันคิดได้ว่าชีวิตคนเรา หากไม่ได้ทำในสิ่งที่ใจปรารถนา แล้วจะมีประโยชน์อันใดเล่า?
อีกอย่าง…เขาก็มิได้มีศัตรูคู่แค้นที่ต้องโค่นให้ได้ ทั้งยังไม่มีภารกิจกอบกู้โลกให้ต้องแบกรับ หลี่โม่จึงรีบประกาศก้องอีกครั้ง
“ยังมีจอมยุทธ์ท่านใดต้องการขึ้นมาประลองฝีมือกับข้าอีกหรือไม่?”
“เงินรางวัลที่ข้ากล่าวไปเมื่อครู่ จะยังคงมีผลไปจนครบสามวัน!”
ลานประลองพลันคึกคักขึ้นมาในทันใด ผู้คนส่วนใหญ่มาที่นี่ก็เพื่อศึกษาจากผู้อื่น หรือเปิดหูเปิดตาดูโลกกว้างอยู่แล้ว—ส่วนคุณสมบัติในการหยั่งรู้รอยกระบี่หงเหวินนั้น เดิมทีก็ไม่เกี่ยวข้องอันใดกับพวกเขามากนัก
การได้ขึ้นเวทีประลองกับหลี่โม่ ไม่เพียงได้เงินรางวัล แต่ยังสามารถค้นพบจุดอ่อนของตนเองได้อีก—แบบนี้มีหรือจะไม่ดี?
“ข้าเอง! ข้าขอก่อน!”
“คุณชายหลี่ ท่านช่างเหมือนกับคุณชายเจียงเฉินในสมุดภาพไม่มีผิด! ทั้งเมตตาและเป็นคนดีที่ชอบช่วยเหลือผู้อื่น”
“ใครว่ากัน? ตัวละครในสมุดภาพฝีมือมิสูงส่งถึงเพียงนี้หรอก”
“จบเรื่องนี้ อันดับในทำเนียบมังกรซ่อนเร้นคงได้เปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เป็นแน่”
หน้าเวทีของหลี่โม่มีผู้คนเข้าแถวเป็นแนวยาว ที่แม้แต่จงเจิ้นเยว่ก็อดไม่ได้ที่จะลอบมองมาบ่อยครั้ง
เห็นได้ชัดว่าเขาสนใจหลี่โม่เป็นอย่างมาก เพียงแต่กฎไม่อนุญาตให้ผู้ที่อยู่บนเวทีประลองอื่น ข้ามมาประลองกันเอง—ยิ่งไปกว่านั้น หากเขาจะลงไปตอนนี้ คงต้องต่อแถวยาวเหยียดอยู่อีกนานเป็นแน่
…
อาจารย์หลี่น้อยนั้นเชี่ยวชาญด้านการสอนอย่างแท้จริง
เมื่อเห็นจุดอ่อน เขาก็จะชี้แนะให้คู่ต่อสู้ฟังทีละขั้น พลางรื้อโครงสร้างวิชาของอีกฝ่าย แล้วผสานเข้ากับเคล็ดกระบี่ของตนไปพร้อมกัน—ตอนนี้เพียงใช้วิชากระบี่ เขาก็มั่นใจว่าจะสามารถเอาชนะคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งกว่าตนเองได้ถึงสองสามขั้นแล้ว
อีกฟากหนึ่งที่ไม่ไกลนัก ไป๋จิงหงกำลังคิดหนักอยู่—ยื่นคอก็โดนฟัน หดคอก็โดนฟันเช่นกัน
เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนก้าวขึ้นไปบนเวที
“ข้าน้อยไป๋จิงหง” เขาประสานมือคารวะ พลางกดระดับพลังของตนลงเหลือเพียงขอบเขตปราณภายใน
วัตถุประสงค์ของการทดสอบกระบี่ทั่วหล้านี้ คือการคัดเลือกอัจฉริยะด้านกระบี่อย่างแท้จริง—ยิ่งมีความสามารถด้านการต่อสู้สูงเท่าไร ก็ยิ่งเข้าใจรอยกระบี่หงเหวินได้ดีเท่านั้น เขาจึงต้องปฏิบัติตามกฎอย่างเคร่งครัด
“เชิญชี้แนะ”
“มิ...มิกล้าเจ้าค่ะ” เจียงชูหลงส่ายหน้าเป็นพัลวัน
เมื่อมีคนปฏิบัติต่อนางอย่างสุภาพ นางก็รู้สึกประหม่าขึ้นมาเล็กน้อย—พลางแอบมองพี่หลี่ที่อยู่ไม่ไกล จึงเลียนแบบท่าทีของเขามา
“เชิญ...เชิญท่าน...ลงมือก่อนได้เลยเจ้าค่ะ”
“ได้” ไป๋จิงหงไม่กล้าดูแคลนนางแม้แต่น้อย เขารวบรวมสมาธิอย่างเต็มที่—ชิงลงมือก่อนย่อมได้เปรียบ!
เขายกมือขึ้น โคจรปราณภายในเพื่อกระตุ้น 'กายากระบี่แห่งแสง' ปราณกระบี่ถาโถมราวคลื่นยักษ์—ใช่แล้ว เป็นปราณกระบี่แห่งเมืองหงเหวินอย่างแท้จริง
ในขณะเดียวกัน มันยังแฝงไว้ด้วยความเปลี่ยนแปลงนับไม่ถ้วน นี่คือกระบวนท่าที่ศิษย์พี่ใหญ่ของเขา ใช้เวลาสามปีบำเพ็ญเพียรอยู่หน้ารอยกระบี่จึงจะเข้าใจได้
ผู้ชมด้านล่างต่างส่งเสียงฮือฮา เพราะเมื่ออยู่ต่อหน้าคลื่นกระบี่อันไพศาล ร่างกายที่บอบบางของเจียงชูหลงก็ดูเปราะบางและเล็กจ้อยเสียเหลือเกิน...
คลื่นกระบี่ถาโถมเข้าใส่ สีหน้าของเจียงชูหลงกลับจริงจังขึ้นอย่างน่าประหลาด—นางมิได้หลบหลีก แต่กลับเผชิญหน้ากับคลื่นปราณกระบี่ ที่พร้อมจะฉีกร่างของนางให้แหลกกระจุยอยู่อย่างเด็ดเดี่ยว
ร่างบางของนางพลิ้วไหวราวใบหญ้าต้องลม ประดุจปลาตัวน้อยที่แหวกว่ายอย่างอิสระในมหานที ปล่อยให้คลื่นปราณกระบี่ซัดสาด แต่ก็มิอาจทำอันตรายแก่นางได้เลย—ราวกับหญ้าป่าที่ดูอ่อนแอ แต่กลับเหนียวแน่นแข็งแกร่งต้านลมได้
เพี๊ยะ—!
เสียงแผ่วเบาดังขึ้น กิ่งท้อในมือนางสะบัดไปที่หลังมือของไป๋จิงหง—กระบี่เลื่องชื่อร่วงหล่นสู่พื้นเสียงดัง
เคร้ง—!
ไป๋จิงหงยืนนิ่งงันอย่างงุนงง—เขาไม่เคยคิดว่าปราณกระบี่ของตนจะถูกทำลายลงด้วยวิธีเช่นนี้ มันเกินกว่าความเข้าใจของเขาไปมาก!
ความรู้สึกสิ้นหวังพลันเข้าเกาะกุมจิตใจ เขาเคยคิดว่านอกจากศิษย์พี่ใหญ่แล้ว คงไม่มีผู้ใดในรุ่นเดียวกันที่มีพรสวรรค์ด้านกระบี่สูงส่งไปกว่าเขา
“ท่าน...ท่านไม่เป็นอะไรนะเจ้าคะ?”
“ขออภัย... จริงๆ…ท่าน... ท่านไม่ได้อ่อนแอเลย...”
“เป็นเพราะ...เป็นเพราะท่านอาจารย์...สอนมาข้ามาดีต่างหากเจ้าค่ะ...” เจียงชูหลงเอ่ยขอโทษอย่างตะกุกตะกัก มิรู้ว่าจะปลอบใจเขาอย่างไรดี
ไป๋จิงหง “...”
เขารู้สึกสิ้นหวังยิ่งกว่าเดิม…
...
ผู้คนเบื้องล่างต่างตกตะลึง—หนึ่งในสามอัจฉริยะแห่งเมืองกระบี่หงเหวิน…หนึ่งในผู้มีชื่อบนทำเนียบมังกรซ่อนเร้น กลับพ่ายแพ้ด้วยวิธีเช่นนี้หรือ!?
เหล่าผู้อาวุโสขมวดคิ้วมุ่น หากให้พวกตนกดระดับพลังเหลือเพียงขอบเขตปราณภายใน...ก็คงจะทำเช่นเด็กสาวผู้นี้มิได้
และก่อนหน้านี้…เฉามู่ก็เพิ่งพ่ายแพ้ไป
เมื่อเผชิญหน้ากับเคล็ดกระบี่อันศักดิ์สิทธิ์นั่น เขาทนได้ไม่ถึงสามกระบวนท่าเสียด้วยซ้ำ พรสวรรค์อันน่าตกตะลึงนี้ยากจะอธิบายได้—และผลงานของอิ๋งปิง…ก็ยังเหนือกว่าเด็กสาวคนนี้ไปอีกขั้น! หากไม่ใช่เพราะพวกตนผ่านร้อนผ่านหนาวมามากพอ คงคิดว่าตนได้หลุดออกจากโลกเดิมไปแล้ว
“มีบันทึกหรือไม่ว่า…ตอนที่จักรพรรดิอู่เสด็จมาเยือนเมืองกระบี่ พระองค์เคยแสดงความสามารถอันน่าทึ่งเช่นนี้หรือไม่?”
“หากพระองค์มิได้ซ่อนฝีมือไว้…ก็เกรงว่าจะไม่”
“รอให้พวกเขาทั้งสามบรรลุปราณญาณเทพขั้นที่ห้าหรือหก ทำเนียบมังกรซ่อนเร้นคงได้เปลี่ยนโฉมหน้าใหม่เป็นแน่”
“การที่พวกเขาจะได้มาหยั่งรู้รอยกระบี่ ถือเป็นโชคดีของพวกเราโดยแท้”
บัดนี้ แทบไม่มีใครกล้าขึ้นไปท้าทายอิ๋งปิงกับเจียงชูหลงอีกแล้ว
จะขึ้นไปเพราะเหตุใดกัน? ขนาดอัจฉริยะในทำเนียบมังกรซ่อนเร้นยังพ่ายแพ้ ขึ้นไปให้พวกนางไล่ตีเล่นรึ?
ในทางกลับกัน เวทีของศิษย์น้องหลี่กลับยังคงคึกคักขึ้น
“เจ้าเด็กคนนี้…จะว่าอย่างไรดี ช่างประหลาดโดยแท้” ผู้อาวุโสเจิงวางสมุดภาพ ‘จอมจักรพรรดินีผู้หลงรักข้า’ ลง
“จะว่าแข็งแกร่ง…ก็ดูเหมือนจะมีเพียงเคล็ดกระบี่ที่ยอดเยี่ยม” เหล่าผูาวุโสต่างพยักหน้า พวกเขาก็รู้สึกเช่นกัน
หากจะเปรียบเทียบ…ก็ไม่ต่างจากศาสตราจารย์ด้านคณิตศาสตร์ ที่แก้โจทย์ยากๆ ได้โดยใช้สูตรพื้นฐานจนถึงขีดสุดเพียงเท่านั้น
ไม่มีทั้งพลังกระบี่ กระบวนท่า หรือแม้แต่เจตจำนงกระบี่—จึงน่าประหลาดใจที่เขาใช้เพียงแค่ 'เทคนิค' ที่เหนือชั้นอย่างแท้จริง
และไม่ว่าจะเป็นพลังกระบี่ กระบวนท่า หรือเจตจำนงกระบี่ แม้ไม่ได้ตั้งใจฝึกฝนอย่างจริงจัง แต่เมื่อถึงระดับหนึ่ง…ก็ย่อมต้องมีติดตัวอยู่บ้าง แต่เขากลับไม่มีมันเลย…
เจ้าหนุ่มนี่มันเป็นตัวประหลาดอันใดกัน?
...
บนเวที
[ยินดีกับเจ้าของระบบ! ท่านลงทุนกับ ‘หวงตงไหล’ สำเร็จ ช่วยหลีกเลี่ยงไม่ให้เขากลับไปยังอำเภอและพลาดโอกาสสำคัญไป]
[ผลตอบแทนการลงทุน: โอสถแห่งความมั่งคั่งและว่างเปล่า]
เมื่อครู่ ศิษย์น้องหลี่ได้รั้งตัวหวงตงไหลไว้ และโน้มน้าวให้เขาเปลี่ยนใจขึ้นมาท้าทายตนบนเวที ทั้งสองประลองกันอย่างดุเดือด
“ข้าน้อยยอมแพ้”
หลี่โม่ยื่นตั๋วทองคำให้
“ละอายใจยิ่งนัก” หวงตงไหลมองตั๋วทองคำอย่างเขินอาย
แต่ก็ยังตรวจสอบอย่างรอบคอบเพื่อให้แน่ใจ ว่าไม่มีกลไกติดตามหรือมียาพิษติดอยู่—ก่อนค่อยๆ เก็บเข้าอกเสื้ออย่างระมัดระวัง
หลี่โม่ “...”
เขาเห็นขวดและกระป๋องมากมายในอกเสื้อของหวงตงไหล ส่วนใหญ่เห็นได้ชัดว่ามิใช่ยารักษาบาดแผล แถมยังมีขวดปูนขาวอีกขวดหนึ่ง
เมื่อครู่ตอนที่ประมือกัน เขาเห็นหวงตงไหลยื่นมือไปหมายจะคว้าปูนขาวตามสัญชาตญาณ แต่ก็ยั้งมือไว้ได้ทัน—แม้จะบรรลุขอบเขตปราณญาณเทพแล้ว แต่ก็ยังคิดจะใช้ปูนขาว นี่มันปฏิกิริยาที่ฝังลึกในกระดูกแล้วมิใช่หรือ?
หลังจากหวงตงไหลเดินจากไป หลี่โม่ก็ถอนหายใจเบาๆ
เมื่อครู่เขาได้ประลองกับผู้คนไปแล้วอย่างน้อยแปดสิบกว่าคน พร้อมกันนั้นก็ได้ใช้พลังความเข้าใจในวิถียุทธ์เสริมเข้าไปด้วย
เหลืออีกเพียงก้าวเดียวเท่านั้น...
คัมภีร์เก้ากระบี่เดียวดาย จะมิใช่เพียงเคล็ดกระบี่ธรรมดา—แต่จะยังสามารถใช้เพื่อทะลวงระดับพลังได้อีกด้วย
เพราะหากใช้ร่วมกับ 'คัมภีร์โอสดวงดารารอบทิศ' ตนก็จะมีโอสถลึกลับเพิ่มขึ้นอีกเม็ดหนึ่งมิใช่หรือ?
ไม่รู้ว่าเมื่อถึงตอนนั้น มันจะยังนับเป็นโอสถลึกลับได้หรือไม่...
ทันใดนั้น—ร่างหนึ่งก็ทะยานขึ้นมาบนเวที
“ข้า…อู๋ฉู่ซู ขอคำชี้แนะด้วย”
คืออู๋ฉู่ซูในชุดครามนั่นเอง—เขามิอาจรอต่อไปได้อีกแล้ว
เขาพบว่าเมื่อเวลาผ่านไป พลังปราณของหลี่โม่ก็ราวกับไม่มีที่สิ้นสุด มิได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย!
แน่นอนว่าพลังปราณของคนย่อมมีขีดจำกัด จึงทำให้เขาอนุมานได้ว่า—ความเร็วในการฟื้นฟูของอีกฝ่ายนั้นน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง!
มิหนำซ้ำ ในขณะที่พลังปราณของเขาไม่ลดลง เคล็ดกระบี่กลับยิ่งลึกล้ำสุดหยั่งถึง และร้ายกาจขึ้นทุกขณะ!
หากไม่รีบขึ้นไปตอนนี้ เกรงว่าจะไม่มีโอกาสอีกแล้ว!